Bayonetta

Review | 12 januari 2010 - Zo’n 2 jaar geleden kwam Devil May Cry 4 uit voor de PlayStation 3 en Xbox 360. De Devil May Cry franchise is altijd een van mijn persoonlijke favoriete franchises geweest. Hoewel Devil May Cry 4 niet teleurstelde, wist de game het niveau van de originele Devil May Cry (DMC) niet te halen. De originele DMC geldt nog altijd als één van de vetste games die ik ooit gespeeld heb. Toen Hideki Kamiya, het brein achter de eerste DMC, zo’n 2,5 jaar geleden zijn ‘Bayonetta’ aankondigde, was ik dan ook uitermate benieuwd. Zou hij het voor elkaar krijgen om de oude gloriedagen weer te doen herleven en weet Bayonetta zich staande te houden tegen concurrenten als Ninja Gaiden en God of War?

Devil May Cry, eat your heart out!
Die vraag kan ik meteen beantwoorden met een volmondig ‘ja’. Waar Devil May Cry zo’n 9 jaar geleden de nieuwe standaard wist te zetten op het gebied van actiegames, doet Bayonetta dit anno 2010. De weirde Japanse setting, waanzinnige combo’s, het enorme arsenaal aan wapens, de beeldvullende eindbazen... Bayonetta heeft het écht allemaal! Ik heb me werkelijk niet in tijden zo vermaakt met een actiegame. Maar laat ik eerst eens wat vertellen over het verhaal van Bayonetta. Eeuwenlang hielden de Umbran Witches en de Lumen Sages het verloop van de geschiedenis in balans tot er een verschrikkelijke oorlog plaatsvond tussen de twee sektes. Er komt een heksenjacht op gang en beide sektes worden zo goed als uitgeroeid. Bayonetta behoort tot de Umbran Witches maar zij overleeft de heksenjacht en wordt eeuwen later wakker op de bodem van een meer. Tot overmaat van ramp kan zij zich niets herinneren van haar verleden. Wel krijgt zij naarmate het verhaal vordert een aantal flashbacks waarin het verleden zich ontvouwt.

Do you angels deserve a good spanking?
Bayonetta besluit om naar de stad Vigrid te reizen en daar te zoeken naar een mysterieuze schat, genaamd ‘The Eyes Of The World’. Dit artefact zou haar meer informatie kunnen verschaffen over het hoe en waarom van haar verleden. Aangezien Bayonetta eigenlijk dood hoort te zijn, wordt ze constant aangevallen door Engelen die haar terug naar Inferno moeten sturen. Zoals het een goede heks betaamd is het aan Bayonetta om deze Engelen een kopje kleiner te maken. Dit doet zij met een enorm arsenaal aan wapens en de daarbij behorende combo’s. Bayonetta heeft namelijk de beschikking over 4 verschillende handpistolen die zij tegelijkertijd kan gebruiken, aangezien er 2 aan haar hielen zijn gebonden. Op deze manier kan zij de meest spectaculaire gevechten aangaan met Hemels gespuis als ‘Beloved’, ‘Grace and Glory’, ‘Fortitudo’ en ‘Affinity’.

Naarmate je meer ringen verzamelt, kun je deze gebruiken om nieuwe moves, technieken, accessoires, uitrustingen en wapens te kopen. Zo kun je binnen de kortste keren te keer gaan met rocketlaunchers, machineguns, katana’s, zwepen en enorme gauntlets. Bovendien kun je verschillende wapensets creëren zodat je tijdens het gevecht makkelijk kunt schakelen tussen je favoriete wapens. Als klap op de vuurpijl kun je ook alle wapens die tegenstanders laten vallen, oppakken en gebruiken. Op deze manier krijg je echt een enorm arsenaal aan wapens en een diversiteit aan aanvallen. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de Torture en Climax moves.

Torture & Climax Moves
Eén van de vetste features van Bayonetta zijn de Torture en Climax moves. Deze unlock je nadat je een serie succesvolle aanvallen hebt gepleegd. Je krijgt dan de kans om door middel van quicktime events je vijanden op de meest gruwelijke manieren van het leven te beroven. Denk aan martelwerktuigen als de guillotine, de iron maiden (ijzeren kist met spijkers aan de binnenkant), vleeshaken, etc.



Climax moves kun je gebruiken wanneer je op het punt staat je vijand te verslaan. Bayonetta gebruikt dan haar ‘magische’ haar om de meest vernietigende aanvallen te plegen. Wanneer Bayonetta deze moves gebruikt staat ze gedurende een korte periode ‘zonder kleren’ in beeld. Je zou bijna zeggen dat ontwikkelaar Platinum Games dit speciaal heeft ingevoerd voor de Japanse markt. Hoe dan ook, de Torture en Climax moves zijn toch wel hoogtepunten binnen de game.

Witchtime en de Beast Within techniek
Puzzels kom je zelden tegen in Bayonetta, waardoor het tempo van de game lekker hoog blijft. Incidenteel kom je er een tegen waarbij je de Witchtime of Beast Within techniek moet gebruiken om de puzzel op te lossen. Witchtime is een slow-motion techniek waarbij de wereld om Bayonetta heen gedurende een korte periode in slowmotion treed. Deze techniek kun je ook in gevechten toepassen. Wanneer je een aanval op het laatste moment ontwijkt, krijgt Bayonetta namelijk de beschikking over Witchtime. Op deze manier kun je vijanden flink wat schade toe richten.

De Beast Within techniek stelt Bayonetta in staat om gedurende een korte tijd de vorm aan te nemen van een panter, hond of kraai. Ook deze techniek is soms nodig om puzzels op te lossen.

Moeilijkheidsgraad
Bayonetta is een pittige game. Alhoewel het geen Ninja Gaiden-achtige proporties aanneemt, zullen beginnelingen in het actiegenre de nodige moeilijkheden kennen. Voor hen zijn er dan ook een ‘Very Easy’ en een ‘Easy’ mode geïmplementeerd. Mensen die bekend zijn met dit soort games zullen iets meer uitdaging willen. De normale moeilijkheidsgraad van de game is pittig te noemen maar veteranen zullen niet al te veel problemen kennen. De echte doorzetters kunnen natuurlijk altijd nog een stapje hoger gaan en de game op de Hard of Non-Stop Climax moeilijkheidsgraad uitspelen.

Vormgeving en muziek
Bayonetta is een typisch Japanse game wat betreft vormgeving en presentatie. Platinum Games heeft met Bayonetta een over-de-top actiespektakel gecreëerd dat zijn weerga niet kent. Ik ben alleen bang dat niet iedereen dit stijltje kan waarderen. Hoewel Bayonetta er grafisch goed uitziet, kan ik mij voorstellen dat de seksistische tinten, cheesy voice-acting en bijbehorende one-liners als: “As long as there’s music, i’ll keep on dancing” een hoop mensen zullen tegenvallen. Persoonlijk ben ik van mening dat dit alles het geheel tot iets unieks maat en ik kon het wel waarderen.



Verwacht overigens geen keiharde metal of epische muziek bij Bayonetta. Je zult het moeten doen met ontzettend weirde Japanse jazz/acid deuntjes. Over het algemeen stoorde het mij niet, aangezien de gameplay van Bayonetta zo ontzettend vet is, maar of het verstandig is om uren achter elkaar deze deuntjes aan te horen...

Ook het verhaal is niet echt bijzonder sterk maar aangezien het vooral op de achtergrond treedt is dit niet echt storend. Leuk detail is dat Platinum Games tal van verwijzingen naar andere games in Bayonetta heeft aangebracht. Mensen die Resident Evil 4 hebben gespeeld kennen bijvoorbeeld de uitspraak; “Check this out. Whadyabuying?” als geen ander. Kortom, de game is grafisch absoluut fantastisch en kent een unieke stijl. De Xbox 360 versie kende geen framedrops of andere vervelende technische mankementen. De PlayStation 3 versie daarentegen heeft wel last van framedrops en dit is Platinum Games dan ook aan te rekenen. Als ontwikkelaar dien je evenveel tijd en energie te steken in de PS3 versie als in de Xbox 360 versie, ook al heb je als ontwikkelaar een voorkeur voor de Xbox 360.