Gears of War

Verbluffende animaties
Dat zal ook niet al te weinig gebeuren, aan stukken geblazen worden. Niet figuurlijk, maar letterlijk, een raket van een Boomshot koppen en je licht in duizend stukjes uit elkaar. Doe je hetzelfde bij een Locust dan heb je ook weer wat om op te rapen en met een sniper schiet je er zo een hoofdje af. De animaties op dat gebied zijn werkelijk verbazingwekkend. Nadat ik een Locust met mijn Lancer doorzeefd had en helemaal uit elkaar geschoten had, rolde zijn hand, een beetje als zo’n kleurige spiraal van de Intertoys, van de trap af, om onder aan de trap tot stilstand te komen. Ook het kapot zagen van een Locust betekent letterlijk kapot zagen, dit is next-gen, niks schieten en dan wat bloedspetters en een lijk, lichamen die compleet door de midden gereten op de grond liggen verspreid over een afstand van een paar meter. Het is een klein detail, maar het voelt zo veel beter.
Ook voor de rest zijn de animaties in Gears of War van de beste kwaliteit. De spraak loopt mooi synchroon en ook de reload animaties zien er erg tof uit. Verkloot je een active reload, dan hoor je Marcus mopperen en zie je ook dat je geweer even vast loopt en er aan een paar hendels getrokken wordt voordat je weer kunt schieten.
Niet alleen de animaties in Gears of War zien er super uit. De hele game is een grafisch hoogtepunt. Het ziet er allemaal zo verschrikkelijk scherp en levensecht uit, je zou bijna denken dat je het echt mee maakt. De belichting, schaduwen, de characters en vooral de omgevingen. Gears of War voert je van duistere mijnen, naar oude huizen, krappe stadsstraatjes en grootse pleinen. Vooral de buitenlevels voelen Europees aan, met veel Gotisch aandoende bouwstijlen en hoge gebouwen en wat vooral vet is, is het gevoel dat het vroeger echt mooi was. Je kunt door de kapotte gebouwen en stuk geschoten straten heen kijken en iets van de grandeur proeven.
Tel bij dit alles de uiterst stabiele framerate, het nagenoeg ontbreken van laadtijden, de fantastische real-time, in-game cut scenes op en Gears of War is met recht een parel te noemen op het gebied van graphics.

Een band met de AI
Het zijn dan ook deze cutscenes die voor iets bijzonders zorgen, een band met de AI. Nog nooit in een videogame heb ik zo gezorgd voor mijn AI karakters. Als ze neer gaan kun je ze met een druk op de X knop weer op de been brengen. Compleet nutteloos, want zodra alle vijanden in dat gebied verslagen zijn, kruipen je maten automatisch weer op, maar toch. Ik waagde mijn eigen leven meerdere keren om Dom, Baird of Cole te redden en toen in het begin van de game één van de karakters dood ging vond ik dat oprecht kut. Ook gedurende de rest van de game heb je continue dat gevoel dat je wilt dat je AI maten blijven leven. Een echte verklaring heb ik er niet voor, maar de combinatie van de gortdroge humor, het gevoel van ‘we’re in this shit together’ en de goede cutscenes creëren echt een band met je teammaten.

Boooomm. Oh shit, Boomer!
Het lijkt maar niet op te houden met de lofzang op Gears of War en dat gaat ook voorlopig niet gebeuren, want ook de vijanden zijn stuk voor stuk super tof. Je hebt de standaard Locust Drones, met een machinegeweer of een shotgun en de Theron Guards, een geüpgrade Locust Drone met een Torque Bow. Natuurlijk mag ook een variatie op spiderbots niet ontbreken in de vorm van Wretches. Deze beesten produceren een iel schel geluid, dat door merg en been gaat en ramen laat springen. Een paar kogels is genoeg om zo’n beest uit te schakelen, maar vaak zijn ze niet alleen en dat maakt ze lastig. Er is zelfs een level waarin de beesten door onweer elektrisch geladen zijn, wat ze nog gevaarlijker maakt.
Naast dit blik, trekt Epic nog een hoop andere vijanden uit de kast. Zo heb je onder andere de Boomer, die je, je raadt het al, met de Boomshot, in één keer uiteen kan rijten. Deze beesten zijn vooral te herkennen aan de zware voetstappen die je door voelt trillen in de controller en het diepe ‘Boooommm’ wat ze uitkramen. Echt, als je dat voor de eerste keer hoort, sta je toch wel even te trillen op je beentjes. De Berserker is een verrassende en originele vijand, deze dame heeft geen wapens, maar is een wapen. Ze is blind en moet dus puur op geluid en geur afgaan. Heeft ze je eenmaal geroken dan stormt ze met een rotvaart op je af en het liefst ook over je heen. Het is dus zaak zachtjes aan te doen en op tijd weg te duiken.
De bosses zijn origineel gevonden, al is de manier van verslaan wat standaard. Wachten totdat het beest aanvalt, zodat je hem op zijn zwakke plek kunt raken, wat de tweede zwakke plek bloot legt en ervoor zorgt dat je het beest terug kunt dringen.
Een eervolle vermelding is de implentatie van de grotere monsters in de game. Het hele level van je eerste ontmoeting met een Berserker voel je af en toe de aarde schudden en hoor je de Berserker in de verte krijsen. Dit doet Epic op meerdere punten in de game, waardoor je vaak met een onheilspellend gevoel in de rondte loopt.

Epic raakt de juiste snaar
De voice acting en sound van deze game zijn top, met de stemmen van Marcus en kameraden als duidelijke ‘buffy’ Amerikanen. Het zijn grote, brede, stoere kerels en waar ik me bij veel games, vooral van Japanse afkomst, erger aan de Amerikaanse voice acting past het hier precies. Dit is gewoon een game waar het hoort en gelukkig is het niet alleen maar stoer gebrul, de humor is droog en alom aanwezig. Jij en je team maten zijn echt niet blij me de situatie waar je jezelf in bevindt, maar het moet voor het vaderland en dan maken we er maar het beste van.
In de game zelf heb je vaak alleen tijdens shoot outs met muziek te maken. Het is typische muziek voor een shooter, zware onheilspellende klanken, die je het vermoeden geven dat de dood om de hoek loert. Epic raakt precies de juiste snaar (ik moest minimaal één flauwe woordgrap maken) en de muziek draagt echt bij aan het gevoel van deze shoot outs.

Een ervaring die je keer op keer wilt beleven
Alhoewel de single player kort is, met een kleine tien uur sta je bij General RAAM, kun je toch echt lang nagenieten van de single player. Er zitten een hoop memorabele momenten in waar ik al wel een paar keer aan heb terug gedacht. De eerste keer dat je een Locust in stukken zaagt, de grootse steden waar je doorheen loopt, de Kryll die je ’s nachts wil verorberen, een aantal vette shoot outs, bij een benzine station en in het huis van je vader. Zo kan ik nog wel even door mijmeren. Het mooie is, ik wil al die vette momenten nog een keer beleven en dat he, is een gevoel wat ik nauwelijks heb. Vaak wordt het gegooid op veel unlockables en bla, bla, bla. Ik zeg, de tering met die unlockables, ik geef er vaak geen fuck om en speel de single player slechts één keer, bij Gears of War heb ik meerdere levels al vaker dan eens gespeeld en ik ben het echt nog niet zat.