Alan Wake

Review | 18 mei 2010 - Het bedenken van woordgrappen kun je aan de heren van Remedy Entertainment wel over laten. Eerst was er pijn met Max Payne en nu moeten we met zijn allen wakker blijven met Alan Wake, of moet ik zeggen A. Wake (haha). Ik zal de flauwe titels maar opvatten als een teken dat ze bij Remedy hun energie gebruiken voor betere dingen, want zo flauw als de titel is, zo goed is de game zelf.

Alan Wake
Alan Wake is een schrijver met een probleempje, hij heeft na een succesvolle boekenreeks al 2 jaar last van een writer's block. Of eigenlijk heeft Alan Wake 2 problemen, want hij kan ook al tijdenlang nauwelijks slapen. Zijn vrouw Alice besluit een leuke vakantie te boeken naar Bright Falls en, nou ja, dat is probleem nummer 3. Alice is namelijk doodsbang in het donker en dus lijkt een huisje aan een groot meer waar het 's avonds aardedonker wordt niet de beste vakantiebestemming. Ik had zelf gekozen voor een leuk hotelletje, maar dan hadden we deze game natuurlijk niet gehad, want zodra Alan en Alice net gesettled zijn hun huisje gaat het mis. Het licht gaat uit, Alice raakt in paniek en wordt door een mysterieuze kracht het meer in getrokken. Alan doet het enige wat hij kan doen en gaat wanhopig op zoek naar Alice.

Het manuscript
De manier waarop het verhaal verteld wordt in Alan Wake gebeurt op een hele interessante manier. Niet alleen zijn dankzij cutscenes waarin de camera's cinematisch door een dal zweven en spannende flashbacks waarin Alan Wake even teruggaat naar het moment waarop zijn vrouwe verdween en hij haar achterna het meer in dook. Het beste zijn de manuscriptpagina's die Alan in de game vindt. Niet zomaar pagina's, maar pagina's die hij zelf geschreven moet hebben in de week die Alan kwijt is tussen het moment dat zijn vrouw verdwijnt en de game begint.

Voorspellen
De manuscriptpagina's vertellen niet alleen een belangrijk deel van het verhaal, maar zijn ook heel erg belangrijk voor de spanning in de game. Vaak vertelt zo'n pagina je precies wat er gaat gebeuren en dat zijn meestal geen goede dingen. Waar een horror film enger wordt als je deze voor de 2de keer kijkt omdat je weet wat er gaat gebeuren, zo is het ook met de manuscriptpagina's van Alan Wake. De game vertelt je alvast even dat je zo een hele hoop shit over je heen krijgt en dan denk je 'uhoh, dat gaat dus echt gebeuren zo'. Het verhaal van Alan Wake is echt wat mij in de game hield, je wilt weten wat er aan de hand is in Bright Falls, waar je vrouw is en of je haar nog kunt redden.

Het is alleen verschrikkelijk jammer dat het einde van de game enorm vaag is. Ik ga niks uit de doeken doen of spoilen, en er zit wel een soort van afsluiting in, maar het slot van de game roept eigenlijk meer vragen op, dan dat het antwoorden geeft. Hopelijk biedt de 1ste DLC die alle kopers van de game gratis krijgen meer duidelijkheid.

Barry en Sherrif Breaker
Je hoeft de zoektocht naar Alice niet alleen te voltooien in Alan Wake. Al snel krijgt onze schrijver gezelschap van zijn ADHD literair agent Barry, wat irritant, maar wel een grappige vent, die eerst maar nauwelijks gelooft wat er allemaal gebeurd, maar Alan al snel volledig steunt. Lokale Bright Falls figuren als Sherrif Breaker, radio DJ Pat Maine en een nogal enge Dr. Hartman zullen Alan ook helpen of juist tegenwerken in de speurtocht naar zijn vrouw. De verschillende karakters zorgen voor een aardige afwisseling in het verhaal van de game, ze hebben ieder hun eigen persoonlijkheid en eigen opvattingen over Alan.

TV show
Alan Wake moet volgens Remedy Entertainment een versmelting zijn tussen een TV show en een game, maar dat vond ik niet helemaal uit de verf komen. Het is leuk dat ieder van de 6 episodes met een cliffhanger eindigt en dat je voor iedere nieuwe episode een 'previously on Alan Wake' te zijn krijgt, maar het werkt niet echt. Ik stop niet met gamen omdat ik net bij een nieuwe episode ben aanbeland en dan heeft het herhalen van gebeurtenissen bar weinig zin. Remedy doet een aardige poging, maar een echte TV serie feel weten ze niet op te roepen. Dat geeft ook niet, want Alan Wake doet al genoeg zonder de extra poespas.



Dark Presence
Het verdwijnen van Alice is lang niet het enige wat er mis is in Bright Falls. Het hele stadje wordt 's nachts overgenomen door een Dark Presence. Deze verandert alles in vijanden van Alan, mensen, vogels, zelfs hekken, tractoren en grote katrollen met telefoonkabels willen Alan te lijf gaan. De enige manier om deze donkere aanwezigheid te bevechten is licht. Zaklampen, flareguns, flares, flashbang granaten en zoeklichten fungeren allemaal als wapens tegen de Taken, zoals de vijanden in de game genoemd worden. Ik vond het voor een erg interessant spel zorgen tussen Alan en zijn vijanden. Je moet ze met licht beschijnen en vervolgens met een aantal kogels vakkundig afmaken.

Spaarzaam
Gelukkig geeft Alan Wake je hierbij geen ongelimiteerde munitie en batterijen, je zult zuinig aan moeten doen en ook dat maakt de game erg spannend. Er hoeven niet 40 Taken op je af te stormen om een situatie overweldigend te maken. Op sommige momenten voelde ik me zelfs met 4 man tegenover me al zwaar in de minderheid. De enige manier om een Taken af te stoppen is je zaklamp vol op hem te richten, maar in de tussentijd weerhoudt dat de andere Taken er niet van om verder op je af te stormen. Dat je nu eens niet zoveel mogelijk kogels in een tegenstander moet pompen is een welkome afwisseling die ervoor zorgt dat ik Alan Wake behoorlijk anders speelde dan een normale actie game.

Freeroam
Alan Wake was ooit bedoeld als freeroam game en hoewel het verstandig is geweest dat Remedy een meer lineaire structuur heeft aangehouden zijn de freeroam roots van de game nog goed merkbaar. Vaak moet je een dik half uur door het bos banjeren voordat je je bestemming bereikt, maar in veel levels kun je aan het begin die bestemming al zien. Zo loop je in het 1ste level door het bos naar een benzinestation, een benzinestation dat je al ziet liggen zodra het level begint. Tijdens het spelen zal Alan Wake je nauwelijks in krappe gangetjes dwingen of bospaadjes krampachtig afsluiten. Nee, je hebt veel vrijheid om toch een beetje naast het gebaande pad te gaan. Schijnvrijheid weliswaar, want uiteindelijk houdt het pad 5 meter verderop echt op bij een hek of afgrond, maar ik vond het wel erg goed voelen. Ik heb geen moment het idee gehad dat ik mijn bewegingsvrijheid beperkt werd door onzichtbare muren.



KBF-FM
De freeroam roots van Alan Wake komen ook naar boven bij alle hutjes, uitkijkposten en gebouwtjes waar je in kunt. Hier vind je her en der TV's en radio's met programma's over rare fenomenen of de lokale radio DJ Pat Maine. Een leuke aanvulling op het verhaal van Alan Wake, maar ook achievements waard. De game zit namelijk vol met collectibles, niet alleen de manuscript pagina's, de radio's en de TV's, er zijn ook plaquettes van lokale bezienswaardigheden en stapels blikjes om omver te schieten. Alleen de 100 thermoskannen koffie die verspreid zijn door de levels vallen nogal uit de toon bij de game, maar goed, voor de collectible freaks is er echt genoeg. Tel alles bij elkaar op en je komt boven de 250 items uit die je moet vinden.

Nachtmerrie
Wil je al deze collectibles verzamelen en de game uitspelen op de Nightmare moeilijkheidsgraad, trek dan maar een uur of 15 uit voor het spel. Alle andere gamers zullen zo'n 10 uur zoet zijn met de 6 episodes van Alan Wake. Een prima speelduur in een industrie waar 5-6 uur steeds meer de norm wordt. Zeker de ruime 1,5 uur die een episode gemiddeld duurt voelt goed, je wordt niet telkens onderbroken door een nieuw missiescherm en dat houdt je als speler in het spel.



Nog steeds scherp
Toen Alan Wake 5 jaar geleden aangekondigd werd zat ik met open mond te kijken naar de geweldige trailer en dat is niet veel veranderd. Tijdens een eerdere previewsessie bij Microsoft zag ik al dat het met deze game wel goed zit. De game pusht de grafische standaard niet naar een nieuw niveau, maar kan wel met de mooiste games van het moment mee. Zeker wanneer de camera door een dal zweeft of Alan met een verbijsterde blik zijn eerste Taken tegenkomt laat de game duidelijk zien dat de verbazing over de grafische pracht 5 jaar geleden terecht was. Het enige wat je kunt opmerken over de uiterlijke schoonheid van het spel is dat de lip sync eigenlijk geen moment gelijk loopt met de spraak. Een slordigheid die vreemd aandoet, maar die niet verschrikkelijk storend is.

Memorabele momenten
Na het uitspelen van Alan Wake kan ik zeggen dat de game eigenlijk maar bar weinig problemen heeft. Buiten dat Alan springt als iemand met een driedubbele hernia en vast blijft zitten achter lullige plankjes loopt het allemaal erg soepel. Hetgeen wat van Alan Wake dan geen absolute 9 of 10 maakt is vooral wat je niet hebt. Nadat ik de game uit had gespeeld vroeg ik me af wat nou eigenlijk de echt spectaculaire momenten waren en ik kon er maar moeilijk op komen. Bij een game als Call of Duty 4: Modern Warfare komt dan gelijk het sniper level boven drijven en bij Gears of War 2 gaan mijn gedachten terug naar het level waar je ondergronds een enorme Locust moest verslaan. Alan Wake mist die echt memorabele momenten, de echt heftige stukken duren net niet lang genoeg, bieden net niet genoeg uitdaging en zijn net niet cinematisch genoeg om nog jaren te in mijn herinneringen rond te blijven zweven.