Crackdown 2

Review | 17 juli 2010 - Opeens lag daar Crackdown 2 op de deurmat... nou ja, ook weer niet opeens want Jelle en de postbode waren ook bij het proces betrokken natuurlijk. Crackdown 2 was echt zo’n spel waarvan ik niet helemaal wist wat ik ervan moest denken. Ik wist dat het een sandbox game was, maar dan weer niet zoals de welbekende GTA franchise. Verder wist ik dat de filatelisten helemaal los kunnen met dit spel, aangezien je ontiegelijk veel orbs kunt verzamelen. Vol goede moed begon ik dus aan de klus in beautiful Pacific City.

Research
Om een goed beeld te krijgen heb ik me nog even ingelezen over het eerste deel, dit door middel van de review die we toen hebben geplaatst en de nieuws-items over het spel. Bij dit tweede deel is er in ieder geval één ding veranderd en dat is de ontwikkelaar. Ontwikkelaar Real Time Worlds, die het eerste deel gemaakt had, was te druk met een ander spel en dus werd Ruffian Games gevraagd om het spel te ontwerpen. Dit deden ze in een recordtijd van 1,5 jaar, wat natuurlijk wel heel erg snel is. Jammer genoeg hebben ze het zichzelf behoorlijk makkelijk gemaakt door dezelfde stad te gebruiken, alleen speelt Crackdown 2 zich tien jaar na het eerste deel af. Daarom zal de stad behoorlijk hetzelfde aanvoelen als het vorige deel op een aantal ingestorte en nieuwe gebouwen na.

Eentonig
Eigenlijk is de campaign mode behoorlijk eentonig en komt daarin dus ook behoorlijk overeen met het eerste deel, aangezien dat toen ook tot de kritiekpunten behoorde. Het doel van dit tweede deel bestaat uit het veroveren van plaatsen die de terroristische organisatie The Cell als hun grondgebied beschouwen. Daarnaast moet je in totaal 27 zogenaamde 'absorption-points' activeren om de Freaks uit een bepaald gebied te verdrijven. De Freaks zijn nieuw ten opzichte van het vorige deel. Deze gemuteerde mensen komen ’s avonds tevoorschijn, en zijn eigenlijk behoorlijk irritant. Wanneer je drie 'absorption-points' geactiveerd hebt word je naar een plek gestuurd waar je een beacon moet verdedigen tegen de mutanten. Wanneer de beacon eenmaal opgeladen is, worden de mutanten in dat gebied vernietigt. Het is dus allemaal behoorlijk repetitief en dat is toch jammer, aangezien er wat mij betreft wat meer verhaal en verrassing in een spel mag zitten.

Orbs
Er zijn zo'n 1000 orbs te verzamelen in het spel en dat is eigenlijk het speerpunt van Crackdown 2. Hoe meer orbs je verzamelt, hoe sterker je wordt en waardoor het spel steeds leuker wordt. Met behulp van deze orbs kun je namelijk steeds hoger springen en je kunt ook met auto’s gaan gooien. Ik moet bekennen dat ik in het begin nogal sceptisch was over het spel en in het begin de missies ook niet zo bijzonder vond. Maar toen ik eenmaal de orbs serieus begon te verzamelen begon ik hier toch lichtelijk verslaafd aan te raken. Elke keer weer een hoger gebouw beklimmen om te kijken of er nog wat te verzamelen valt. Een nieuwe variant in dit deel is de running orb die je als een bezetene moet volgen om hem te pakken te krijgen.


Racen
Ter afwisseling van al dat rennen en springen kun je ook nog aan enkele auto races meedoen, waarin je binnen een bepaalde tijd een parcours moet afleggen. Ook zijn er stunt rings, waarbij je met je auto moet proberen door een ring te springen. Verder kun je als je verder in het spel komt en genoeg orbs hebt verzameld ook nog een helikopter vrijspelen, wat dan wel weer makkelijk is als je orbs op hoge plaatsen te pakken moet zijn te krijgen. Wat me wel verraste was dat vooral de buggy erg lekker stuurt en dat had ik niet verwacht in dit spel.

Zweven
Ten opzichte van deel 1 bevat dit deel ook een zogenaamde 'wingsuit' die je vrijspeelt na flink wat agility orbs verzameld te hebben. Hiermee kun je naar beneden zweven in plaats van vallen, zodat je altijd weer op je voeten terecht komt. Na wat oefening kun je ook nog vaart maken en weer stukken omhoog zweven, zodat je op deze manier flink wat terrein kan overbruggen tussen de gebouwen door.

Co-op
Er zijn twee verschillende multiplayer modes, waarvan de leukste de co-op campaign mode is. In deze mode kun je je eigen campaign met drie anderen spelen. Of je kunt deelnemen aan iemand anders zijn campaign. Wanneer je deelneemt aan iemand anders zijn campaign neem je alleen de verzamelde orbs die je op dat moment verzameld hebt mee naar je eigen campaign. Deze multiplayer mode dien je tevens te gebruiken voor de Xbox Live orbs, die je alleen kunt oppakken als er een andere speler vlak bij je staat. Jammer genoeg is het vaak erg onduidelijk waar de andere spelers zich bevinden wanneer je elkaar kwijtraakt. Je kunt ook geen waypoints uitzetten of met vier man in 1 auto stappen. Toch is het een hele leuke toevoeging aan het spel om met een groep vrienden lekker tekeer te gaan in de stad. Wat ik wel vervelend vond, is dat wanneer je met een aantal onbekenden in deze mode speelt de meesten hun eigen gang gaan. Ook gebeurde het nogal eens dat de host ermee stopte, net op het moment dat ik al 10 minuten een bepaald gebouw aan het beklimmen was, erg jammer natuurlijk.


Multiplayer
In deze mode kunnen 16 spelers zich uitleven in drie verschillende modi: Deathmatch, Team Deathmatch en Rocket Tag. De eerste twee modes zijn niet heel bijzonder, want op de een of andere manier is het niet helemaal in balans. Je ziet alleen maar raketten en granaten door het beeld vliegen en als iemand een helikopter te pakken heeft gekregen is hij of zij verzekerd van een killing spree. De derde mode is wel erg grappig, aangezien iedereen met een rocket launcher op jacht is naar 1 orb. Degene die hem bemachtigt is daarna het doelwit, en dus probeert de rest hem te grazen te nemen. Het is dan ook erg lastig om in leven te blijven wanneer je de orb eenmaal hebt.

Hangen of vallen
Wat ik heel erg frustrerend vond was dat het moeilijk is te zien of je nu wel of niet ergens aan kunt hangen. Zo is het me een aantal keer overkomen dat ik via ramen een hoog gebouw aan het beklimmen was en toen ik bijna boven was net niet op het dak kon komen. Ook blijf je de ene keer wel hangen aan een rand van een raam en de andere keer niet, terwijl je precies hetzelfde doet. Ook kan het gebeuren dat je na een hele tijd klauteren niet goed springt en je dus weer opnieuw moet beginnen.

Grafisch
Grafisch is het ook niet erg indrukwekkend te noemen en je krijgt toch een beetje het gevoel dat Ruffian het afgeraffeld heeft, wat toch jammer is. Ondanks dat ik het eerste deel niet gespeeld heb kreeg je het idee dat het niet een deel 2 was, maar eigenlijk een deel 1,5. Als ik de review van het vorige deel lees komen een hoop ergernissen in dit deel toch ook weer terug, en dat is zonde.