Transformers: War for Cybertron

Review | 7 juli 2010 - Transformers: War for Cybertron werd bij de aankondiging al met de grond gelijk gemaakt en dat vond ik toen niet meer dan terecht. Activision had namelijk al twee Transformers games uitgebracht van abominabele kwaliteit en onder het motto ‘derde keer goede keer’ probeerden ze het nog eens. High Moon Studios verklaarde dat ze de beste Transformers game ooit hadden gemaakt, maar de gemiddelde spele.nl-game is beter dan de crap die die eerdere Transformer games waren. Maar de derde keer blijkt ook effectief de goede keer te zijn.

Michael Bay. Het enige wat Tranformers fans allemaal met elkaar gemeen hebben is dat ze die man grondig haten en Transformers: War for Cybertron enkel zouden kopen als ze weten dat hij er geen enkele eurocent voor krijgt. Ook al kun je zijn films niet echt van hoge kwaliteit noemen, hij zorgde er wel voor dat de Transformers weer in the picture kwamen te staan en ik durf te wedden dat Transformers: War for Cybertron er niet zou zijn zonder hem en dat zou zeer jammer zijn, want WfC is een feest van herkenning voor de fans.

Is that all you got, Megatron?
Dat laatste zeg ik omdat het duidelijk is dat ze bij High Moon Studios niet enkel naar de films hebben gekeken, maar zich vooral gebaseerd hebben op de serie. Dit heeft als gevolg dat ook minder bekende Autobots en Decepticons aan bod komen. Natuurlijk zijn het wel nog steeds Starscream, Megatron en Optimus Prime die met alle aandacht gaan lopen. Er is namelijk weer een goede, oude oorlog aan de gang tussen de Decepticons en de Autobots. Megatron wil de Dark Energon bemachtigen, wat vooral tot vernieling zou leiden. De Autobots, onder leiding van Optimus, willen dit zien te voorkomen met de hulp van Starscream, maar die wordt gehersenspoeld door Megatron (in de serie) waardoor die nu ook bij de Decepticons hoort. Geen hoogstaand verhaal, al heeft het wel zijn momenten en zullen de fans de overzetting van High Moon Studios zeker weten te appreciëren.

Je speelt normaal gezien eerst met de Decepticons en daarna met de Autobots, al kun je die logische volgorde ook omkeren als je wil. Transformers: War for Cybertron is niet de eerste game die dat doet, maar ik heb het altijd al raar gevonden. Eerst help je de wereld zowat om zeep en daarna beslis je dat het welletjes is geweest en ga je je eigen fouten goedmaken of omgekeerd natuurlijk.

When we truly realize that we are all alone is when we need others the most
Voor PlayStation 3 bezitters is dit spel sowieso een aanrader, maar op de Xbox 360 zou ik Tranformers: War for Cybertron echter niet aanraden als je geen Xbox Live Gold hebt, want de singleplayer van het spel is niet wat het had moeten zijn. De levels en het verhaal zijn best aardig, maar High Moon heeft zichzelf voor een groot deel de das omgedaan. De artificiële intelligentie is ondermaats, waardoor je snakt naar het spelen met vrienden in plaats van die enerverende bots. Daarom is offline co-op een groot gemis, want niets is toffer dan met twee vrienden op de bank te spelen. Ik had ook de indruk dat High Moon eerst gepland had om een coversysteem in het spel te stoppen, omdat de levels daar echt voor ontworpen zijn en je je vijanden en vrienden ook echt ziet coveren. Jij staat echter knullig midden in het slagveld, en hoopt dat tegenstanders je niet zien en zich niet realiseren waar je schoten vandaan komen.

Toegegeven, A.I. is zeer ingewikkeld om te ontwerpen en de ontwikkelaar moest zich ook wel haasten, omdat hun game anders totaal onopgemerkt voorbij zou gaan tussen alle toppers in het najaar. Al vrees ik dat ze problemen als het gebrek aan munitie en het herladen nooit gaan oplossen. War for Cybertron is namelijk een titel die het vooral van zijn intensiteit moet hebben, maar alle snelheid wordt eruit gehaald wanneer je het gevecht moet staken om naar ammo-dozen te zoeken. Daarbovenop moet je veel te vlug herladen wat de snelheid ook niet bepaald ten goede komt.


Transformers heten niet voor niets Transformers en als er één ding is dat mensen zich binnen tien jaar nog zullen herinneren over dit spel dat zijn het wel de transformaties. Men kan namelijk naar gelieve in één handomdraai veranderen van gedaante. Het is bijvoorbeeld echt geniaal om in volle vaart naar een Decepticon te racen, te springen en dan op het laatste moment terug te veranderen in een gewone Transformer en hem met een heerlijke close combat move uit te schakelen. Sommige personages veranderen daar weer in jets, maar door de wat knullige besturing geef ik toch de voorkeur aan voertuigen.

Heb je echter wel Xbox Live Gold, of gewoon een internetaansluiting op je PS3, dan moet je een aanschaf toch overwegen, zeker wanneer het spel binnen enkele maanden afgeprijsd zal zijn. Alle frustraties van de singleplayer vergeet je wanneer je online speelt. Het niveau van de gemiddelde speler is bijzonder hoog en ze laten geen spaander heel van je als noob. Maar doorzetten is de moeite waard en daarna kun je ook gewoon newbies gaan afknallen in de klassieke modi zoals Deathmatch, Team Deathmatch en een soort Conquest.

Escalation is wel zo’n modus die wat extra aandacht verdient ook al lijkt het wel bijna letterlijk overgenomen uit Gears of War 2 of Call of Duty: World at War. Er komen horders vijanden op je af, die wat op zombies lijken, en door ze naar de eeuwige jachtvelden te sturen, krijg je health packs en meer ammo.

It never got really ugly, although it got a bit strange at times.
Om af te sluiten toch nog één ergernis die je zowel in de singleplayer als in de multiplayer te parten speelt: de graphics. Nu weet ik best dat Cybertron een planeet van metaal is, maar High Moon had Cybertron toch wat kleurrijker kunnen maken. Bovendien zijn niet alle textures even goed afgewerkt. Het is niet echt storend, maar Transformers: War for Cybertron geeft gamers niet het wauw-gevoel dat ze tegenwoordig bijna gewend zijn geworden.