The Misadventures of P.B. Winterbottom

Review | 25 februari 2010 - Kennen we Portal nog? En Braid? Neem die twee games samen en combineer dan “The cake is a lie” met “The princess is in another castle.” Het resultaat? Een goede samenvatting van deze voorlopig beste Xbox Live Arcade titel van 2010.

Studentikoos
The Misadventures of P.B. Winterbottom begon als een studentenproject aan de universiteit van Los Angeles. Deze universiteit staat hoog aangeschreven; ook ThatGameCompany, bekend van Flower, werd opgericht door studenten die aan deze universiteit verbonden waren. Een conceptversie van de Winterbottom werd naar het Independent Games Festival verstuurd, waar het meteen genomineerd voor een prijs in de categorie “Best Student Game”. 2 jaar later is de game op Xbox Live Arcade verschenen en ontvangt het uitsluitend lovende reviews.

De game die verreweg het meest genoemd wordt als vergelijkingsmateriaal is het briljante Braid van Jonathan Blow. De overeenkomsten zijn dan ook sterk aanwezig. Naast dat beide games in het zelfde genre zitten, dat van de artistieke, filosofische puzzle-platformer, delen de games ook hetzelfde thema (tijd), een zelfde soort hoofdpersonage en dezelfde simpele opzet die garant staat voor hersenbrekende puzzels. Winterbottom is een behoorlijk uitdagende game, wat mede wordt veroorzaakt door de hoeveelheid aan extra challenges die je moet doorlopen naast de verhaallijn om de volle 200 achievement points te behalen. Waar Winterbottom sterk afwijkt van Braid is in de manier van verhaal vertellen; in tegenstelling tot kleine verhaaltjes krijg je elk level een stukje rijmend proza. Verwacht hier overigens niet te veel van, het is zeker geen Chaucer of E.A. Poe.

Hebzucht
De game draait om P.B. Winterbottom, die het best te omschrijven valt als een Londense bankierskarikatuur uit de eerste helft van de vorige eeuw. Een hoge hoed, beetje overgewicht en in dit geval geen gestilde honger naar geld, maar naar taart. Winterbottom is zo gek op taart dat zijn hele leven in het teken staat van taart. In de gehele game doe je niets anders dan het verzamelen van stukken taart. Dit keer dus geen cake of princess als hoogste doel, maar pie. Winterbottom heeft een soort taartenobsessie, hij heeft last van eeuwige honger en die honger weerhoudt hem van het leven. Ik vat de game op als een kritiek op het kapitalisme en de consumptiecultuur, maar de game is open genoeg opgezet om de ruimte te bieden voor meerdere interpretaties. Ook daar zijn vind je dus een parallel met Braid.



Bij Braid had je een wereld waarbij je je eigen schaduw moest gebruiken om verder te komen. In Winterbottom draait het vooral om je eigen klonen, die je kunt gebruiken om voorbij obstakels te geraken. Het voornaamste mechanisme dat je gebruikt bestaat uit een soort recording, waarmee je de bewegingen van je karakter kan opnemen en daarna kan laten loopen. Dit klinkt misschien simpel, maar dan heb je nog geen level gespeeld waarin 15 klonen tegelijkertijd op een bepaalde manier over het scherm moeten lopen om alle taarten te verzamelen. De game is ook niet zo opgezet dat er maar een manier is om de puzzels op te lossen. Voor de creatieve zielen onder ons is deze game eigenlijk een must-have.

Zeker geen domme game
De stijl van de game doet erg denken aan die van de stille of domme film uit beginjaren van de vorige eeuw. De game is voornamelijk zwart-wit; alleen de klonen en taarten hebben soms een kleurtje. De stijl is dus een stuk minder vibrant als bij Braid, maar dat doet niets onder aan de meestal klassiek aandoende locaties. De backdrops zijn gebaseerd op de plekken waar in het oude Londen veel mensen samenkwamen. Zo vinden we onder andere een brandende bakkerij en een melancholisch theater terug in Winterbottom. De soundtrack is ietwat aan de korte kant, maar wordt nergens vervelend. Denk aan de Laurel & Hardy filmpjes en je hebt een idee van de algehele sfeer van de game.

Waar de game echt in uitblinkt, is de manier waarop het alle aspecten van een goede game met elkaar integreert. Bij veel puzzelgames staat het verhaal los van de gameplay, of de stijl los van het verhaal, maar bij Winterbottom vormen alle aspecten één geheel. De gameplay van recorden past bijvoorbeeld perfect bij de op de stille film gebaseerde audiovisuele stijl. Het klonen is natuurlijk een knipoog naar een ander belangrijk aspect van de film; dat van het één op één kopiëren van de werkelijkheid naar het witte doek. De eeuwige zoektocht naar taart hint sterk in de richting van de collectieve hebzucht van de jaren ’20, die uiteindelijk leidde tot zowel de grootste economische crisis ooit, als de Tweede Wereldoorlog. Winterbottom is letterlijk een schoolvoorbeeld van hoe een game in elkaar behoort te zitten.