Prison Break: The Conspiracy

Review | 27 maart 2010 - Prison Break, een van oorsprong Amerikaanse televisieserie, draait om het verhaal waarin Michael Scofield zich laat opsluiten in een gevangenis, om zijn broer een helpende hand te bieden voor een ontsnapping. De serie was een groot succes en net toen het begon uit te draaien op uitmelkerij kwam er na 4 seizoenen een einde aan. Het weerhield Sloveense onbekendheid Zootfly er echter niet van om alsnog een game te maken, gebaseerd op de serie. Mosterd na de maaltijd? Eigenlijk wel, maar voor de echte fans liever laat dan nooit.

Nieuw perspectief
De verhaallijn van “Prison Break: The Conspiracy” loopt parallel aan die van het eerste seizoen van Prison Break. De belangrijkste gebeurtenissen beleef jij vanuit het nieuwe personage Tom Paxton, een agent van ‘The Company’. Hij wordt naar de Fox River State Penitentiary gestuurd om uit te zoeken waarom TV held Michael Scofield, die geen strafblad had, bankrover geworden is. Als speler is het je taak om dichter in de buurt te komen van Michael Scofield, om erachter zien te komen wat hij van plan is. In een negental hoofdstukken, van ongeveer ieder een uur, ontmoet je verschillende personages uit de serie en door opdrachten voor hun te doen, kom je dichter bij je einddoel. Als fan van de serie weet je uiteraard hoe het afloopt en daarom heeft Tom Paxton ook een eigen verhaal meegekregen. Interessant of diepgaand wordt dit minutieuze verhaal nergens en dus kun je voor een goed verhaal maar beter de serie kijken. Voor nieuwkomers in de serie is de game sowieso af te raden; grote kans dat je geen snars van het verhaal begrijpt.

Tergende gameplay
Van een diepgaand verhaal, dat interessante nieuwe inzichten biedt op de TV-serie, moet deze game het dus niet hebben. En dus is het hopen op sterke gameplay. Helaas, ook daar weet de Prison Break game het niet waar te maken. Zoals gezegd voer je als Paxton tal van opdrachten uit voor personages als C-Note en John Abruzzi. Dit zijn grotendeels stealth missies, waarbij je al sluipend en klimmend bepaalde objecten moet zien te stelen. Niet alleen zijn deze missies tergend; ze komen ook nog eens zeer ongeloofwaardig over. Daar waar Michael Scofield 24 afleveringen bestede aan een ontsnapping, weet Paxton binnen de kortste keren heel Fox River te bewandelen. Uiterst ongeloofwaardig dus. Wel moet gezegd worden dat de talloze locaties uit de tv-serie met een groot gevoel voor detail tot leven zijn gebracht. Zeker de trouwe fans worden daar blij van.

Hetgeen wat de missies – en dus het hele spel – zo tergend maakt is het hele gameplay systeem achter de game. Stealth kan leuk zijn, mits het goed uitgewerkt is. Zelfs de eerste Splinter Cell en Metal Gear uit de vorige eeuw waren ver vooruit op deze game. Stealth draait voornamelijk om het jezelf ongezien verplaatsen door de omgevingen. Wanneer je al verkennend door Fox River ontdekt wordt, is het game-over en start je opnieuw bij het laatste checkpoint. Dit is erg jammer want hierdoor wordt je constant uit de flow gehaald. Zelfs een bewaker, engineer of zelfs schoonmaker van achter neer slaan wordt niet getolereerd en resulteert in game-over. Niet ontdekt worden doe je simpelweg door te wachten totdat bewakers je kant niet opkijken of door ze af te leiden door het licht uit te doen of de radio aan te zetten. Het is echter niet zo dat je hierin de keuze krijgt; de game heeft het voor jou bepaald en als je het niet doet maak je ook geen progressie. Je raadt het al, op een gegeven moment is Prison Break niets meer dan een herhaling van object zoeken, bewakers ontwijken en object terugbrengen.

Rake klappen uitdelen
Hoewel het in Prison Break voornamelijk draait om stealth, zijn er ook een aantal vechtscènes in de game verwerkt. Denk hierbij aan 1-op-1 gevechten met andere gevangenen, waaronder oudbekende T-Bag. Ook hier laat Zootfly de nodige steken vallen. Je kunt tijdens deze gevechten uithalen met een langzame zware klap of een snelle zwakke klap. Een uitdaging is ver te zoeken en het is sowieso al knap lastig om iemand überhaupt te raken. Ik vraag me dan ook af waarom Zootfly de moeite heeft genomen een ‘Versus mode’ te verwerken in de game, waarbij je het kan opnemen tegen een vriend. Daarnaast is het mogelijk spieren te kweken in de tuinen van de gevangenis. Vraag is echter waarom je dit zou doen; leuk is het niet, nieuwe combo’s speel je er niet mee vrij en de game is ook prima uit te spelen zonder extra spierkracht.



Too-Quick-Times
Dramatisch wordt het pas echt met de quick time events in de game. Ze zijn (godzijdank) niet heel vaak in de game aanwezig, maar als ze er zijn, zijn ze ook echt tergend ten top. Je dient zo snel mogelijk één toets in te drukken, maar als de volgende toets in beeld verschijnt zit daar geen pauze tussen. Dikke kans dus dat je nog lekker X zit in te drukken, terwijl in het scherm maar zo Y verschijnt. Resultaat is een game-over. Het is mij een vraag hoe Zootfly erin geslaagd is zulke dramatische quick time events in te bouwen. Noem het wat mij betreft “too-quick-time” events.