James Cameron’s Avatar: The Game

Hierna neemt het verhaal een flinke wending en krijg je eindelijk door dat jouw meerderen eigenlijk alleen maar kwaad in de zin hebben. Beetje bij beetje vernietigen zij namelijk Pandora en daarbij proberen ze de Na’vi te onderwerpen. Je kan ervoor kiezen ze daarin te blijven ondersteunen, maar Ryder zit niet zo in elkaar. “Wat een verschrikkelijke Nazi praktijken”, dacht hij namelijk en dus sloot ik me aan bij de Na’vi in plaats van door te blijven vechten voor het leger. En dat kwam het spel nogal ten goede!

Perfect Engels, met een Zuid-Afrikaans accent
Nu hoef je niet langer op je machinegeweer en shotgun te vertrouwen, maar heb je ineens allerlei Na’vi wapentuig om de vijand eens flink een lesje mee te leren. Die vijanden zijn nu dus de mensen geworden die op Pandora vertoeven en een oorlog wordt ontketend. Maar niet iedereen van de Na’vi is blij met je komst en zij verwachten daarom ook dat jij je als Na’vi bewijst. In dat opzicht blijft het spel de hele tijd hetzelfde principe volgen, want nu moet je missies uitvoeren om de mensen Na’vi’s om je heen gunstig te stemmen. Een van de leiders van de Na’vi zit het totaal niet in je zitten en dat stopt hij niet onder banken of stoelen. In perfect Engels met een Zuid-Afrikaans accent, draagt hij je allerlei klusjes op die je fijn mag gaan opknappen. Zoek deze plant, vernietig die fabriek en klim naar de top van die berg. Maar gelukkig ontwikkelt de oorlog zich snel (dat klinkt een beetje gek) en zal ook jij je moeten gaan mengen in de strijd tegen de mensheid.

Wapens en skills
Zodoende worden de missies interessanter en word je meer en meer een echte Na’vi jager. Daarbij kun je gebruik maken van 4 soorten wapens. Een pijl en boog draag je altijd bij je, waarmee je je tegenstanders bijvoorbeeld vanuit een boom kunt belagen. Daarnaast heb je een staf, 2 flinke dolken, een kruisboog, een knots en unlock je in de loop van het spel steeds meer. Maar dat is niet alles. Als Avatar/Na’vi, beschik je over krachten die mensen niet hebben. Zo kan je bijvoorbeeld na het activeren van een ‘power’, een korte periode heel snel rennen, onzichtbaar worden, Viperwolfs aanroepen om naast je te vechten en nog veel meer. Dit maakt het spel meteen een stuk leuker. Zo kwam ik tijdens het spelen een groepje van 4 onoplettende soldaten tegen. Nadat ik de achterste geluidloos had omgelegd met mijn pijl en boog, sloop ik dichter naar de laatste 3 toe. Ik activeerde mijn krachten om snel te kunnen rennen en onzichtbaar te worden en stoof op ze af. Voor ze ook maar enig idee hadden wat hen overkwam had ik ze al op Na’vi-waardige wijze van het leven beroofd.



Foutjes
Het is maar goed ook dat het spel dan een beetje het spelen waard wordt, want ook nu kom je nog heel wat foutjes tegen in de game. Zo zag ik regelmatig een NPC tegen een hek, boom of rots aan blijven rennen en dat ziet er gewoon zo stom uit! Elke vorm van friendly fire staat uit en mens en Na’vi accepteert het klakkeloos als je keihard met een voertuig tegen ze aan rijdt of je magazijn op ze leeg schiet. Echter, toen ik een keer 2 soldaten op een meter afstand passeerden, werden ze ineens heel vijandig. “You tryin’ to start something,” vroeg 1 van de 2 soldaten me. “Nou nee”, dacht Koen Ryder, “maar nu wel!” en tevergeefs knalde ik mijn volledige arsenaal aan kogels op de twee leeg.

De Na’vi hebben ondertussen Engels geleerd en dat is maar goed ook, omdat je ze anders nooit had kunnen verstaan. Het is echter wel een beetje vreemd dat de één het met een Zuid-Afrikaans accent doet, de volgende er een Russische klank op na houdt, waar Famke Janssen als Xenia Onatopp in Goldeneye nog een puntje aan kan zuigen, en een 3e Na’vi lijkt rechtstreeks uit een Indianenfilm te zijn gewandeld zonder zijn opperhoofd-dialect (“waarom wij zeggen ugh”) te hebben afgeschud. Het verhaal wordt bovendien een beetje onduidelijk verteld en uit het spelen als soldaat haalde ik werkelijk geen enkele voldoening.

Goede mix
Daar staat tegenover, dat je in de huid van Na’vi een mix krijgt voorgeschoteld van sluipen, speuren en vechten. Dat is helemaal niet onaardig uitgewerkt en daarom ook de moeite waard om te spelen. Met wapen, armor en skillupgrades word je constant beloond voor je werken. Daarnaast bestaat er regelmatig de mogelijkheid om een of ander vaag beest te berijden. Zo zweef je op momenten door de lucht op de rug van een soort pterodactylus of begeef je je richting de volgende situatie op de rug van een uit zijn krachten gegroeide panter die geïnfecteerd lijkt te zijn door het T-virus uit Resident Evil. Pandora ziet er sowieso mooi uit. Een dichtbegroeide, kleurrijke wereld, met alle bijpassende flora en fauna van dien. Dat je eigenlijk constant hetzelfde trucje herhaalt ga je het spel op een gegeven moment vergeven. Het hele spel is in feite opgebouwd uit: ren/rijd/sluip naar die locatie en voer daar een missie uit in de vorm van: zoek dat kruid/vernietig dat gebouw/vermoord die mensen/verenig dat volk. Op een of andere manier werkt dat wel en ben je geneigd de game niet zo snel opzij te leggen, maar nog even 1 missie te spelen… en nog 1… nog 1tje dan.