R.U.S.E.

Review | 9 september 2010 - De generaal. De belangrijkste man in het leger. Daar waar een pelotonleider hooguit zijn eigen team de dood in kan jagen, kan een foute beslissing van een generaal meteen zijn hele divisie de kop kosten en met een beetje pech mislukt hierdoor een volledige operatie en lopen ook andere divisies zo de dood in. RTS-games laten ons al jaren dit gevoel van ultieme macht beleven. R.U.S.E., ontwikkeld door Eugen Systems, bekend van het goed ontvangen Act of War, gaat een stapje verder en laat ons meer doen dan enkel poppetjes verplaatsen.

Sheridan
Je stapt in R.U.S.E. in de gepoetste laarzen van generaal Sheridan en vecht je van Tunesië, naar Italië, Frankrijk, België, Nederland en uiteindelijk Duitsland. De game leidt je langs alle grote operaties van de Tweede Wereldoorlog, zoals het bombardement van Monte Casino, D-Day, Markey Garden en de slag om Bastogne. Tussen de missies door ontvouwt zich een verhaal rond de rivaliteit tussen jou en andere officieren, en een vervelende infiltrant die schuil gaat onder de naam Prometheus. Eerlijk gezegd was ik niet extreem gecharmeerd van het verhaal, vooral omdat het plot inferieur is aan de verrassend leuke, originele gameplay. Verwacht dus geen geweldig militair epos, maar wat simpele sjeu om de missies aan elkaar te rijgen.

Gaat nergens de mist in
Natuurlijk bevat R.U.S.E. de standaard elementen van een RTS. Je kunt een basis bouwen, moet inkomsten genereren en kunt de meest elementaire units bouwen als infanterie, tanks, scouts, bommenwerpers, gevechtsvliegtuigen, artillerie, noem maar op. Vanzelfsprekend is geen enkele unit echt superieur en door een gebalanceerd schaar-steen-papier-systeem heb je altijd van alles wat nodig. Weinig nieuws onder de zon tot zover, maar de eerste valkuilen zijn overwonnen.

Volgende valkuil voor een RTS op de consoles, zijn de controls. Gelukkig stapt R.U.S.E ook hier met een grote stap overheen. Je bases en units bouw je door middel van een handig, Cross Media Bar-achtige interface. Stationaire units staan onder 1 kopje, luchtunits onder 1'tje, pantservoertuigen, etc. Vervolgens bestuur je al je grondunits eenvoudig met de analoge sticks, en je luchtunits met de D-pad. En dat is stiekem heel erg briljant. Stuur je bijvoorbeeld je tanks een brug over, maar blijkt dat daar vervolgens de pleuris uitbreekt, kun je bliksemsnel luchtondersteuning oproepen met je D-pad en bommenwerpers, gevechtsbommenwerpers of jachtvliegtuigen oproepen. Je moet even weten waar alle knoppen voor dienen, maar als je de controls onder de knie hebt, speelt R.U.S.E. beter dan Red Alert, Halo Wars of EndWar.

R.U.S.E.
Zoals de eerder genoemde RTS-games, probeert ook R.U.S.E zich te onderscheiden. Niet alleen door een superieur controleschema, maar ook door de zogenoemde ‘Ruses’; troefkaarten die Sun Tzu een pak naar zijn hart zouden zijn. Sun Tzu, de wereldberoemde Chinese strateeg en schrijver van het nog altijd actueel zijnde boek Art of War, was van mening dat je je vijand moet kennen en vooral moet voorkomen dat de vijand jou leert kennen, door verwarring te zaaien. En dat is exact wat een ‘Ruse’ inhoudt. Je hebt dit keer geen ‘helden’ als Tanya (Red Alert), of een legertje SPARTANs (Halo Wars) die voor jou de oorlog winnen, maar een zeer bekwaam informatiebureau. Je kunt informatie over de vijand verzamelen, of juist desinformatie over jouw bewegingen de wereld in sturen. En deze troefkaarten werken werkelijk briljant.


Aanvankelijk krijg je hele eenvoudige Ruses toebedeeld. Je kunt dan bijvoorbeeld vijandige radiotransmissies ontcijferen en zo achterhalen hoe zij aanvallen. Je kunt ook spionnen er op uitsturen, die jou vertellen met wát voor units de vijand jou zal aanvallen. Want met een gebalanceerd schaar-steen-papier-systeem is het handig om te weten of je straks een lading tanks voor je deur hebt staan, of dat er infanterie jouw kant op komt. Al snel gaat R.U.S.E echter verder en dán wordt het pas echt leuk.