Koen's Kronkel: Het frustrerende Mega Man 9

Special - Column | 27 mei 2010 - Ik heb laatst een nieuwe game gekocht. Geen Red Dead Redemption, Split/Second of Blur, maar mijn allereerste PlayStation Store game. Zo kwam ik erachter dat het aanbod daar werkelijk ontzettend groot is. Spellen in alle soorten denkbare categorieën en zelfs een aantal PS One klassiekers. Nou was ik inderdaad op zoek naar een klassieker, maar dan eentje uit de tijd van de NES. Mega Man 9.

Na het lezen van de Mega Man 10 review, kreeg ik opeens zo’n ontzettend heimwee naar de Mega Man games. Ik was zelf nooit in het bezit van een Nintendo, maar vriendjes van mij wel. Als ik er aan terug denk is op die manier misschien ook wel mijn affectie met gamen begonnen. Door ernaar te kijken. Ik hoefde dus ook niet perse te spelen, maar kon al uren staren naar hetgeen wat anderen op het beeldscherm toverden. Dat waren voor mij al geweldige ervaringen, op de nachtmerries na die ik kreeg na het zien van Mortal Kombat als klein ventje.

En 1 game die destijds veel indruk op mij maakte was dus Mega Man. Welk deel het was kan ik je echt niet meer vertellen en waarom ik het destijds zo tof vond eigenlijk ook niet, maar de drang om vandaag de dag een Mega Man game te spelen viel niet te negeren. En dus telde ik 10 schamele euro’tjes neer voor deeltje 9 en kon de pret beginnen. Wat me gelijk als muziek in de oren klonk was… nou de muziek! Wat een geweldige 8-bit soundtrack heeft deze game. Zo goed dat ik in het begin constant mijn hoofd op de muziek mee bewoog, als een gangster rapper die in zijn gepimpte Mercedes naar zijn eigen tracks luistert. Hier werd ik toch wel erg blij van.

Maar mijn glimlach verdween toch al vrij snel weer van mijn gezicht. De serieuze gamer in mij stak de kop op, want constant dood gaan bij dat 1e ravijntje werd onderhand vervelend. En toen werd mij duidelijk dat de moeilijkheidsgraad van deze game, ongekend hoog ligt. Of misschien valt het wel mee en bak ik er gewoon werkelijk niks van, aangezien ik de allergrootste moeite had de eerste 2 schermpjes te doorlopen, zonder dood te gaan. En toen, na lang doorzetten en heel veel trial en errors, bereikte ik de eerste eindbaas, de gevreesde, verschrikkelijke, kwaadaardige… Concrete Man (…ehhh), waarna mijn vingers over de D-pad raasde, alles ontwijkend, schietend, kreten uitslaand en… en…. steeds weer kansloos ten onder ging. Again and again. Maar ja, na 3 keer dood gaan zijn je levens op en moet je elk level weer van voor af aan beginnen. En daar begon te frustratie!



En dan te bedenken dat de eerste Mega Man games eind jaren ‘80 verschenen, een tijdperk waarin games nog veel meer waren gericht op jonge kinderen, dan de hele familie, zoals nu. De spellen die ik voor de hedendaagse consoles in mijn bezit heb, speel ik meestal zonder al te veel moeite van begin tot eind uit. Maar Mega Man 9 is een heel ander verhaal. Nog geen eindbaas heb ik kunnen verslaan en nog geen level kan ik schadevrij doorlopen. Zijn de gamers, anno 2010, dan minder goede gamers dan die van 20 jaar geleden? Zijn spellen over het algemeen gewoon makkelijker geworden, omdat ze nu vaak een groter publiek moeten bereiken? Ben ik zo gewend aan 3D gaming en alle bewegingsvrijheid van dien, dat ik gewoon niet meer zo goed overweg kan met een ouderwetse 2D sidescroller?

Wie het antwoord heeft, mag het van mij roepen en wie Mega Man 9 speelde en daar wel succesvol in was, mag zijn tips & tricks hier ook bekend maken. Tot die tijd ga ik nog even oefenen en hoop ik, ondanks de frustratie, mijn controllers heel te houden. Ik blijf het natuurlijk wel proberen, want komt puntje bij paaltje, blijf ik Mega Man geweldig vinden om te spelen!