Left 4 Dead 2

Review | 26 november 2009 - Weet je wat zo geweldig is aan ploegsporten? Ikzelf ben een fervent hockeyer en ik vind niets toffer dan het aanmoedigen of uitschelden van ploegmaats om dan samen te feesten of in mineur afscheid te nemen. Mijn humeur van het desbetreffende weekend hangt trouwens af van onze teamprestatie die zaterdag en dat gevoel miste ik bijvoorbeeld bij tennis. Je wint of verliest samen. Die team spirit kon nog maar één spel bij mij teweegbrengen en dat was Left 4 Dead. Nu komt het vervolg uit en de vraag is of ze veel aan die succesformule hebben gesleuteld?

Left 4 Dead 1 was een first person shooter ontwikkeld door Valve Software met hun bekende Source Engine waarvan ze ook gebruik maakten voor o.a. Half Life 2 en Team Fortress. In het eerste deel moest het kwartet survivors hele hordes mensen met een wat uit de handgelopen variant van het rabiës virus (beter bekend als hondsdolheid) zien te weerstaan. De sequel van Left 4 Dead was nog maar net aangekondigd of sommigen, die zichzelf fans noemden, gaven al de kritiek dat het meer een 1.5 versie was dan een volwaardige game. Valve Software gaf die criticasters dan lik op stuk door ze zelf de game te laten testen en ofwel ben je dan als criticus blij dat je de Triple A titel voor iedereen hebt kunnen spelen ofwel besluit je dat beter eens twee keer nadenkt voordat je nog eens onzin uit je mond laat komen.

Left 4 Dead 2 speelt zich af in het zuiden van de Verenigde Staten, waar het nauw aansluit met het einde van de gebeurtenissen van het eerste deel. Hoewel men de protagonisten ervan heeft laten stikken tussen alle zombies en het nu het doel is om nieuwe survivors veilig naar New Orleans te brengen, wat trouwens een geweldige stad voor Left 4 Dead 3 zou zijn). De 4 uitverkoren wier leven op elk ogenblik in gevaar is, zijn: Coach (een coach van een klein schoolbasketbalploegje, omwille van zijn knie heet hij zijn NBA-droom moeten opgeven), Rochelle (een journaliste), Nick (afperser en bedrieger van beroep) en tenslotte Ellis (jonge mecanicien met een radde tong). Vooral Nick & Rochelle zijn niet zo charismatisch als hun voorgangers en zijn misschien zelfs een beetje saai te noemen.



Valve Software heeft er wel voor gezorgd dat deze nieuwelingen in Left 4 Dead 2 ook tegen een resem nieuwe Infected zullen moeten opboksen. Ik heb het dan vooral over de Jockey die uit het niets komt aangelopen en op je rug springt, waarna zijn intentie is om je zo ver mogelijk van je teammates te verwijderen of in een vlammenzee te laten creperen. Nog een nieuwigheid is dat elk van de 5 campaign modi ook zijn eigen particuliere soort van vijand heeft: Zo zijn er wetenschappers die bestendig zijn voor vuur. Heel frustrerend, aangezien het zo onmogelijk wordt om de deuropening te blokkeren met een Molotov Cocktail. Het antwoord van de antagonisten zijn dan een soort van chicks die heel onbeleefd voor jouw voeten overgeven, waarna je niet meer op dat braaksel kunt lopen zonder schade op te lopen. Gelukkig zijn ook de oude bekende weer van de partij, waarvan mijn absolute favoriet toch de Boomer blijft. Deze iets volslankere persoon die lijdt aan het ‘The Elephant Man-syndroom’, zal zodra de gelegenheid zich voordoet je hele gezicht vol kotsen waarna de andere Infected de kans krijgen om van je gedeeltelijke blindheid met alle plezier gebruik zullen maken en zijn werk glansrijk af te ronden.

Gelukkig staan er om de eeuwige strijd tussen het goede en het kwade te bestrijden nieuwe middelen ter beschikking. Ik doel dan vooral op de spiksplinternieuwe mêlee wapens, die toch een klein RPG-elementje in de game verschuilen. Het zal onze survivors namelijk maar al te vaak overkomen dat ze moeten kiezen tussen een mêlee wapen of een pistool met oneindige munitie. Een gitaar bijvoorbeeld zal enerzijds zeer handig blijken wanneer er een ontelbaar aantal zombies op je afkomen, maar anderzijds volkomen nutteloos worden wanneer er een paar zombies op een dak op de loer liggen. Weer een kwestie van teamwork dus. Indien de hordes zombies die je te verduren krijgt echt onhaalbaar blijken te zijn, kun je nog altijd beroep doen op een speciale, chemische stof waardoor de zombies het noorden even kwijt zijn en zich onder elkaar beginnen aan te vallen.

Dat alles in een sfeer die in mijn ogen werkelijk subliem is, aangezien het creëren van sfeer in Left 4 Dead echt niet te onderschatten valt. Het is namelijk geen volbloed horrortitel zoals F.E.A.R. & Condemned dat wel zijn, maar eerder een mix tussen die eerste twee en Dead Rising. .Maar wat het allemaal zo geweldig maakt, is dat elk Infected ras zijn eigen kenmerkende geluid produceert. Zo kun je die beesten soms niet zien, voelen of ruiken maar je weet wel dat ze er zijn. In tegenstelling tot het geluid, ben ik minder te spreken over het visuele op de Xbox 360. PC-gamers moet zich als vanouds bij Valve games geen zorgen maken, maar op console is Left 4 Dead 2 nu en dan toch wel te betrappen op niet zo opgepoetste textures. Daarom raad ik iedereen die de keuze heeft tussen PC en 360 om zonder twijfel voor de PC versie te gaan, aangezien die systeemeisen niet al te hoog zijn en er sowieso ook meer zombies op het scherm te zien zijn. Al ziet het er al bij al wel beter uit dan het origineel. Deze kleine mankementen (Xbox 360) worden echter ruimschoots gecompenseerd door de variatie in levels en het feit dat er abnormaal veel beweging op het scherm plaatsvindt. Left 4 Dead 2 is a en toe ook op kleine bugs te betrappen, maar die doen dan ook nooit afbraak op het spelplezier.



Wat velen nog een nadeel aan Left 4 Dead 1 vonden, was de ietwat teleurstellende singleplayer ervaring en die zullen naar alle waarschijnlijkheid dan net hetzelfde denken over het vervolg.Als je alleen speelt, ga je je helaas mateloos ergeren aan de domme A.I die constant door je fireline heen lopen en je het vuile werk laten opknappen. Het is dus helaas wel te zien dat Valve de meeste aandacht aan de multiplayer heet besteed, maar het is voor mij sowieso moeilijk om te oordelen over een spel dat vooral gebaseerd is op de multiplayer, aangezien de houdbaarheid daarvan afhangt van gamer tot gamer. Ik kan in ieder geval zeggen dat als je met 3 maten online of op de bank Left 4 Dead 2 uitspeelt de drang er zal zijn om het hele avontuur gewoon nog eens op een hogere moeilijkheidsgraad opnieuw te beleven. Als je jezelf echt hardcore beschouwt, kan je nog steeds je soelaas vinden in de Realism modus. Hierin kan je ervaren hoe het zou zijn als er morgen echt een paar miljarden zombies voor je deur staan: Hun meppen komen veel harder een en bovendien betekent doodgaan daar ook echt doodgaan. Geen geklungel met reanimeren dus, maar een rechtstreekse route naar het gamerswalhalla.

Indien je die laatste trip hebt kunnen uitstellen, ben je klaar voor de ultieme clash tegen mensen van hier tot in Tokyo. De oude, bekende versus mode is weer van de partij, waar één team overlevenden dat moet proberen te blijven tegen door mensen bestuurde zombies. Hoewel dit in theorie natuurlijk puur vermaak is, vond ik dat het in praktijk al snel wat langdradig begon te worden. Tot mijn groot genoegen bracht Valve Software daar met de Scavenge modus verandering in. Hier zul je met de drie andere survivors trachten in het desbetreffende level zoveel mogelijk benzine te verzamelen, terwijl de hondsdolheid patiënten het pas echt ingewikkeld maken. Een tof principe en bovendien is deze modus in zo’n 20 minuten te spelen, terwijl versus toch een stuk tijdrovender is. In beide modi speel je één keer op twee de Infected en zoals Michael in zijn review van het eerste deel concludeerde: Het is erg bevredigend om bijvoorbeeld over een overlevende heen te kotsen om zo de horde op ze af te roepen of om iemand te wurgen met een tong van tien meter lang.