Castlevania: Harmony of Despair

Review | 4 september 2010 - De Castlevania-reeks is natuurlijk een reeks die al een hele tijd meegaat en bekend is bij vele gamers. Deze nieuwe game, de opvolger van Symphony of the Night die 3 jaar geleden verscheen op Xbox Live, legt de nadruk op de multiplayer. Levert Konami met dit spel net zo’n goede game af en kan het hiermee de fans van de serie tevreden stellen? We zullen het snel weten.

Geschiedenis
De Castlevania-reeks is toch een soort begrip in de game wereld. In ruim 23 jaar zijn er om en nabij de dertig games verschenen op verschillende consoles en handhelds. De laatste jaren was de serie vooral te vinden op de handhelds en in downloadbare vorm op PlayStation Network, Xbox Live Arcade en WiiWare. De spellen in 3D zijn niet altijd een even groot succes geweest, maar de 2D-klassieker Symphony of the Night, die eerder op Xbox Live Arcade is uitgegeven, blijft een ijzersterk spel. Konami blijft dan ook proberen om het spel te vernieuwen en interessant te houden en doet dit ditmaal door de nadruk op de multiplayer te leggen.

High Defintion?
Het spel wordt ook wel aangeduid als Castlevania HD waardoor ik wel heel erg verrast was toen ik het voor de eerste keer opstartte. High definition heeft in ieder geval niets met dit spel te maken. Het is zelfs zo dat de graphics rechtstreeks zijn overgezet van de onlangs verschenen Nintendo DS-spellen. Je kunt ook het zicht op het speelveld aanpassen, wat ook maar goed is aangezien hij standaard staat op de instelling dat je het gehele speelveld overziet wat ik in ieder geval niet erg prettig vond. Dit werk bij de multiplayer wel goed als je even snel wilt kijken waar je medespelers zich bevinden maar in de singleplayer is het geen doen.

Geen verhaal
In vergelijking met de vorige spellen uit de reeks zit er geen verhaal in Harmony of Despair. Het spel bevat verder 6 hoofdstukken die allen uit een afzonderlijke Castelvania omgeving bestaan. Je krijgt vervolgens 30 minuten om de eindbaas in zo’n hoofdstuk te verslaan. Tijdens je tocht zul je verschillende wapens en andere uitrustingen tegenkomen. Ook zijn er een hoop vijanden te verslaan, evenals valstrikken die je moet proberen te ontwijken. Je kunt het spel zowel in singleplayer als multiplayer mode spelen. Echter is het in de singleplayer mode haast niet te doen om de hoofdstukken uit te spelen. Er zijn namelijk geen checkpoints of savepoints, waardoor je dikwijls dertig minuten terug moeten gaan om het hoofdstuk uit te kunnen spelen.

Multiplayer
In de multiplayer kun je de hoofdstukken met maar liefst 6 mensen spelen en dit is ook eigenlijk waar Konami op mikt. In deze modus zijn je kansen ook een stuk groter, doordat je na de dood als skelet verder mag. Als een teammaat het juiste item heeft, dan kun je zelfs nog tot leven gebracht worden. Bovendien kun je als skelet nog leuk meehelpen door botjes naar tegenstanders te gooien. Je zit dus nooit aan de zijlijn totdat iedereen af is.

Met meerdere mensen door de hoofdstukken dwalen heeft zo zijn voordelen, aangezien die vol met schakelaars, constructies en blokkades zitten. Wie samen met zijn medespelers gebruik maakt van deze stukken wordt beloond met extra items of een snellere route richting de eindbaas. Het klinkt als een leuk en nieuw concept voor deze reeks alleen vallen de levels nogal snel in herhaling. Het is leuk om enkele levels zo te spelen maar op een gegeven moment heb je dit wel gezien.

Pokkenmuziek
Waar ik ook al na 2 minuten helemaal gestoord van werd was de irritante snoeiharde rockmuziek die op de achtergrond zeer overheersend is in dit spel. Ja ik weet het.. dan zet je die muziek toch uit, maar toch vind ik het altijd weer vreemd dat sommige games dit soort belachelijke riedeltjes gebruiken waardoor je zwaar geïrriteerd het optie-scherm openklapt om de muziek uit te kunnen zetten. En je kunt niet eens normaal de muziek uitzetten, nee je moet een hele langzame slider naar links klikken om de herrie te stoppen.
Zo dat moest er even uit.


Spring dan ahhhhhhhh
Wat ook vreselijk irritant is, is het feit dat je soms 180 pogingen moet wagen om op een platform te springen. Je kunt namelijk in Castlevania gebruik maken van een double jump waardoor je 2 keer achter elkaar kunt springen om zo een hoger platform te kunnen bereiken. Maar dit werkt niet altijd even vlekkeloos, waardoor dit soms zwaar frustrerend kan zijn. Wanneer je dan de leuke soundtrack nog niet hebt uitgezet kan ik je verzekeren dat je dat heel snel gaat doen want die twee zaken bij elkaar maken je gegarandeerd gek.

Lastige eindbazen
De gevechten met de eindbazen variëren van eenvoudig tot behoorlijk lastig (zeker in de laatste hoofdstukken). In de multiplayer mode is het zeker goed te doen aangezien je ze gezamenlijk kunt aanvallen. In de singleplayer is het een ander verhaal en zal je eigenlijk niet ver komen.