Hydro Thunder Hurricane

Review | 4 september 2010 - Met een hoge hartslagfrequentie en zweterige handen bevind ik mij op open wateren, in smalle rioolbuizen en raas ik met een hoog tempo door sluizen heen. Ben ik suïcidaal? Niet helemaal, ik ben Hydro Thunder Hurricane aan het spelen op de Xbox 360. Deze titel intrigeerde mij al vanaf het begin, aangezien het weer terug lijkt te grijpen naar de old-school arcadehallen. Ik mocht dan ook in mijn handjes wrijven toen ik de downloadcode toegestuurd kreeg. Is Hydro Thunder Hurricane een ware koning van de zee? Of moeten we dit lelijke eendje de rug toekeren?

Als een vis in het water
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Hydro Thunder is geen nieuwkomer in de gamesindustrie. Hurricane is een sequel van Hydro Thunder, die aan het eind van het vorige millenium onder andere in de arcadehallen en op de SEGA Dreamcast verscheen. Hydro Thunder was wederom een onderdeel van de Thunder racegames. In al deze games werd de nadruk voornamelijk gelegd op adrenalinestootgevende races die het realisme te boven gaan. Godzijdank is Hydro Thunder Hurricane geen uitzondering op de regel. Nog steeds zul je met een hoge snelheid door smalle, en bredere wateren racen en zul je hardop vloeken als je ergens tegenaan knalt of als er een tegenstander is die je op het laatste moment inhaalt.

Dat gezegd, moet ik er gelijk aan toevoegen dat Hydro Thunder Hurricane weliswaar flitsend is, maar verreweg van perfect is. De game voelt op het eerste gezicht, en ook na urenlang spelen, aardig kaal en enigszins ongeïnspireerd aan. Er is in deze game niet echt sprake van een verhaalmodus, wat niet gek is aangezien de gehele structuur bestaat uit arcade gameplay. Je hebt natuurlijk wel een soortement van 'verhaal', waarin je de ene na de andere race voltooid. Natuurlijk is er een quick play functie, waardoor je snel en gemakkelijk even tussendoor een bloedstollende race kunt opstellen.

Dan zijn er nog de Ring Master Events, die je op veel verschillende moeilijkheidsniveaus kunt spelen. Hierin neem je het, net als in een standaard race, op tegen 15 andere racers in een van de 10 beschikbare racebolides. Bij Ring Master event vaar je vervolgens door ringen om zo vervolgens nitro te ontvangen die je de kop kan kosten of jou een glorieus moment laat beleven.

Alle eendjes zwemmen in het water
Hydro Thunder Hurricane zou geen arcadegame zijn als er geen soortement van multiplayer in verwerkt zou zijn. De multiplayer mag dan wel oppervlakkig overkomen, leuk is hij dan, tot mijn grote opluchting, weer wel. Natuurlijk is er allereerst de standaard racemodus, waarin verscheidene raceduivels hun kunstjes over het netwerk vertonen. Maar stiekem is er een veel leukere multiplayermodus waarin 1 persoon een propelleraangedreven eendje bestuurt die vervolgens wordt opgejaagd door de andere speler. De beste eendenjager wint natuurlijk aan het einde van het potje.


En dan zijn er nog de leaderboards die mooi de tijden bijhouden, ze online plaatst en ze vergelijkt met de racetijden van mensen uit je friends list. Het is niet fundamenteel toevoegend, maar is desondanks een fijne toevoeging die vooral de racefanaten zal bekoren. Daarentegen kent de game dan weer geen ghosts waar je tegen kunt racen, en wat meer algemene diepgang in de multiplayer had ook wel gemogen. Zoals ik net al zei, het is leuk, maar toch zeker opervlakkig te noemen.

Weet oog en oor niet te bevredigen
Een groot punt wat mij stoorde aan Hydro Thunder Hurricane was het audiovisuele aspect. Allereerst moet gezegd worden dat de waterjets er mooi, kleurrijk en gedetailleerd uitzien. Aan de andere kant heb je dan weer de omgeving, die gelukkig niet erg opvalt tijdens de flitsende races. Mocht je er echter een keer op gaan letten, dan zie je dat de omgeving erg saai, ongeïnspireerd en bovenal repetitief oogt. Al is het soms een raar gezicht als er plotseling een UFO, dinosaurus of een ander vreemd object langskomt. Gelukkig wordt ons een hart onder de riem gestoken met goed ogende watereffecten, die ons laat vergeten hoe lelijk de game op sommige vlakken eigenlijk is.

Ook de muziek weet niet indruk te maken. Op sommige momenten heb je echt zin om de televisie op mute te zetten, omdat er simpelweg deuntjes en bliepjes zijn die mij persoonlijk erg op de zenuwen werken. De framerate blijft dan wel altijd stabiel, alleen is het zo zonde dat de game een hoog aantal schoonheidsfoutjes kent.