Singularity

Review | 6 juli 2010 - Bijna twee jaar geleden maakte ontwikkelaar Raven Software bekend dat het in samenwerking met Activision werkte aan een nieuwe first-person shooter, te weten Singularity. Mijn interesse was direct gewekt, want ondanks het tegenvallende Marvel: Ultimate Alliance, staat de ontwikkelaar nog altijd bij mij bekend voor zeer vermakelijke games als Soldier of Fortune, Wolfenstein en Star Wars Jedi Knight II: Jedi Outcast. Het gevaar van Singularity was om besneeuwd te raken onder de talloze andere shooters. Daarom ging Raven Software opzoek naar een bijpassend ingrediënt dat meerwaarde kon leveren aan de gameplay. De keuze viel op tijdreizen.

Time Travel
Als groot fan van films als ‘Back To The Future’ heb ik altijd al een zwak gehad voor het reizen door de tijd. Het onmogelijke, waarvan je op veel momenten wenste dat het echt bestond. Die onrealistische werkelijkheid komt met Singularity een stukje dichter bij. De game draait om een alternatieve geschiedenis, waarin de Russen in 1955 op een eiland experimenteren met ‘Element-99’. Dit element bevat speciale krachten en maakt het mogelijk om door de tijd te reizen. Er gaat echter iets gruwelijks mis, waardoor mensen muteren en het gehele gebied in quarantaine wordt gezet. Het gehele verhaal wordt in een vijf minuut durende opening verteld, waarna je vervolgens als Amerikaanse piloot Nate Renko het mysterie moet oplossen.

TMD
Al vrij snel valt je op dat Singularity haar inspiratie haalt uit veelgeprezen games als BioShock en Half-Life. Zo zijn er door de spelwereld tal van audio opnames te vinden en zijn objecten net als Half-Life 2's gravity gun van afstand aan te zuigen en weg te werpen. Daar waar die games emotionele verhalen en diep uitgewerkte personages bevatten, draait het in Singularity vooral om het afknallen van gemuteerde en een flinke overdosis aan lastig te begrijpen storytelling. Tot daar is Singulairty niets meer dan een standaard shooter. Interessant wordt het wanneer je als speler je handen weet te leggen op de ‘Time Manipulation Device’ (TMD). Deze gimmick maakt gebruik van E99 en stelt je daarmee in staat om objecten in tijd te manipuleren, ofwel de klok terug of vooruit te draaien. Denk aan het ouder maken van vijanden totdat ze in stof veranderen, het terughalen van een vervallen trap, of een gebied voor even vertragen in tijd. Ook oude ammo boxen en sloten zijn weer blinkend te maken met de TMD. Vanaf dat moment schakel je constant tussen 1955 en 2010, met als doel je missie te volbrengen.

Gimmick
Singularity is vanaf dan niet langer standaard en blijkt zelfs een zeer aangename shooter te zijn. De game schakelt op een evenwichtige manier tussen intense vuurgevechten en puzzel-achtige sequences, waarin je middels de TMD een uitweg moet zien te vinden. Het hele idee van de TMD is leuk, maar toch neigt het meer naar een gimmick. Slechts een extreem gelimiteerde set aan objecten is te manipuleren met de TMD en de resultaten daarvan zijn niet schrikbarend. Vrijheid en manipulatie van je hele omgeving gaan dus helaas niet gepaard met deze game en dat is jammer. Naast de TMD heb je dus de beschikking over een hoop schietijzers, die gaandeweg het spel zijn up te graden. Dat geldt ook voor de TMD, die in het begin ook nog vrij beperkt is in het aantal krachten. Tijdens de vuurgevechten zorgt vooral de mix van schieten en verschillende TMD krachten ervoor dat het een leuke ervaring is. Het maakt Singularity ook tot een unieke shooter die zich kan onderscheiden van het grote gros. Goede sound effecten en rondvliegende lichaamsdelen maken het feest compleet.


Puzzels
Singularity onderscheidt zich verder met een leuke mix aan puzzels, waarbij de TMD uitgebreid aan bod komt. Sommige puzzels vragen om enig denkvermogen en zijn niet zo standaard als we gewend zijn bij shooters. Ook de speciale levels zijn een rijke aanvulling op de game. Zo wordt je in een boot geplaatst die langzaam terug naar stof veranderd, of wordt je recht tegenover een gigantisch monster gezet. Nog een toevoeging zijn de drie verschillende eindes die je na zo’n 8 à 10 uur speeltijd krijgt te zien.

Visueel tegenvallend
Grafisch gezien is Singularity geen hoogstandje. De game maakt gebruik van de Unreal Engine 3, maar lage-resolutie textures, vlakke belichting, domme AI, simpel level design en animatie glitches zorgen ervoor dat de game achterloopt op de huidige standaard. Gelukkig is Singularity een shooter met een snel tempo en je zult zelden te lang op dezelfde plaats dezelfde vijanden aanpakken.

Multiplayer
De diversiteit breidt zich verder uit naar de simpele, doch aardig vermakelijke multiplayer. Er zijn maar slechts twee modes, die ook nog eens veel van elkaar weg hebben. Extermination is een variant op ‘assault-and-defend,' terwijl Creatures vs. Soldiers een vervaging is voor de naam ‘team deathmatch’. Beide modes zet monsters tegenover mensen en zijn class-based. Onderscheid kun je gaandeweg maken met behulp van wapens en perks zoals extra snelheid. De TMD komt ook weer in de multiplayer voor en stelt je in staat om te healen of te teleporteren. Ook de monsters hebben op hun eigen manier een aantal kenmerkende vaardigheden, zoals het werpen van explosieve tonnen en het overnemen van het vijandelijke personage.