Dark Void

Review | 22 januari 2010 - Ontwikkelaar Airtight Games was na Crimson Skies: High Road to Revenge uit 2004 wel weer eens toe aan een succesje. Daarom vestigde men haar hoop op Dark Void, een sci-fi shooter die eind 2009 zou worden uitgegeven door grootheid Capcom. Toen bleek dat HALO: ODST op dezelfde dag zou verschijnen, werd Dark Void halsoverkop verschoven naar 15 januari van dit jaar. Ook werd nog de talentvolle Kim Swift aangetrokken, bekend van Portal, Left 4 Dead 1 en Left 4 Dead 2. Het talent was dus aanwezig, grote concurrerende titels waren ontweken en dus leek er eigenlijk niets meer mis te kunnen gaan. Of toch wel?

Into the Void
Dark Void is een science fiction shooter die zich afspeelt in het jaar 1938. Je kruipt in de huid van Will Grey, een koerier die bij ‘toeval’ via de Bermuda driehoek in een buitenaardse tussenwereld genaamd ‘Void’ terecht komt. Je raadt het al; een typisch 12 in een dozijn verhaal dat draait om een oud uitgestorven ras dat de wereld wil overnemen, terwijl jij als speler de uitverkorenen bent om daar een stokje voor te steken. Een avontuur dat op papier nog niet eens zo slecht klinkt, maar helaas niet tot haar recht komt door gebrek aan enige beleving. Relaties tussen de verschillende personages worden geforceerd kenbaar gemaakt en wanneer je denkt dat het echt interessant begint te worden, ontbreekt het aan diepgang. En ‘diepgang’ is nou net hetgeen waar Dark Void constant op tekort schiet. Dark Void is vermakelijk, maar had de potentie om zoveel vermakelijker te zijn.

Uncharted.. umh.. Dark Void
Het begin van het spel doet in meerdere opzichten sterk denken aan het succesvolle PS3 franchise Uncharted. Dit komt niet enkel doordat hoofdpersonage Will ingesproken is door Nolan ‘Nathan Drake’ North; ook de bosomgevingen doen sterk denken aan die game. De vergelijkingen houden daarmee niet op, want de relatie met je medepartner lijkt op een déjà vu tussen Drake en Chloe uit Uncharted 2: Among Thieves. Maar goed, onder het motto ‘beter gejat dan slecht bedacht’ baan ik een weg door de eerste levels van de game. Al snel kom je in aanraking met het alien gespuis, bekend onder de naam ‘Watchers’. De game is tot hier niets meer dan een standaard third-person shooter, inclusief een coversysteem. Een aantal scenes later kom ik dan ook tot de conclusie dat Dark Void totaal geen uitdaging biedt. Ondanks het feit dat Watchers heel wat kogels incasseren voordat ze exploderen, vormen ze wegens een matige AI nauwelijks een echte bedreiging. Richt, schiet, duik, loop en herhaal dit totdat je er genoeg van krijgt. Interessanter wordt het wanneer blijkt dat Dark Void ook de verticale weg inslaat. Wanneer je je als speler van boven naar beneden verplaatst, gaat dit via een verticaal camerastandpunt. Al schietend verplaats je je vervolgens rots voor rots naar beneden, terwijl de AI verward achterblijft.

Melee > Wapens
Dat vijanden zoveel kogels opeisen ervaarde ik vooral in het begin als vervelend. Gelukkig biedt het upgraden, ofwel verbeteren van wapens, een uitkomst. Customizen is leuk, maar met slechts 3 opties per wapen is het eigenlijk van weinig meerwaarde. Opnieuw gebrek aan diepgang dus. Uiteindelijk maakt het ook maar weinig uit, want Will heeft dermate sterke bovenarmen, dat hij er met een mêlee attack in slaagt vijanden in 1 of 2 klappen neer te halen. Het is dan ook mogelijk zijn om de gehele game geen kogel te verspillen en alles met behulp van mêlee te voltooien. En nee, dat levert geen Trophy of Achievement op.

Na regen komt zonneschijn…
Rooskleuriger wordt het wanneer we kennismaken met de jetpack. Wat Dark Void namelijk onderscheidt van het grote gros aan shooters, is de combinatie van third-person shooter elementen en een jetpack. Het geeft de game een totaal nieuwe dimensie, want met de jetpack kan Will gaan en staan waar hij wil. Als speler krijg je vanaf dat moment meer vrijheid in het maken van keuzes en dat komt zeer ten goede aan de gameplay. Naast het gebruik van ‘hover’ voor strategische aanval manoeuvres, kan Will ook volledig door het gebied navigeren. Dark Void kent dan ook enorme open gebieden, die ondanks gebrek aan detail, toch het gevoel geven dat je onderdeel bent van een groter geheel. Missies beginnen vanaf dat ook moment te variëren van traditionele third-person levels, tot luchtgegevechten met Alien vliegwaar. Deze ruimteschepen van de Watchers zijn middels een knoppencombinatie te veroveren en daarna bestuurbaar. Een leuke toevoeging voor net dat beetje meer afwisseling.



…en weer regen
Net wanneer je denkt dat Dark Void in de lift zit en haar beloftes begint waar te maken, word je opnieuw teleurgesteld door te langdradige levels die maar niet snel genoeg voorbij kunnen gaan. Waar de game helemaal op tekort schiet is de speelduur. Wie vlot doorspeelt ziet na 6 á 7 uur de aftiteling in beeld verschijnen en daarmee wordt tevens het startsein gegeven om de game ver achterin de kast te leggen. Op Trophies en Achievements na biedt de game namelijk geen enkele vorm van replay waarde; er zijn geen features vrij te spelen en ook een multiplayer component ontbreekt. Vooral dat laatste is een zeer gemiste kans. Capcom gaf eerder al aan dat een multiplayer mode aanwezig was en draaiende, maar dat men later alsnog besloot alle resources in te zetten op de single-player ervaring. Helaas, want dat is niet helemaal gelukt en zo blijf je maar met weinig over. Dat is een doodzonde, zeker als je er 60 euro voor hebt neergelegd.