Test Drive Unlimited

Review | 30 september 2006 - Begin augustus in Den Haag, het weer is troosteloos, de zomer lijkt ver weg en ik zie meer regen dan me lief is. Het is tijd voor een vakantie en ik snel me naar Schiphol, koffers ingepakt voor een last-minute vakantie. Waarheen, geen idee. Bij de balie van een reisorganisatie bekijk ik de mogelijkheden, Kreta, het zuiden van Spanje of Frankrijk, een mooie Italiaanse stad, Oahu, het verre Oosten…… wacht eens even, Oahu! Even kijken hoor. Ziet er goed uit, eiland van Hawaï (gelijk een plus), luxueuze hotelkamers te huur en vooral veel vette auto’s. Dit wordt het, ik ga naar Oahu. Voordat ik de definitieve beslissing maak, lees ik nog snel een alinea met daarin hele interessante info. Oahu schijnt sinds kort overspoelt te worden door racers. Vanuit alle hoeken van de wereld. Het wordt steeds interessanter. Ik twijfel geen moment meer en besluit voor Oahu te gaan, een plekje op het vliegtuig wordt gereserveerd en luttele uren laten vertrek ik naar Oahu.

Eerst even huizen shoppen
Aangekomen op Oahu blijkt er niks van de beschrijving gelogen, ik sta nog niet koud buiten of er blaast een Mercedes SLR McLaren voor mijn neus langs, achtervolgd door een Maserati Gransport en een Lamborghini Murcielago en een stuk of vijf politie auto’s. Dit kan leuk worden! Ik huur een autootje (nou ja, autootje, een Mercedes SLK) en rijdt naar het hotel. Daar wordt me pijnlijk duidelijk waarom die last minute eigenlijk toch geen goed idee was, hotel vol en de man achter de balie verzekert me dat er nergens meer wat te krijgen is en dat ze geen idee hebben wie ‘Mr Schut’ is. Dat ben ik dus, lul! Niks aan te doen, maar wat nu. Opeens begint er een lichtje te branden, wat nou als, mijn eerste appartement is een tijdje geleden toch verkocht en ik huurde totdat ik iets leuks zou vinden. Met die paar ton van mijn vorige huis op de bank kan ik hier best iets leuks beginnen. Fuck it allemaal, ik ga lekker op Hawaï wonen en vol goede moed trek ik naar een makelaar. Deze zijn, net zoals autodealers, kledingwinkels en te koop staande huizen, erg makkelijk te vinden via de GPS in mijn rental. Ik duik de makelaar binnen en beleef even een ‘Jumbo’ momentje. Slecht $ 155.000 voor een appartement met een garage voor vier auto’s en behoorlijke luxe? Dat is nog geen € 130.000, ik ben verkocht.

De eerste uitdaging
Een dagje later heb ik mijn nieuwe huis op orde en wordt het tijd de huurauto terug te brengen en een echte auto te kopen. Helaas blijkt al snel dat een Mercedes SLK het budget wat rest net te boven gaat en voor enkele tien duizenden dollars word ik de eigenaar van een Alfa 147. Terwijl ik van het terrein van de dealer afrijdt zie ik eenzelfde tafereel als gisteren, alleen dit keer is het een enkele Audi TT. Ik glimlach en druk het gaspedaal in tot de bodem, ‘die kan ik makkelijk bijhouden’, denk ik bij mezelf. Ik haal de Audi TT in en hoor een stem op een mysterieus apparaatje in de auto, wat blijkt, in iedere auto zit een headset en een ontvanger, zodat je met iedereen binnen bepaald bereik kunt praten. Handig zeg, ik maak een praatje met de bestuurder van de andere auto en we komen erachter dat we aardig wat overeenkomsten hebben. Allebei origineel hier op vakantie en door omstandigheden gedwongen te blijven en een huis te kopen, het schijnt niet zelden te gebeuren hier. Tijdens het praatje wordt er natuurlijk al gauw een beetje uitgedaagd en we besluiten ter plekke een wedstrijdje te doen, voor de lol, geld hebben we allebei nauwelijks meer. Ik plot een koers en de GPS berekent dat het ongeveer 7,5 kilometer is, een mooi stukje om eens onze kwaliteiten te testen. Een paar seconde later racen we er allebei vandoor, verliezen is geen optie.
Halverwege slaat het noodlot toe, in een flauwe bocht, die ik met 170 neem, raak ik van de weg en schamp het halve bos dat in de berm staat. Shit, shit, shit, daar gaat mijn eer. Ik zie mijn tegenstander langzaam in de verte verdwijnen, maar besluit het niet op te geven en terecht. Even verderop zie ik een Audi TT geparkeerd staan tegen een elektriciteitspaal en ik neem de leiding weer over. De finish is slechts anderhalve kilometer verder en met behoorlijk verschil kom ik over de finish. De rematch laat ik maar even voor wat het is, het is namelijk tijd om goed geld te gaan verdienen om een paar leuke karretjes aan te kunnen schaffen.

Er is genoeg te doen op Oahu!
Op Oahu is genoeg te doen, zo kan ik via mijn GPS in totaal 120 georganiseerde races zien, time trials, speed trials of gewone races. Ook kom ik regelmatig mooie vrouwen tegen die graag willen dat ik ze even naar huis breng. Lopen met die zware tassen, van het shoppen natuurlijk, is geen pretje. Of je komt iemand tegen die veel te veel geld heeft en een auto die naar de garage of verhuurder moet, dan breng je voor een slordige 80.000 tot 100.000 dollar even zijn auto weg. Maak je er onderweg geen enkele kras in, krijg je nog eens 50% extra. Toffe gasten, al zijn ze vaak wel een beetje snobistisch.
Ik heb dus genoeg te doen om me een paar maanden te vermaken op dit tropische eiland al had ik na 15 races wel een beetje het gevoel van ‘het lijkt wel erg veel op elkaar’. Dan ging ik gewoon even lekker wat anderen opzoeken om even snel een potje tegen te racen of gewoon wat cruisen over de 1.600 mijl (2.500 kilometer!) die er op het eiland ligt.