LittleBigPLanet voor Marokkanen...

Weblog | 29 januari 2009 - met de titel van deze weblog bedoel ik absoluut niets negatiefs en ik wil er ook niemand mee kwetsen. Het is juist iets positiefs en vooral heel grappig.

Ik loop namelijk stage op een jongerencentrum in een buurt waar veel Marrokanen wonen. Vanzelfsprekend komen er dan ook Marrokaanse jongeren in het jongerencentrum. Het is zelfs zo dat er geen Nederlandse jongeren komen. Een jongere vroeg een keer mij waarom ik dacht dat er geen Nederlandse jongeren kwamen, waarop ik zei dat ik dat niet wist. Hij zij "Die Nederlanders zijn gewoon bang voor ons" met een knipoog. Dit is dus een beetje de sfeer die hier hangt.

In het jongerencentrum hebben we grote HD-tv staan met een ps3. Dat is ook eigenlijk het enige waar de jongeren zich mee bezighouden tijdens de inloop. Hun favoriete spel was Pro Evo 09 (voetbal hoort nou eenmaal heel erg bij de (marrokaanse) jongerencultuur). Het was altijd 1 tegen 1 en potjes van 10 minuten. Ze wilden allemaal voor geen goud verliezen, want dan verliezen een beetje reputatie en een goede reputatie / naam is erg belangrijk voor ze.

Helaas werd Pro op een dag gestolen, de jongeren waren ontzet. Wat moesten ze nu doen? Ik heb toen van thuis pro 08 meegenomen (die ik weggegeven heb, want ik speelde hem toch niet meer). Maar ook nam ik LBP mee...

Er gebeurde precies wat ik verwacht had. Ze wilden gelijk pro 08 spelen en lieten LBP lekker liggen. Maar op een gegeven moment was 1 van de jongeren toch nieuwsgierig wat dat LBP nou was en stopte na instemming van de andere het schijfje in de Playstation. Tot mijn grote verbazing veranderden de jongeren steeds meer tijdens het spelen van de game. In het begin wilden ze elkaar alleen nog maar slaan (met de sackboys dan en vonden ze hety voor de rest een beetje kinderachtig. Maar steeds meer gingen ze voor de punten en wilden ze graag het level winnen. Ook gingen ze steeds meer samenwerken en men werd zelfs boos op elkaar als er eentje te snel vooruit ging of als hij niet goed meewerkte. Dit alles ging gepaard met het nodige geroep en geschreeuw, maar vaak zeiden ze eigen lijks niets (woorden als 'wallah', 'je weet zelluf' en 'jonguh' heb ik meer dan eens gehoord . Het was een grote kakafonie en niemand luisterde echt naar elkaar en iedereen riep maar wat. Kortom, het werd een redelijke chaos.

Ik heb dus een stel stoere Marrokaanse jongeren die elkaar het liefst dissen met Pro zien veranderen in samenwerkende en kinderlijke (luidruchtige) jongeren. Zo zie je maar wat een spel teweeg kan brengen en hoe het iemand kan veranderen.
Tegenwoordig neem ik het spel elke keer mee als ik naar stage ga en er word niet veel anders meer gespeeld. Volgende keer neem ik My little pony mee

skatemaster112