Dragon Ball Z: Raging Blast

Review | 14 november 2009 - Ik herinner het me nog goed. Het was Dragon Ball Z: Ultimate Battle 22 waar ik in de zomer van 2001 een PS1 voor aanschafte. De opvolger, de PS2, lag toen weliswaar alweer een tijdje in de winkels, maar ik had enkel oog voor die ene Dragon Ball game. Daarnaast was ik nog jong en kon ik het mezelf enkel permitteren de sterk afgeprijste PS1 te kopen. Het was een 2D fighting button-bash game en ik weet nog goed dat mijn vader zich afvroeg waarom ik daar zoveel geld aan had uitgegeven. Ik was simpelweg net als de rest van mijn leeftijdsgenoten enorm bezeten van Goku en de zeven drakenballen. Maar zoals met alles ging ook dat over naarmate ik ouder werd. Het was mijn eerste en laatste Dragon Ball game, tot plots Raging Blast op de deurmat viel. Oude liefde roest nooit?

Instapdrempel
Oude liefde roest wel degelijk, want wat had ik in het begin een moeite met deze game. De instapdrempel ligt erg hoog, met als gevolg dat ik soms woedend mijn console uitzette als ik zelfs op easy al niet kon winnen. Ik begon zelfs even te twijfelen of ik eigenlijk wel een gamer was? Oefening baart kunst zo bleek maar weer eens, want hoe meer ik het speelde, des te beter ik werd.

Een hoop content
Qua content heeft Dragon Ball Z: Raging Blast meer dan genoeg te bieden. De Dragon Battle Collection laat je de gehele DBZ saga herleven, alsook een aantal “what if” scenario’s. Je kunt zelf kiezen met welke saga je aan de slag gaat en dus hoef je ze niet perse in volgorde te spelen. Op die manier kun je gevechten overslaan waarmee je bijvoorbeeld problemen hebt. Minpunt aan de Dragon Battle Collection is de manier waarop het verhaal verteld wordt. Vooraf aan een gevecht heb je de optie om meer te weten te komen over het verhaal achter een gevecht. Het gaat hier echter om een kleine tekst omschrijving in plaats van mooie geanimeerde beelden uit de serie zelf. Een gemiste kans. Dat is erg jammer, want als vroegere fan had ik graag nog een keer die memorabele beelden willen zien. Voor nieuwkomers in de serie is het natuurlijk helemaal niet aantrekkelijk en dus lijkt men zich te richten op de bestaande fanbase.

Naast deze verhaallijn kun je ook aan de slag met de Super Battle Trial mode, waarin je uitdagingen aangaat voor verschillende doeleindes. Denk hierbij aan het overleven van een gevecht, of het in elkaar slaan van iemand binnen een bepaalde tijd. Het gaat hier in het algemeen om snelle, korte taken waarvoor je allerlei beloningen krijgt. Een andere optie is World Tournament, waarin je het met maximaal 16 spelers tegen elkaar opneemt in 1-tegen-1 eliminatie. Computer bestuurde personages kunnen de eventuele gaten opvullen. Bijna alle personages – die overigens fraai zijn weergegeven – zijn beschikbaar, alsook tal van omgevingen. Het is een duidelijk en simpel concept, maar zeker eens het proberen waard als je in het gezelschap van veel vrienden bent.

Online mode
Dan is er ook nog een online mode. Je hebt de optie voor zowel ranked als unranked wedstrijden en ook een online variant van het World Tournament is aanwezig. Er zijn daarvoor tal van opties om op te filteren. Wil je tegen iemand uit je eigen land vechten, of internationaal een carrière opbouwen? De game biedt de mogelijkheden. Ook kun je aangeven of je tegen geüpgraded vechters wil vechten, of juist gedownloade personages. De gameplay blijft daarentegen hetzelfde en daardoor voelt het alsof je gewoon tegen de computer strijdt.

Zwakke gameplay
Qua content zit het dus wel goed met Dragon Ball Z: Raging Blast. Het zijn echter de gameplay mechanismen waar de game op tekort schiet. In de voorafgaande Dragon Ball Z games zat volgens velen een mooie stijgende lijn voor wat betreft de balans tussen super, ranged en mêlee aanvallen. Je deed vooral mêlee aanvallen, ging over op ranged wanneer iemand probeerde te vluchten en probeerde de vijand af te maken met een speciale aanval. In Raging Blast lijkt het alsof het enkel nog draait om speciale aanvallen, waardoor mêlee meer naar de achtergrond is verplaatst..



Het tappen van de aanvalsknoppen betekent niet altijd dat je ook daadwerkelijk aanvalt, waardoor de mêlee gevechten soms erg onbestuurbaar aanvoelen. Het lijkt alsof de game je toestemming moet geven voor bepaalde combinaties en dat is een slechte zaak. Gevolg is dat als je op de vijand afvliegt en daarbij de aanvalsknop indrukt, je niet direct aanvalt. Dat is erg problematisch voor een fighting game als deze.

Camera problemen
Er zijn ook erg grote problemen met de camera. Zo kan het maar zo zijn dat de camera ineens in de omgeving verdwijnt en jij vervolgens nietsvermoedend een aantal rake klappen krijgt van de vijand. Als je vijand boven of onder je is, kan het zijn dat je geen van beide personages op het scherm ziet. De game geeft daarbij ook geen hint waar je vijand zich bevindt en dat kan nog wel eens voor frustratie zorgen.