Kane & Lynch 2: Dog Days

Review | 31 augustus 2010 - Er zijn weinig onwaarschijnlijker duo's dan Kane en Lynch, de één een kille, berekenbare huurmoordenaar, de andere een instabiele, psychotische killer die iedereen in zijn omgeving omlegt. Botsende ego's staan garant voor vuurwerk en na Kane & Lynch: Dead Men weten we dat je niet met deze heren moet spotten. Ze knallen er in Dog Days opnieuw lustig op los, maar net als de wapendeal uit de game mislukt het spel ook op een pijnlijke wijze.

Potentieel
Kane & Lynch: Dead Men had potentieel, op sommige punten was het misschien een clusterfuck, maar vanwege het toffe verhaal hebben veel mensen de singleplayer toch uitgespeeld. Mensen die vaak ook nog wel uitkeken naar Kane & Lynch 2. Wat nou het erge is, ook Kane & Lynch 2: Dog Days heeft potentie, maar opnieuw weet IO Interactive er niet uit te halen wat er in zit. Het lijkt erop alsof ze in Zweden maar nauwelijks geleerd hebben van de fouten van deel 1.

Wapendealtje
Na hun heftige avontuur in Dead Men hebben Kane en Lynch het een tijdje rustig aan gedaan. De gestoorde Lynch heeft zelfs een vriendin en woont in een flatje in Shanghai. Als de schimmige Engelsman Glaser hem vraagt of hij interesse heeft in een wapendeal die genoeg moet opleveren om voor eeuwig met pensioen te kunnen gaan is de keuze niet moeilijk. Lynch haalt Kane naar Shanghai voor de deal, maar het gaat gruwelijk fout als Kane de dochter van een vooraanstaand politicus overhoop knalt. De mannen hebben nu niet alleen bonje met de Triads, ook de politie en het leger zitten achter ze aan.

Tot zover
Tot zover het verhaal, helaas. Ik ben er aardig van overtuigd dat er in deze Kane & Lynch game weinig mensen achteraf zullen zeggen, 'goh, dat verhaal was toch wel tof'. Van chemie tussen Kane en Lynch is weinig meer te werken, het einde is zo abrupt als wat en zelfs het level in de game dat je in je blote reet moet afleggen voelde voor mij als weinig meer dan een excuus om te shockeren. Met de 2 botsende karakters van de heren wil je dat ze elkaar het ene moment af dreigen te maken, terwijl ze het volgende moment weer de beste maatjes zijn. Het moet knallen, maar het knalt niet, het verhaal kabbelt een beetje en dat vind ik heel erg jammer.

4 uurtjes
Overigens hoef je in Kane & Lynch 2: Dog Days weinig moeite te doen om je door de singleplayer te worstelen. Speel je het spel op de normale moeilijkheidsgraad, dan reken je af tegen een tarief van een euro of 15 per uur. Na 4 uur zag ik namelijk de credits voorbij rollen. Ik zag het tijdens het spelen aankomen, de verhaal gerelateerde trophies werden steeds schaarser, maar toch, ik schrok aardig toen het echt na 4 uur over was. Een schandalig dieptepunt in een gamewereld waar uitgevers steeds harder ten strijde trekken tegen gamers die tweedehands kopen, maar tegelijkertijd de duur van hun games steeds verder beperken.

Entertainment?
Zouden Kane en Lynch je tijdens die 4 uurtjes dan een perfect geregisseerd stuk entertainment voorschotelen, dan zou dat nog wat geholpen hebben, maar nee. Na afloop van de game moest ik echt even nadenken voordat ik weer naar boven kon halen wat ik allemaal meegemaakt had. Shanghai is best een toffe achtergrond met zijn nauwe steegjes en hoge wolkenkrabbers, het dramatische contrast tussen oud en nieuw. Ik heb echter nooit de indruk gekregen dat ze alles uit de locatie hebben gehaald.



Spray & pray
Hier eindigen de problemen met de game niet. Kane & Lynch 2: Dog Days is een behoorlijk gewelddadige game, met 2 behoorlijk gewelddadige mafkezen in de hoofdrol. Wat je dan wilt is je helemaal uitleven, alles kapot knallen wat er lost loopt, gewoon oneindig kogels sproeien, spray en pray. Alleen dat kan dan niet, want je moet nog aardig op je voorraad munitie letten. Doordat je vijanden zelf goed gebruik maken van cover ben je vaak flink aan het wachten voordat je dat laatste headshot kan maken. Zeker ook doordat het richten met de kleinere wapens gewoon echt niet werkt, het is totaal onnauwkeurig.

Alles moet kapot
Wanneer je dan tegen het einde van een game in een helikopter mag kruipen en een bruut machinegeweer in je handen geduwd krijgt, dan voel je de potentie van de game. Zonder enige reserve sloop je alles en iedereen die je tegenkomt terwijl je rondjes om de wolkenkrabbers van Shanghai vliegt. De kickback van de machingeweren, het rondvliegende glas van de ruiten, de politieagenten die bij bosjes vallen, zo hoort Kane & Lynch 2: Dog Days te zien.

Bewakingscamera
Is het dan allemaal kut, nee, want Kane & Lynch 2: Dog Days heeft ook zijn charmes en mooie momentjes. Het 'bewakingscamera perspectief' waar het spel zich van bediend geeft de game een rauw randje, terwijl het mooi de chaos benadrukt waar je vaak in beland. 9 van de 10 keer heb je geen flauw idee wat er in godsnaam gebeurd. Gameplay technisch gezien misschien vreselijk irritant, want je gaat 10 keer dood, maar voor het gevoel dat de game je geeft werkt het wel.



Shockeren
Het level waarin je in je blote snikkel rondloopt is dan wel om te shockeren, maar het is een gewaagde keus. Na een onplezierige ontmoeting met de lokale Triads zijn beide heren zowat gevild, de vriendin van Lynch is verkracht en vermoord en een schone spijkerbroek hebben die beste jongens niet voor je achtergelaten. Niet alleen je zaakje wordt weggeblokt, ook afgeschoten hoofd veranderen niet in een bloederige hoop, maar in een gepixeld blok. Het geeft een beetje een South Park effect, de weggepiepte scheldwoorden in de eerste seizoenen van die serie maakte het vele gescheld stiekem leuker. Een afgeknald hoofd is in Kane & Lynch 2: Dog Days daarmee grappiger en shockerender. Je weet precies wat er gebeurt, maar ze houden het uit beeld.

Achterhaald
Toch kan het bewakingscamera perspectief niet verhullen dat Kane & Lynch 2 technisch niet mee kan met de standaard van dit moment. Wanneer je een naaiatelier binnen stormt duiken alle naaivrouwtjes in precies dezelfde animatie onder hun tafeltje, de gesproken tekst tijdens de gameplay is niet gelipsynct, de kartelranden zijn talrijk en boze Triads en politieagenten rennen je in hun haast regelmatig voorbij zonder enige acht op je te slaan. Ik vind het erg jammer om te zien dat het IO Interactive niet gelukt is om het niveau te halen dat je tegenwoordig wel verwacht van een game. Hoe je het ook wendt of keert, het deed zeker afbreuk aan mijn ervaring.

Double team
Ondanks alle gebreken is Kane & Lynch 2: Dog Days in co-op nog best te pruimen, misschien komt het omdat in je blote lul rondrennen nou eenmaal hilarischer wordt als je er samen om kan lachen. Het spreekwoord gedeelde smart is halve smart kwam ook nog even bij me op, maar ik geef de game het voordeel van de twijfel hier. Denk overigens niet dat het spel in co-op je net zoveel spelplezier biedt als de singleplayer. Op een regenachtige zaterdagmiddag speelde ik de game binnen 2,5 uur uit in co-op.

Redding in multiplayer
De multiplayer is dan wel weer tof uitgewerkt, de 3 online modes draaien om vertrouwen en verraad en dat maakt het een stuk interessanter dan standaard deathmatches. Vooral Undercover Cop is het spelen waard, 1 speler wordt random benoemd tot undercover cop en moet zonder dat de andere spelers dat door hebben ervoor zorgen dat ze er niet met de cash vandoor gaan. Het zet de verhoudingen tussen de spelers vanaf het begin op scherp, je moet iedereen wantrouwen maar ook opletten dat je jezelf niet verdacht maakt. De grote vraag is of de multiplayermodes niet na een maandje al zullen afsterven door een gebrek aan spelers, maar daar kan IO Interactive zelf helaas weinig aan doen.