Army of Two: The 40th Day

Review | 28 januari 2010 - In 2008 gaf Electronic Arts een nieuwe betekenis aan het co-op genre met Army of Two. We mogen eerlijk zijn dat Army of Two een goede game was, maar wel zijn mankementjes kende. Voornamelijk de artificiële intelligentie was zwak en bood de game daarnaast ontzettend weinig variatie. Echter weerhield dit Electronic Arts niet om een tweede deel in de reeks aan te kondigen: Army of Two: The 40th Day. Maar heeft Electronic Arts geleerd van zijn fouten?

China
De twee bikkelharde huurlingen Elliot Salem en Tyson Rios zijn weer helemaal terug in Army of Two: The 40th Day. Nog steeds zijn beide heren huurlingen, maar werken nu onder hun eigen bedrijf: TransWorld Operations. Als een doodgewone routineklus reizen de kameraden af naar China, meer bepaald naar Shanghai. Wanneer ze een deal willen bezegelen met een andere huurling stort de havenstad als een kaartenhuis in elkaar. Vliegtuigen met brandende motoren crashen tegen de gebouwen en burgers sterven voor je ogen. Onverwacht zijn onze heren verwikkeld in een oorlog en moeten ze Shanghai ontvluchten voor het te laat is. Maar lukt het ze ook?

There is no ‘I’ in team
Net als in Army of Two staat ook teamwork in The 40th Day centraal. De co-op functionaliteit was geniaal in het origineel en pakt ook lekker uit in The 40th Day. “Never change a winning team” moest EA gedacht hebben en dit is ook exact wat ze gedaan hebben. De Campaign is op drie verschillende manieren te spelen. Ofwel alleen met een computergestuurde Salem of Rios, in split-screen met een vriend op de bank, of online met een vriend of vreemde.

Teamwork en strategie is ook een noodzaak wil je een hoofdstuk succesvol afsluiten. Net als in het eerste deel is ook de welbekende Aggro-meter weer van de partij. Degene die de meeste Aggro opbouwt, trekt het meeste de aandacht van de vijand. Op cruciale momenten komt dit systeem zeer handig van pas. Terwijl alle vijanden zich focussen op degene met de meeste Aggro kan de andere stilletjes de vijanden flanken zonder dat ze iets doorhebben.

Morele keuzes
Eén van de vernieuwingen in The 40th Day zijn het maken van morele keuzes. Doorgaans het verhaal moet je keuzes maken die draaien om leven en dood. Zo moet je beslissen of je de laatste Siberische tijger afmaakt voor een nieuw wapen of de diersoort van het uitsterven redt. De consequenties van je keuzes worden geuit in stripachtige cutscenes die de toekomst moeten voorstellen. Naargelang de keuze die je maakt, zal ofwel de relatie tussen Salem en Rios sterker of zwakker worden. Een reeks negatieve keuzes kunnen bijvoorbeeld ook resulteren in interessante beloningen zoals betere uitrusting of wapens. Niet enkel deze scripted events zorgen voor een positief of negatief moraal.

In elk hoofdstuk bevinden zich burgers die je ofwel kan redden of kan overlaten aan hun lot. Het redden van burgers zorgt voor een positief moraal tussen de kameraden waardoor je beloond wordt met extra geld en wapenonderdelen. Als je besluit om ze aan hun lot over te laten, kan je helaas fluiten naar deze beloningen. Burgers worden meestal gegijzeld door een groepje soldaten. Eén van deze soldaten is de leider welke jij zelf kan gijzelen om de andere soldaten te dwingen zich over te geven. Deze vijanden kan je vastbinden en laten liggen, maar je kan ze natuurlijk ook die extra kogel door hun hoofd jagen.

Nog meer vernieuwingen
Naast het maken van keuzes bevat The 40th Day nog meer vernieuwingen. Eén van deze nieuwigheden is ’mock surrender’. Bij een mock surrender kan je alleen of beiden op een groepje vijanden aflopen en jezelf overgeven. Echter houd je deze vijanden voor de gek en maak je ze in een co-op moment letterlijk een kopje kleiner.

In het eerste deel maakten we reeds kennis met de GPS, welke ook nu weer van de partij is. Aangezien we enkele jaren verder zijn, is ook de GPS grondig geüpdatet. Zo kan je met de GPS vijanden taggen waardoor het mogelijk is om ze door muren heen te zien. Ook is de GPS handig om de weg naar de volgende doelstelling te vinden en informatie te verzamelen over vijanden. Echter heeft de GPS één nadeel: de batterij is ontzettend snel leeg. Gelukkig is dit niet zo erg, maar getagde vijanden verdwijnen dus wel van je GPS.

Vernieuwingen vinden we niet enkel terug in de singleplayer. Ook de multiplayer brengt, naast de gebruikelijke, een nieuwe modus met zich mee. De nieuwe modus waarmee we aan de slag kunnen is ‘Extraction’. In deze modus speel je in groepen van vier en moet je gebieden gedurende 16 rondes verdedigen tegen vijanden. Omdat deze modus voorlopig voorbehouden is voor pre-order exemplaren kunnen we nog niet aan de slag met Extraction. Pas vanaf volgende maand is deze modus voor iedereen beschikbaar.



Veel variatie
Eén van de grootste minpunten van het eerste deel was het gebrek aan variatie. Ook Electronic Arts vernam dat dit een kritiekpunt was en heeft dit gelukkig verholpen in The 40th Day. In The 40th Day bezoeken we maar één stad, Shanghai, maar knallen we ons doorheen verschillende omgevingen. De ene keer verjagen we terroristen uit een winkelcentrum of verdedigen we een ziekenhuis terwijl we in een ander hoofdstuk op jacht gaan in de Shanghai Zoo en ons verschalken achter gesneuvelde neushoorns. Wat meteen opvalt is dat het leveldesign vrij open is. Hierdoor is strategisch te werk gaan zeer makkelijk om het hoofdstuk heelhuids te vervolledigen.

Nog steeds vinden we veel variatie terug in het wapensysteem van The 40th Day. Je krijgt de beschikking over tal van wapens die naar hartenlust aan te passen zijn. Zo kan je jouw machinegeweer uitrusten met scopes, silencers, grotere magazijnen, langere lopen en dergelijke. Per wapen zijn honderden combinaties mogelijk waardoor je jouw wapen naar jouw smaak kan personaliseren.

Korte speelduur
The 40th Day is qua speelduur kort, maar dan ook zeer kort. Na zo’n vijf en een half uur rolden de credits reeds voorbij en dan had ik nog op een zeer rustig tempo gespeeld. Met maar zeven hoofdstukken kan je immers ook niet verwachten dat je lang met de game bezig zou zijn. Helaas bevat de Campaign ook geen echte replaywaarde waardoor je hem nog een keer zou uitspelen. Wel kan je radio’s verzamelen en kattenbeeldjes kapot knallen voor de daarbij behorende Trophy of Achievement, maar deze zijn immers ook in één speelbeurt te verkrijgen. Wel kan je jezelf nog bezig houden met de online functionaliteiten, maar met een game als Modern Warfare 2 in de kast van de meeste gamers, is dit niet echt een optie.

Audiovisueel
Op audiovisueel vlak is The 40th Day zwaar teleurstellend ten opzichte van de huidige games. In tegenstelling tot Army of Two is dit deel geëvolueerd, maar kan zich amper meten met de hedendaagse titels op de markt. Granaten die ontploffen of vliegtuigen die neerstorten ogen zeer onrealistisch en ook de instortende gebouwen zijn qua structuur zwaar ondermaats. Voor een titel anno 2010 zou dit echt niet mogen.

Ook op het vlak van audio kunnen we kort en bondig zijn. De muziek en prachtige geluidseffecten zorgen voor genoeg sfeer, maar dat is ook alles. Je hoort zelden de dialogen tussen Salem en Rios of andere personen zuiver omdat deze verpest worden door de te luide audio. Onder de opties waren immers ook geen instellingen terug te vinden om de muziek stiller te zetten of zelfs ondertitels in te schakelen.