Dead to Rights: Retribution

Review | 27 april 2010 - Het is crisis. Daar kun je niet naast kijken. Denk maar aan ontwikkelaars die geen tijd of geld hebben om een nieuwe, originele games te ontwikkelen en daarom hun toevlucht zoeken naar het ontwikkelen van een remake. Volatile Games schatte het in 2002 uitgekomen Dead to Rights hoog in en dacht dat gamers op een remake zaten te wachten. De pers was echter niet gecharmeerd door Dead to Rights en zat ook helemaal niet te wachten op een nieuw deel. Toch is het er gekomen en het is maar de vraag of Dead to Rights: Retribution zijn voorgangers weet te overtreffen.

I love a dog. He does nothing for political reasons.
Volatile Games zou Dead to Rights: Retribution geen remake noemen, maar eerder een 'reimagination'. Ik blijf er desalniettemin bij dat het veel te veel lijkt op het eerste deel om geen remake te zijn. Dead to Rights: Retribution vertelt het verhaal van Jack, wiens goede vader vermoord wordt door een stelletje bad guys, en natuurlijk gaat Jack dan op zoek naar wraak. Normaal zet ik nu een zinnetje als 'Dit is in grote lijnen het verhaal van spel X', maar bij Dead to Rights hoef ik dat niet te doen, want die ene zin is gewoon het verhaal van de game. Niet dat het me stoort, want een verhaal zou volgens de ontwikkelaar nefast zijn voor de keiharde actie die er in dit spel zou moeten zitten.

Namco Bandai heeft geprobeerd van Dead to Rights: Retribution een realistische game te maken en is daar ook deels in geslaagd. Het is namelijk zo je in close combat best lang moet knokken voor je vijand bewusteloos op de grond ligt. Dit realisme is het echter volledig in tegenstrijdigheid met het volgende; het neemt namelijk ook best veel kogels in beslag om iemand te vermoorden. Deze twee factoren zorgen er wel voor dat de speelduur aanzienlijk wordt verlengd, maar anderzijds haalt het ook de vaart uit het spel, wat het allemaal veel minder leuk maakt.

If your dog is fat, you're not getting enough exercise
Als je het allemaal gaat ontleden is Dead to Rights: Retribution best een aardige game. Het vechtsysteem werkt zonder lock functie en is best aardig, maar moet duidelijk zijn meerdere erkennen in vechtsystemen zoals die van Batman: Arkham Asylum. Er is namelijk de mogelijkheid om iemand te vermorzelen met een special attack , maar die is zo saai dat je hem niet gebruikt. Deze aanval geeft je bovendien niet het nodige wauw-gevoel. Ook vecht je maar tegen maximaal drie man. Op een bepaald moment zag ik een stuk of vijftien bad guys voor me. Twee van hen kwamen op me af en de rest zat rustig toe te kijken en hun beurt af te wachten. Omdat het veel te lang duurt om één van hen neer te leggen duurt zo'n scène ook veel langer dan nodig.

Het schieten werkt iets beter, maar is ook niet om over naar huis te schrijven. De meeste levels begin je zonder wapen en je moet er dan met A of X, afhankelijk op welke console je speelt, één zien af te pakken. Dit kan voor best wat frustratie zorgen, aangezien dekking zoeken met dezelfde knop gebeurt. Het dekking zoeken is geïnspireerd op Gears of War, maar weet dat niveau bij lange na niet te evenaren. Als je de actie nog meer wilt vertragen kan dat door de concentratiemodus te gebruiken, waardoor je meer tijd krijgt om te mikken. Een onverwacht pluspunt aan het spel is dat de game toch een uitgebreid wapenarsenaal bezit. Je begint met de klassieke shotgun, mitrailleur, enzovoort, maar gaandeweg komen er bijvoorbeeld ook verschillende soorten granaten voor je voeten vallen.


There is no psychiatrist in the world like a puppy licking your face.
Alles wat ik hierboven heb gezegd komt overeen met de zoveelste clichégame, maar Dead To Rights: Retribution weet zich toch op één vlak te onderscheiden van al die andere games die je met Kerstmis uit de budgetbak kunt halen. In films is het ook zo cliché als wat, maar in games komt het niet zo vaak voor; het hoofdpersonage heeft een hond. Shadow is echter meer dan een gewone hond. Shadow verstaat mensentaal, kan door de muren kijken en houdt ervan om genitaliën af te rukken. Jack kan hem commando's geven, al zijn de momenten waarbij je met Shadow zelf speelt veruit het leukste van het spel. Met de trouwe viervoeter kan je namelijk alles veel sneller en efficiënter uitvoeren dan met je trouwe tweevoeter, en je vraagt je ook af waarom je niet altijd met Shadow mag spelen. Het zijn meestal stealth-levels en ondanks het feit dat ze niet van het niveau van de vroegere Splinter Cells zijn, zijn ze best leuk om te spelen. Het commando's geven aan Shadow is redelijk basic wanneer je met Jack speelt. Je kunt hem vragen jouw werk voor een stukje op te knappen, maar als je teveel van hem vraagt wordt hij een gemakkelijke prooi voor vijanden en moet je hem reanimeren. Had Namco Bandai alle stukken met Shadow op Xbox Live Marketplace of PlayStation Network geplaatst en iets gedaan aan het onhandige sprinten van de hond, dan had ik dit spel aan iedereen aangeraden. Je kunt het een beetje vergelijken met Sonic, waar de toffe levels ook afgewisseld werden met de matige weerwolflevels.

Wat ik nu over de graphics ga vertellen, gaat eigenlijk op voor het hele spel. Het visuele is zeker niet slecht te noemen, maar het is niet verbluffend. En laat dat nu net zijn van wat er van een game op next-gen consoles anno 2010 verwacht wordt, al is Grant City toch grauw genoeg om een heerlijk donker sfeertje uit te stralen. Nu ga ik waarschijnlijk eindigen zoals elke redacteur zijn review over een middelmatige game eindigt: Er zat potentie in...