Koen's Kronkel: Wennen aan het oude

Special - Column | 13 mei 2010 - Ongeveer een jaar geleden, besloot ik bij het verlengen van mijn abonnement om voor de iPhone te kiezen. Een keuze waar ik nu, een jaar later, nog steeds erg tevreden over ben. Maar misschien had ik het apparaat wat beter moeten behandelen, want een week geleden was ik genoodzaakt om het ter reparatie op te sturen. Gelukkig had ik daar een goede verzekering voor afgesloten en zodoende werd de telefoon thuis bij mij opgehaald en kreeg ik meteen een leentoestel in mijn handen gedrukt. Geen iPhone, Blackberry of laatste Ericsson met een knappe camera. Maar een oude Nokia uit de 6200-serie. En ik weet me er geen raad mee!

Het is natuurlijk een downgrade van jewelste en dat terwijl ik met deze telefoon slechts iets van 5 jaar terug de tijd in werd geslingerd. Het is niet zo dat ik zo’n ouderwetse telefoon met draaischijf kreeg gepresenteerd, nee, gewoon een klein mobieltje, met kleurenscherm waarmee gebeld en gesmst kan worden. Maar ik voel me er incompleet mee, bijna naakt. De behoefte om constant online te zijn en altijd en overal mijn email te kunnen checken is in het afgelopen jaar alleen maar toegenomen. En daarnaast de mogelijkheid om altijd even naar mijn mobieltje te grijpen om een spelletje te spelen wanneer ik wat tijd te doden heb. Dat ik zo slecht zonder mijn iPhone kan, had ik niet verwacht en zette mij aan het denken. Want waar kende ik dat gevoel van?

Onlangs speelde ik op een blauwe maandag Mario Kart. En dan niet die ene op de Nintendo Wii, maar de originele Mario Kart op de NES. Nu heb ik het spelletje wel op de DS en dat is fun om te spelen, maar om eerlijk te zijn, weinig uitdagend. En toen we voor de grap een oude Nintendo bij iemand uit de kast trokken en Mario Kart erin propten, dacht ik ook in dit spel al fluitend naar de finish te rijden. Maar wat zat ik daar verschrikkelijk naast. Ik wist me geen houding te geven met die rare hoekige controller in mijn handen die maar over 2 actieknoppen beschikt. En daar een 8-bit character naar behoren mee besturen was al helemaal teveel gevraagd. Ben ik ondertussen al zo gewend aan de pracht en praal van de PlayStation 3 en Xbox 360 dat ik simpelweg niet meer overweg kan met een console die 15 jaar geleden nog bij het gros van de mensen in de huiskamer stond? En het commando ‘press start’ opvolgen om in het menuscherm van de game te komen was ineens wereldvreemd voor mij en zorgde bij het weerzien van deze instructie dat ik heel even met een groot vraagteken boven mijn hoofd rond liep.

En nu we het toch over zichtbare vraagtekens hebben die gepaard gaan met een alleszeggende ‘Huh?!’. Metal Gear Solid! Afgelopen weekend speelde ik Metal Gear Solid 4 voor de 2e keer uit. Wat ik zo heerlijk aan die game vindt, zijn de constante herinneringen aan de 1e Metal Gear Solid. Daarom genoot ik ook zo van het moment dat je terugkeert naar Shadow Moses en ook daadwerkelijk een stukje uit de game speelt, zoals je dat gepresenteerd kreeg in de tijd van de 1e PlayStation. Mensen die de game ook speelden zullen dit ongetwijfeld herkennen en fans van de serie zullen, net als ik, een vlaag van nostalgie over zich heen hebben gekregen. Maar toen ik eenmaal begon te spelen, merkte ik pas hoe beperkt het allemaal nu aanvoelt. Geen 2e joystick waarmee je het camerastandpunt kunt veranderen en geen mogelijkheid om over te schakelen tot 1st person view. Het waren niet eens de graphics waar ik over struikelde, maar slechts de besturing die nu als ontzettend simpel en incompleet aanvoelde.



Daaruit blijkt voor mij dat we zo ontzettend snel gewend raken aan hetgeen wat nu de toon zet. Niet alleen qua graphics zijn we er de laatste jaren zo ontzettend op vooruit gegaan, de hele speelervaring is verrijkt dankzij de kracht van de nieuwe consoles. Allereerst toen het 3D gaming tijdperk aanbrak en vervolgens hoe men dit dankzij betere hardware wist te verbeteren en misschien zelfs wist te perfectioneren zoals we het nu kennen. Opzich is gamen net zoiets als fietsen en seks. Fietsen verleer je namelijk nooit en men zegt wel eens over seks dat je het op een oude fiets moet leren. En in zekere zin snijden deze opmerkingen wel degelijk hout. Dat gamen verleer ik inderdaad niet meer en ook nu kon ik dat level uit Metal Gear Solid uiteindelijk zonder problemen uit spelen. En ja, ook ik ben ooit begonnen met gamen in de dagen dat Nintendo en Sega nog hoogtij vierden. Maar om van het ene uiterste (iPhone en PlayStation 3), over te gaan in het andere (gare Nokia en 1e PlayStation) gaat minder vanzelfsprekend dan ik op voorhand had gedacht. Dus als ik nu roep dat ik een game van 10 jaar oud beter vind dan een game die vandaag de dag verschijnt, dan gaat het puur om de speelervaring die mij toen, 10 jaar geleden dus, wist te bekoren. Want als je eenmaal een zekere standaard gewend bent, dan is terugkeren naar games die je ooit in het verleden speelde minder simpel, maar bovenal veel minder vertrouwd dan je zou denken.