Dead Rising

‘I don’t take kindly from vandelism!’
De Willamette Parkview Mall waar het verhaal zich afspeelt is gigantisch groot en verdeeld in bepaalde gebieden. Zo heb je bijvoorbeeld het Foot Court, North-Plaza, een groot park in het midden van het winkelcentrum, en nog veel meer. Maar pas op, in elk gebied schuilt ook groot gevaar in de vorm van psychopaten die opgesloten zitten in het winkelcentrum. Zo heb je bijvoorbeeld een gestoorde clown met twee kettingzagen, een doorgedraaide supermarktdirecteur die niet echt van vandalisme houdt, een Vietnam veteraan met een groot vleesmes die denkt dat je lid van de Vietcong bent, en nog een hele hoop andere mafe figuren die je het leven zuur proberen te maken. Je zult er een flinke kluif aan hebben om ze te verslaan. Vooral in het begin, wanneer je nog op een laag level zit met weinig leven, zul je vaak genoeg doodgaan waarna je opnieuw kunt beginnen vanaf je vorige savepoint.

‘You’re gonna be begging for death to come take you away!’
Hiermee komen we ook meteen aan bij het tweede minpunt van Dead Rising. Naast de brakke AI van de overlevenden is het save systeem alles behalve perfect. Je kunt namelijk alleen maar saven op bepaalde plekken. Bijvoorbeeld een bank waar je op kunt liggen, of op een openbaar toilet. Deze zul je echter niet overal vinden, waardoor je vaak dood zult gaan en een groot stuk overnieuw moet spelen. Daarnaast is er ook maar één saveslot, dus je zult altijd je oude savegame moeten overschrijven. Capcom houdt dus vast aan het Resident Evil save systeem, waar ook in die tijd uit sommige hoeken al veel kritiek op was.

‘I trust these damn zombies as far as I can throw ‘em!’
Natuurlijk bevat Dead Rising ook een heleboel pluspunten. Zo kun je werkelijk alles wat je in het winkelcentrum tegenkomt als wapen gebruiken, variërend van een kettingzaag tot een speelgoed lightsword. Alles wat niet vastgespijkerd of te zwaar is kun je gebruiken als wapen, hoewel sommige ‘wapens’ de zombies niet eens schade toebrengen. Zo kun je een emmer op het hoofd van een zombie zetten, waarna hij als een dronken man verder strompeld. Maar ook een klerenhanger in de mond van een zombie stoppen zorgt voor overmatig gebruik van de lachspieren. Natuurlijk is het hakken met een honkbalknuppel of een vleesmes altijd leuk, maar met een grasmaaier door een hele menigte zombies rijden is echt het toppunt van fun. Helaas gaat het aimen niet altijd even lekker. Tijdens het richten kun je namelijk je personage niet bewegen, waardoor je al snel geraakt wordt voordat je zelf de tijd gehad hebt om te richten.

‘You and I are gonna have a nice little chat’
Een ding waarin Dead Rising zeker uitblinkt, zijn de prachtige graphics. Er is ontzettend veel oog voor detail, alles ziet er namelijk erg scherp en gelikt uit. Er worden moeiteloos honderden zombies op het scherm getoond en de framerate blijft altijd constant boven de 30. De verschillende personages die je tegenkomt zien er zeer goed uit en de ogen lijken erg natuurlijk. De game kent een creapy sfeer, maar toch oogt het niet als een echte horror-survival game. Daarnaast is de voice-acting zeer behoorlijk en klonk het openscheuren van een lichaam nog nooit eerder zo goed. Helaas zijn er incidenteel wel eens wat pop-up en glitches te bespeuren, maar storend is dit zo goed als nooit.

Conclusie
Hoewel ik voorheen toch wat sceptisch was over Dead Rising, is dit na het spelen van de game compleet verdwenen. Dead Rising kent een ijzersterk verhaal, wat ik vooraf eerlijk gezegd niet verwachtte bij een game waarin het draait om het hakken van zombies. Daarnaast zijn de graphics en het geluid van hoog niveau en houdt de game je lang in zijn greep. Na het verhaal voltooid te hebben kun je namelijk nog eindeloos doorgaan met het spelen van Dead Rising. Helaas kleven er toch enkele kleine minpuntjes aan de game, zoals het brakke save-systeem, de matige AI van de overlevenden en het aimen dat iets beter had gekund. Ook bevat de game helaas geen co-op multiplayer mogelijkheid, maar dat zal Capcom ongetwijfeld bewaard hebben voor deel 2.