James Cameron’s Avatar: The Game

Review | 3 december 2009 - Op 17 december dit jaar komt James Cameron’s Avatar naar het witte doek. Met een budget van ongeveer 300 miljoen dollar, weet je dat het een film wordt vol special effects en dure trucjes. Dat we tegenwoordig op gamegebied ook hele mooie dingen kunnen, werd met de komst van de HD-consoles al gauw duidelijk. De vraag is echter of het in dit geval genoeg is. Genoeg om een film eer aan te doen, want alleen dan zou men een filmgame moeten maken.

De game volgt min of meer hetzelfde verhaal als de film. Waar in de film de hoofdrol wordt vertolkt door Sam Worthington als Jake Sully, krijg je als speler echter de keuze je eigen personage te kiezen. 6 mannen en 6 vrouwen staan tot je beschikking en dan ga je natuurlijk op zoek naar een gezicht dat het meeste op de jouwe lijkt. Dat dat bij mij een vrouw was, mocht de pret niet drukken, maar toch koos ik voor een mannelijk character. Je mag je personage namelijk ook een voornaam meegeven en ook al is Koen niet de meest vreselijke naam die er bestaat, durf ik te wedden dat niemand zijn dochter later zo gaat noemen.

Koen Ryder
Ik koos voor een soldaat en die kreeg in de game vervolgens de naam Ryder mee. Hij is lang, gespierd en draagt legerkleding zonder dat mensen hem uitlachen. Kortom, alles wat ik vroeger wilde zijn. Je duikt vervolgens meteen in het verhaal en een cutscene vertelde mij dat Ryder richting de planeet Pandora werd gevlogen, nadat hij 5 jaar in coma is gehouden. Waarom die 5 jaar coma? Geen idee, want dat is blijkbaar niet belangrijk genoeg om uit te leggen. Die 5 jaar slaap merk je overigens nergens aan, want Ryder kan nog steeds rennen en schieten als de beste.

Aardige knul
Eenmaal op Pandora, ontmoet je een aantal mensen en dan gaat de game echt van start. Je krijgt namelijk van iedereen om je heen steeds uit te voeren missies opgedragen en zodoende sprint je constant heen en weer over de gevaarlijke, doch mooie planeet Pandora. Zo wordt je bijvoorbeeld opgedragen om ergens een soldaat in nood te helpen. Ik sprong in een buggy en trapte het gaspedaal eens flink in, want ja, hij is immers in nood. Vijanden, in de vorm van Viperwolfs, reed ik à la Carmegeddon allemaal omver, maar toen ik een medesoldaat voor zijn sokken wilde rijden, kwam ik tot stilstand alsof ik zojuist tegen een betonnen muur was geknald. Jammer!

Goed, ik vond de soldaat in nood en vervulde zodoende mijn missie, maar de bangerik had zelf natuurlijk ook een missie uit te voeren. Dat mocht ik nu mooi gaan doen, nadat Ryder (zonder mijn toestemming!) de legendarische woorden sprak: “I’ll complete the mission for you, can you find your way back to the base”? WTF! Dan vind ik dat hij me op zijn minst moet vergezellen, in plaats van huilend terug naar huis te rennen. Maar ja, die Ryder blijkt gewoon een aardige knul te zijn die alles doet wat anderen hem opdragen en daar kom je later in de game alleen maar meer achter.

3rd person shooter
Zodoende ren en schiet je je weg door de eerste paar missies en om nou te zeggen dat ik daar erg van genoot… nee. Avatar speelt als een 3rd person shooter, maar was vooral in het eerste deel misschien beter uit de verf gekomen als FPS. Een crosshair is de hele tijd te zien op het scherm, maar een zoomfunctie is achterwegen gelaten. Dat maakt het moeilijk om vijanden van een afstandje te bestoken en op het moment dat ze dichterbij komen wordt het helemaal lastig. Viperwolfs bespringen je zo nu en dan van alle kanten, maar het is moeilijk om te ontdekken waar ze nou precies vandaan komen. Zo zag ik soldaat Koen Ryder maar al te vaak als een gek zijn magazijn leegschietend pirouetjes draaien, terwijl hij daar oorlogskreten als “AAAAHHHHH!!! Motherfuckers!” bij uitstootte. Later kwam het besef dat ik degene was die die dingen riep, niet omdat ik mij Rambo waande, maar meer uit frustratie. Dit speelde namelijk niet lekker!



Na’vi
Pandora wordt bevolkt door de Na’vi’s, welke 3 meter hoge wezens zijn, met staarten en felblauwe huid. Zij hebben altijd in harmonie geleefd met alles wat zich op de planeet bevindt, maar de mens komt nu een beetje onrust stoken. Daar heeft Ryder eerst nog helemaal geen besef van en daarom blijft hij de bevelen van zijn meerderen braaf opvolgen. De reden dat jij naar Pandora bent gestuurd wordt dan ook opeens duidelijk. Ryder heeft namelijk een heel zeldzaam DNA en zodoende kan hij in een Avatar worden veranderd. Een Avatar is in feite een Na’vi met dezelfde uiterlijke kenmerken. Wat het leger daar precies mee wilt, blijft een beetje onduidelijk, maar opeens speel je verder in het lichaam van een 3 meter hoge Na’vi, dat wat atletischer is aangelegd dan je originele gestel.