Lara Croft and the Guardian of Light

Review | 3 september 2010 - Lara Croft wordt ondertussen al veertien jaar bespeeld door menig gamer en daardoor begon er toch slijt op de formule te komen. Crystal Dynamics kreeg daarbovenop nog met ontslagen te kampen door de tegenvallende verkoopcijfers van Tomb Raider: Underworld en dat zette de ontwikkelaar duidelijk aan het denken. Net als Sonic herbront de serie nu op Xbox Live Marketplace en Lara Croft kan de vergelijking met Nathan Drake weer probleemloos doorstaan.

Zo slecht waren die verkoopcijfers nu ook weer niet, alleen had Eidos Interactive verwacht dat de naam Tomb Raider garant zou staan voor een stuk meer verkochten exemplaren. Underworld was ook zeker geen dieptepunt in de geschiedenis, aangezien hij in Martijns review toch nog een mooie 79% haalt. Tegenwoordig verschijnen er echter toppers aan de lopende band, waardoor games die onder de 80 halen bijna meteen als budgetbak-titels worden beschouwd.

Tijd voor verandering
Om een succesvol vervolg van een serie te ontwikkelen, moet men eerst kijken wat er is misgelopen bij het vorige. In het geval van Tomb Raider: Underworld was dat vooral de camera die eigenlijk alleen maar inzoomde op Lara. Niets mis mee in principe, maar uiteindelijk vermoeilijkte dat op kunstmatige wijze de puzzels en leverde het meer frustratie dan gekwijl op. In The Guardian of Light krijgt Lara een stuk minder aandacht, daarom is het best ironisch te noemen dat net deze game de naam van Lara Croft met zich meekrijgt.

In The Guardian of Light wordt Lara Croft namelijk gevolgd uit een isometrisch perspectief, waardoor haar rondingen en babe-gehalte minder uit de verf komen. Anderzijds verkleint de kans dat de Xbox 360 controller uit woede tegen de muur wordt gesmeten, aangezien de camera meestal perfect geplaatst is en niet belemmerend werkt voor het spelen van de game. Het is ook te zien dat ze bij Crystal Dynamics goed nagedacht hebben over de checkpoints: Ze zijn echt op strategische punten geplaatst, waardoor je nooit te grote delen opnieuw zult moeten spelen. Wederom verlaagt dit de frustratie aannemelijk. De puzzels zijn dan niet poepsimpel, maar het is ook niet zo dat Gamefaqs bij het spelen van TGOL ineens je meest bezochte site wordt. Ze zijn eerlijk gezegd perfect: Na een hele dag hard werken, verlang je niet naar de zoveelste breinbreker, maar een leuk 'breinspelletje' kan er altijd wel bij.

Om eerlijk te zijn hebben side-missions en het zoeken naar allerlei spullen me nooit echt aangetrokken in om het even welke game. The Guardian of Light is hier echter een uitzondering in. Er moet namelijk tamelijk veel tijd gestoken worden in het halen van alle doelstellingen en het zoeken naar oude documenten, maar als beloning worden er bijvoorbeeld betere wapens aan je al indrukwekkend breed wapenarsenaal toegevoegd. Iets wat mij veel meer aantrekt dan de klassieke Achievements of Trophies.

Verhaal domper op feestvreugde
Verwacht echter geen literair meesterwerkje van Lara Croft: The Guardian of Light. De fictieve, Britse archeologe moet met behulp van Totec, die aan het hoofd staat van The Army of Light, Xolotl verslaan. Lara wordt zoals in alle vorige delen onderschat door zowat elk character, maar ze staat haar mannetje en slaagt tot ieders verbazing in haar opdracht. Dat is niet eens een beknopte samenvatting van het verhaal, het is gewoon het verhaal. Lara Croft heeft nooit bekend gestaan om haar storyline, maar zoals bij zoveel games had een goed verhaal de kers op de taart kunnen zijn.



Hoewel de kers ontbreekt, zijn alle andere ingrediënten wel aanwezig om van het eindresultaat te smullen. Ik doel nu niet op Lara, wel op heel Lara Croft: The Guardian Light. Het spel neemt zo’n 2GB in beslag en dat is er ook aan te zien. Het wordt bijna een heerlijke safari door de sublieme, gevarieerde levels. Verwacht echter geen Uncharted 2 kwaliteit, al kan dat ook niet verlangd worden van een spel voor een tientje. Op het gebied van soundtrack heeft Crystal Dynamics het zich echter niet te moeilijk gemaakt en hebben ze simpelweg de tracks uit Tomb Raider: Anniversary en Tomb Raider: Legend gerecycleerd.

More to come
Vaak is de spelduur een spelbreker voor een Xbox Live Arcade game. De schuld mag dan dikwijls gegeven worden aan de ontwikkelaar die denkt dat de gamer voor een Arcade spel geen lange levensduur verwacht. Crystal Dynamics zondigt hier echter niet aan, waardoor ik zo’n vijf uur zoet was met Lara Croft: TGOL. Vijf uur is dan wel een absoluut minimum, vermits Lara Croft naar hartenlust in co-op herspeelbaar zal zijn. Naast Lara, wordt Totec dan het tweede playable character. Het is ook niet zomaar een snel geïmplementeerde co-op: Er is duidelijk goed over nagedacht. Er zijn namelijk allemaal kleine aanpassingen doorgevoerd aan de puzzel en de speelwereld. Geen wereldschokkende veranderingen, maar wel genoeg om het spel helemaal opnieuw uit te spelen. Voorlopig kan er alleen met een vriend op de bank gespeeld worden, maar binnen een maand moet er een gratis update verschijnen, waardoor ook de online multiplayer zal werken. Ik heb deze functie dus nog niet kunnen uittesten, maar na Lara Croft: The Guardian of Light heb ik genoeg vertrouwen in Crystal Dynamics en Eidos Interactive om te weten dat het ook daarmee wel goed zal zitten.