Koen’s Kronkel: Wat games altijd zullen ontberen

Special - Column | 18 februari 2010 - Nu de Olympische Spelen in Vancouver bezig zijn, kijk ik wat meer televisie dan normaal. Ook ’s nachts, waarna ik Nederlands knapste schaatsster met 50 km/h de boarding in zag klappen. Vroeger keek ik ’s nachts ook vaak tv, maar sinds ik KPN heb en zij Private Spice gewoon 24 uur per dag uitzenden hoeft dat ook niet meer. Hoe dan ook, ik vind die Olympische Winterspelen wel wat hebben. Het mooie is dat we al jarenlang er dankzij games ook zelf aan kunnen deelnemen. Voor mij begon dat in 8 bit en tegenwoordig in HD kwaliteit. De realiteit wordt steeds beter nagebootst en dus mogen we ook steeds meer van de Olympische sfeer proeven. Maar nu ik de Spelen nauwlettend heb gevolgd, ben ik er ook achter gekomen dat je sommige dingen nu eenmaal nooit zult tegenkomen in een game. De onvoorspelbaarheid van het echte leven kan je immers niet voorprogrammeren.

Zo zijn er een aantal voorvallen geweest tijdens de Spelen die vanwege uiteenlopende redenen in mijn geheugen staan gegrift. Allereerst dat verschrikkelijke ongeval van die 21-jarige Georgische rodelaar die met 140 km/h de baan uitknalde. Ik heb dat hele bobsleeën en rodelen nooit zo begrepen en wat ik wel weet van bobsleeën heb ik geleerd van de ietwat flauwe komedie ‘Cool Runnings’. Bij rodelen sjees je blijkbaar van eenzelfde soort baan af, maar dan in je eentje en bovendien op het soort slee dat wij vroeger in de schuur hadden staan. Je moet maar durven.

Gelukkig heb ik ook beelden gezien die een brede grijns op mijn gezicht toverden. Denk aan Erica Terpstra bij Radio 538. Het is toch prachtig dat een event als dit zoveel euforie kan opwekken dat de voorzitster van het Nederlands Olympisch Comité gewoon stomdronken is wanneer zij wordt geïnterviewd op de meest populaire radiozender van Nederland? Maar ook op sportief gebied werden mijn lachspieren de afgelopen dagen flink getest. Vooral bij het skiën ging er het een en ander mis en zolang iedereen na het vallen gewoon weer op staat, is dat voor mij het groene licht om het even flink op een lachen te zetten.

Allereerst schrok ik flink van de smak die deze dame maakte tijdens een afdaling. Uiteindelijk bleek ze vrijwel ongedeerd en dan is het heel fijn dat er vervolgens herhaling na herhaling wordt afgespeeld. Deze alpine skiester ging ietsjes te hard een heuveltje en maakte vervolgens een sprong waar menig schansspringer nog een puntje aan kan zuigen.



Dan denk je dat je het meest spectaculaire van de dag al hebt meegemaakt. Maar nee! Niet veel later gebeurde namelijk het volgende en ik heb zo het vermoeden dat de val die deze dame maakt eerder de wereld rond gaat dan degene die je zojuist hebt gezien.



Het punt dat ik wil maken, is dat dit soort situaties nooit in een game kunnen worden verwerkt. Ze zijn uniek in hun soort en ontstaat vanwege de meest willekeurige invloeden van zowel binnenuit als buitenaf. Zo zou het goed kunnen dat de dame uit het 2e filmpje door heeft zitten zakken met Erica Terpstra en verloor ze daarom plotseling haar evenwicht. Hoe dicht we ooit ook in de buurt komen van het echte werk via een console met 3D-gaming, dolby surround en motion control, uiteindelijk zijn het de onvoorspelbare details, de menselijke foutjes en de invloeden van buitenaf die games altijd zullen ontberen. Dus zolang ik de Spelen op een zo’n passief mogelijke manier kan ervaren, dus door simpelweg alleen maar naar het scherm te staren, dan doe ik dat liever en mag mijn PlayStation nog een paar daagjes stof happen.