Koen's Kronkel: Studieontwijkend gedrag

Special | 4 maart 2010 - Velen van jullie zal dit bekend voorkomen. Je moet nog dingen doen. Veel doen. Een boekverslag maken, een tentamen leren, een praktische opdracht schrijven. Het leven van een Nederlandse student is niet altijd koek en ei. Eigenlijk wel, want het is hier natuurlijk allemaal verdomd goed geregeld. OV’tje, studiefinanciering en meer opleidingen om uit te kiezen dan de Chinese Muur lang is. Misschien is dat juist het probleem. Het wordt ons eigenlijk zo makkelijk gemaakt, dat we er laks van worden. Hierbij steek ik overigens hand in eigen boezem, want wat ik de afgelopen weken heb gepresteerd is niks om over naar huis te schrijven.

Zoals jullie weten zit mijn stage er alweer enige tijd op. Zo’n 4 weken. Om aan te tonen dat ik daadwerkelijk stage heb gelopen en dat ik er ook nog wat van heb geleerd (uhh…) moet ik een stageverslag schrijven. Daarvoor zou een maand natuurlijk meer dan genoeg moeten zijn. Maar omdat ik bij Gaming Only mijn dagelijkse aanbevolen hoeveelheid aan ‘gamen’ met gemak binnen kreeg, was dat daarna wel even wennen. Ik had genoten van het ‘gamen for a living’ bestaan, maar dat was nu weer terugveranderd in ‘gamen just for the fun of it’.

Ik koos er daarom voor om nog even een leveltje uit Resident Evil 5 te spelen. Om mijn virtuele ik in FIFA 10 nog ietsjes beter te maken. Om eindelijk de 1e levels van Uncharted 1 te spelen. Om het knifen en rennen in Modern Warfare 2 ook eens te proberen (en het vervolgens op te geven). Om het nauwelijks aangeraakte Bioshock en Prototype nog eens te proberen. En zo kan ik nog wel even door gaan…

Vroeger deed ik overigens al hetzelfde. Ik had slapeloze nachten, omdat ik Final Fantasy IX maar niet kon wegleggen. Dan vervloekte ik mezelf om 5 uur ’s nachts vaak voor het feit dat ik niet was gestopt na het laatste save point (man man, wat lagen die soms ver uit elkaar). Ik trad daardoor vaak genoeg een SO’tje of proefwerk onvoorbereid tegemoet. Mijn ouders snappen nog steeds niet hoe het kan dat mijn cijferlijst altijd uit 6jes bestond, ik weet wel beter.



En zelfs op de basisschool vertoonde ik al soortgelijke simptonen. Metal Gear Solid (‘best game evar!’) heb ik ’s nachts wel stiekem gespeeld op mijn mini tv’tje zonder geluid, zodat niemand het zou merken. Ik speelde Vandal Hearts op de warmste zomerdagen, terwijl mijn vriendjes verkoeling zochten in het zwembad en droomde terwijl ik zelf op wintersport was nog van Cool Boarders 2.

En dat terwijl ik mijzelf nooit heb bestempeld als een echte hardcore gamer. Misschien moet ik mijn zelfbeeld ietsjes bijschaven. Er zijn tegenwoordig wel 100 dingen die je kunnen afleiden. Ik kijk mijn flatje van 30 m2 rond en ik tel zo 2 handen vol aan spullen die ik liever doe dan dat ik aan mijn stageverslag ga. Maar altijd blijft mijn oog rusten op die zwart glimmende console met zijn Spider Man lettertype, die er vanwege het schrikkeljaar even de brui aan gaf. En dan weet ik dat ik vandaag weer niet aan mijn stageverslag ga, maar nog een paar races rij in Gran Turismo 5 Prologue zodat ik die BMW kan kopen. Dat ik Street Fighter IV wellicht nog een kans geef en Fallout 3 misschien eindelijk eens uitspeel. Wat kan ik anders? Het leren ben ik immers allang verleerd.