SAW: The Videogame

Vechten
Maar zo nu en dan zal je toch met ze op de vuist moeten. Gelukkig kan je allerlei voorwerpen uit je omgeving hierbij gebruiken. Honkbalknuppels, loden pijpen, messen, bakstenen en zelfs stalampen kun je gebruiken om er flink op los te bashen. Dat klinkt heel gaaf, maar is het eigenlijk niet. Het combat systeem zit namelijk zo tergend slecht in elkaar, dat het bijna lachwekkend is. Je lockt in op je tegenstander en kunt vervolgens op 2 manieren uithalen. Een snelle, korte beuk die je tegenstanders een beetje schade toebrengt of een trage, maar harde tik die wat effectiever is. Laat ik maar vast verklappen dat je het bij de snelle beuk kunt houden. Een tegenstander zal namelijk altijd tegenover je gaan staan, wat nare dingen roepen en klappen gaan uitdelen. Raak jij je tegenstander voordat hij jou raakt? Gefeliciteerd, want dan hoef je de knop alleen nog maar herhaaldelijk in te drukken om het gevecht te winnen. Je tegenstander zal je aanval niet blokken, maar met zijn gezicht tegen je vuist aan blijven lopen, tot hij het loodje legt. AI? Niet in deze game.

Boobytrap
Gelukkig zijn er ook andere manieren om je tegenstanders het zwijgen op te leggen. Jigsaw heeft namelijk overal vallen uitgezet door het gebouw, waaronder tripwires met shotguns. Struikel je over een draadje, dan pluk je de hagel 3 dagen later nog uit de van je romp geschoten kop. Daarom is het zaak om af en toe goed op te letten waar je loopt. Spot jij zo’n val, dan kan je hem onschadelijk maken en verder lopen. Zo liep ik een keer een stukje verder en kwam ik weer iemand tegen die mij maar wat graag zou vermoorden. Die kwam natuurlijk meteen op mij afgerend en ongewapend als ik was, besloot ik hetzelfde te doen. Op de weg terug, passeerde ik diezelfde val weer en met een druk op de knop activeerde ik hem opnieuw. Zoals gezegd, de AI ligt bijzonder laag en het enige wat ik hoefde te doen is aan de goede kant van de tripwire te gaan staan. En jawel hoor, een luide knal en het hoofdloze lichaam van mijn tegenstander ging plat tegen het canvas.

Puzzelen
Naast wat kleine puzzels, waarmee je deuren en medicijnkasten openmaakt, zijn er ook grotere en lastigere opgave in Saw verwerkt. Zo komt het wel eens voor dat je een kamer inloopt en de deur achter je automatisch in het slot valt. Lichten springen aan en tellers verschijnen her en der aan de muur waarmee wordt aangegeven dat je de volgende puzzel het beste zo snel mogelijk oplost. Lukt dit niet, dan exploderen bijvoorbeeld de stapeltjes dynamiet die door de kamer verspreid liggen, of wordt het water onder stroom gezet waar je op dat moment tot je knieën in staat.

Deze puzzels zijn lang niet allemaal even makkelijk en vereisen af en toe het nodige denk werk. Echter, Jigsaw heeft overal aanwijzingen achtergelaten in de vorm van raadseltjes. Weet je die te ontcijferen, dan is de kans alweer een stuk groter dat je het voorlopig overleeft. Deze grotere, lastigere puzzels zijn in mijn ogen het pronkstuk van Saw. Er zitten heel wat slimme en goeduitgedachte opgaven bij, die het oplossen de moeite meer dan waard zijn.



Nog steeds een dubbel gevoel
En dus krijg je een game die tot het horrorsurvival genre probeert te horen, maar meer uit de verf komt als puzzelgame. En dus blijf ik opnieuw achter met een dubbel gevoel. De gameplay, het combat systeem en de echte horrorelementen vallen gewoon vies tegen. De puzzels en de manier waarop er sfeer in de game wordt gecreëerd konden mij echter weer wel bekoren. Zo speelt Tobin Bell, net als in de film, de rol van Jigsaw en zijn stem (“I want to play a game”) roept dat typische Saw-sfeertje op. Ik ben Saw, naar mate ik het langer speelde, meer gaan waarderen. Niet zozeer, omdat de game opeens beter werd, maar omdat ik toch wel benieuwd was naar het einde. Dan doe je als ontwikkelaar dus toch iets goed, al is het lang niet genoeg om deze game meer dan een krappe voldoende te geven.