Koen’s Kronkel: Jeugdsentiment

Special - Column | 10 december 2009 - Zo tegen het eind van het jaar, wanneer Sinterklaas met veel poeha zijn invasie van Nederland begint en vervolgens heel stilletjes weer vertrekt. Wanneer je mensen tierend en vloekend een veel te grote kerstboom in hun Fiat Panda ziet proppen. Wanneer de vuurwerkkrantjes alweer op de mat ploffen, met daar in de aankondiging van vuurwerk in de kleuren van uw favoriete voetbalclub… Dan dringt het ineens weer tot me door dat we er al weer een jaar op hebben zitten. Dan krijg ik ineens last van jeugdsentiment en dan wil ik heel graag even op de nostalgische tour. Maar omdat dit niet de plek is om te vertellen over mijn 1e schooldag, een legendarische vakantie op Kos of dat handjevol meiden dat ik in de afgelopen jaren wist over te halen speeksel met mij uit te wisselen, hier slechts een greep uit mijn verleden als gamer.

1992
Ik kreeg voor mijn verjaardag een Game Boy, inclusief 2 spellen. 1 daarvan was World Cup, wat ook meteen mijn favoriete spel werd en bleef. Je kon immers tackelen voor het leven, special moves in de vorm van een omhaal doen en ik won eens die eerste wedstrijd tegen Japan met 64-0! Ik merkte al snel dat Germany (ik sprak dat destijds uit als Ger-ma-nij) het beste elftal was en dus doopte ik het om tot mijn absolute favoriet. Jaren later kwam pas het besef dat ik al die tijd met Duitsland had gespeeld en daarmee ook het Nederlands elftal regelmatig een flink pak slaag gaf. Echt… ik wist het niet!

1994
Ik speelde vaker bij vriendjes thuis dan dat zij bij mij kwamen. Velen van hen hadden namelijk een Nintendo thuis staan en dat vond ik prachtig. Ik besloot daarom er zelf ook eentje aan te schaffen, maar op advies van de winkelier werd dat uiteindelijk een Sega Mega Drive II. 1,5 jaar later kondigde SEGA aan geen nieuwe spellen meer uit te brengen voor de Mega Drive… Bastards.

1996
Mijn spaarvarken en spaarrekening moesten er aan geloven. Ik had mijn oog laten vallen op de Sony PlayStation. CD-roms, 32-bit, 3D-gaming! Het zei me niks, maar ik vond het prachtig. Ik kocht er meteen een 2e controller en het spel Motor Toon Grand Prix bij, in mijn ogen nog steeds een van de betere Mario Kart-kloons. Het was ook op deze console dat ik kennis maakte met het geweldige Metal Gear Solid en Final Fantasy IX. Twee games die nog steeds in mijn top 10 favoriete games aller tijden staan!



Om en nabij 2004
Waar voorheen de consoles zich in rap tempo bleven opvolgen, deed ik er bijzonder lang over om in het bezit van de PlayStation 2 te geraken. Ik schreef het al eens eerder; ik was niet bijzonder onder de indruk van wat die generatie aan consoles met zich meebracht. De stap van blokkerig en vierkant naar iets minder blokkerig en vierkant was voor mij te klein en misschien was ik er daarom ook wel wat teleurgesteld in. Maar omdat ik Final Fantasy X toch wel graag wilde spelen, schafte ik, na vele prijsverlagingen, er toch nog eentje aan. Uiteindelijk haalde ik het meeste plezier echter uit Pro Evo 4 en zodoende werd de gameconsole alleen nog aangeraakt wanneer ik mensen over de vloer had. Zo leek er een einde te komen aan mijn gamer bestaan.

Maart 2008
6 weken lang zat ik met mijn been, van lies tot enkel in het gips. Dat beperkte mij nogal in mijn doen en laten en zodoende lag ik veel op de bank met de afstandsbediening of Donald Duck in de hand. Op een gegeven moment kreeg ik een gamemagazine in mijn handen gedrukt, waarin ik een preview las van Assassin’s Creed. Dit is waar ik op had gewacht. Dit was de reden dat ik de vorige generatie consoles liever over had geslagen. Dit was het spelen van games weer meer dan waard. Die graphics, die animaties, dit is hoe gamen moet zijn! Ik liep op dat moment ook stage en van het kleine beetje geld dat ik verdiende, kocht in een PlayStation 3, waar ik tegenwoordig op game, Blu-rays op afspeel en video’s mee stream. De gamer in mij kreeg nieuw leven ingeblazen en tegenwoordig geniet ik weer van games als Metal Gear Solid 4, Modern Warfare, Burnout Paradise en FIFA 10.



En toch mis ik de dagen dat ik 4 cd’tjes nodig had om een game te kunnen spelen. Of dat controlers nog niet waren voorzien van joysticks en je wel dicht op het scherm móest zitten, omdat er nog snoer aan zat. De tijd dat Sonic gewoon nog lekker van links naar rechts over mijn beeldscherm raasde en ik uit frustratie mijn Game Boy door de auto keilde, omdat de batterijen ineens op waren. Ik kan er niks aan doen, maar als ik daar aan denk, heb ik ineens last van jeugdsentiment.