Infernal: Hell’s Vengeance

Review | 3 november 2009 - Shooters zijn eigenlijk altijd mijn favoriete games en ook al zijn ze soms meer van hetzelfde ik speel een shooter altijd met veel plezier uit. Totdat ik Infernal: Hell’s Vengeance in mijn Xbox stopte. Mijn hemel wat een verschrikking, zelfs mijn Xbox begon te ratelen bij het lezen van het schijfje het leek wel alsof hij aan het kokhalzen was. Maar goed ik heb me met bloed zweet en tranen door het spel heen geworsteld om deze review te kunnen schrijven maar gemakkelijk was het niet.

Geschiedenis
Het spel Infernal: Hell’s Vengeance werd in 2007 uitgebracht voor de PC onder de naam Infernal. Het spel zou in dat jaar ook uitgebracht worden op de Xbox 360 maar dat is toen om onduidelijke redenen niet gebeurd. Nu twee jaar later hebben ze het spel dan toch klaar gestoomd voor de Xbox 360 en draait het op een verbeterde engine. Verder is de naam dus gewijzigd in Infernal: Hell’s Vengeance. Het is echter de vraag wat de ontwikkelaar nu precies gedaan heeft in die twee jaar want het spel is gewoon een verschrikking, belabberde graphics, een houterige besturing en totaal geen originaliteit.

Want engelen bestaan niet
De hoofdpersoon in het spel is Ryan Lennox die behoort tot de Etherlight. De Etherlight zijn de engelen die het moeten opnemen tegen de duivelse Abyss. Het spel is gelukkig niet zo erg dat Ryan met vleugeltjes rondloopt en op een harp speelt al was dat dan op zich wel weer humoristisch geweest. Helaas voor Ryan is de grote baas hem zat en wordt hij uit de Etherlight gezet en proberen ze hem zelfs te vermoorden. Lucius Black, de leider van de Abyss, rekruteert je meteen voor de Abyss waardoor je opeens duivelse krachten toebedeeld krijgt. Hoe meer dood en verderf je zaait, hoe meer mana je verzamelt. Andere leuke vaardigheden zijn telekinese en de mogelijkheid om jezelf over kleine afstanden te teleporteren.

Grafisch
Bij de spellen die tegenwoordig voor de Xbox 360 verschijnen hoef je het grafische gedeelte bijna nooit meer aan te halen aangezien het er allemaal uitziet om door een ringetje te halen. Bij Gears of War 2 stopte ik soms gewoon even met spelen om van de omgeving te genieten. Zo niet bij dit spel, de graphics zijn gewoon nog steeds dezelfde als uit het jaar 2007 en van een nieuwe engine is dan ook niets te merken. Het laadscherm is ook briljant, je ziet een pistool waarin felrode kogels geladen worden. En met felrood bedoel ik ook gewoon spuuglelijk rood. Verder wordt je ook met een karrenvracht aan briljante quotes om de oren geslagen en ik kan het niet laten om er enkele te noemen:
Angels with Attitude, An eye for an eye, a tooth for a tooth, It can be hell working for the devil, Preaching with fire. Bedenk hierbij dan ook nog eens hele irritante rock muziek en je snapt de ergernis.

To save or not to save...
Jawel dit spel heeft dus geen autosave wat betekent dat je zelf elke keer op start moet drukken om naar het menu te gaan waar je dan het spel kunt saven. En geloof me dat zal je hard nodig hebben aangezien de besturing zo slecht is dat je af en toe sterft zonder dat je er wat aan kunt doen. Wanneer je namelijk twee keer dezelfde kant op klikt met je stick dan maakt Ryan een koprol waarbij hij onzichtbaar wordt. Dit is super handig als je laserstralen moet ontwijken maar blijkt in de praktijk niet helemaal goed te werken. Wanneer je namelijk gewoon loopt en je stopt om een tegenstander overhoop te schieten en je wilt heel snel toch weer gaan lopen dan voert Ryan de koprol uit waardoor je nog wel eens ergens vanaf valt en sterft. Omdat het niet bepaald een moeilijke stukje in het spel was had je natuurlijk ook nog niet gesaved. Het enige voordeel bij het handmatig saven is dat je tijdens boss fights natuurlijk ook om de haverklap het spel kunt opslaan.



Origineel?
De strijd tussen goed en kwaad had best wel wat kunnen worden alleen heb je bij alles het gevoel dat je het in een ander spel al eens gezien hebt en ook nog eens beter gezien hebt. De omgevingen waar het spel zich afspeelt zijn bijvoorbeeld een kabelbaan in de sneeuw, een klooster en een olieraffinaderij. De wapens zijn van hetzelfde laken een pak, een pistool, uzi, rocketlauncher en ga zo maar door. De telekinese waarbij je spullen kunt oppakken is aardig maar niet meer dan dat net zoals het teleporten wat je moet gebruiken om deuren te kunnen openen. Verder kun je de mana en munitie van de tegenstanders die je om zeep geholpen hebt uit hun halen door middel van je duivelse krachten. Helaas moet je dit wel snel doen want als je eerst de andere zes tegenstanders vermoord zijn de eerste drie doden alweer verdwenen. Dit houdt in dat je terwijl je één van de vijanden aan het strippen bent je ook gewoon nog beschoten kan worden waardoor het voor je health totaal nutteloos is om dat doen. Echter moet je dit wel weer doen voor de munitie die erg schaars is in het spel.

Dan maar de Achievements
Sommige gamers interesseren zich niet zo heel erg voor de kwaliteit als er makkelijke Achievements te halen zijn. Ook deze gamers zullen bij dit spel van een koude kermis thuiskomen aangezien de Achievements met de meeste punten niet stackable zijn. Van de 31 Achievements zijn er drie waarbij je maar liefst 450 punten kunt behalen. Dit betreft het uitspelen op easy, medium en hard. Bij eigenlijk alle andere spellen zijn deze Achievements stackable wat betekent wanneer je “hard” uitspeelt je ook de andere twee Achievements verdient. Zo niet bij Infernal wat inhoudt dat je het spel dus drie keer moet uitspelen om deze punten binnen te halen. De overige 28 Achievements zijn overigens wel vrij eenvoudig te behalen door simpelweg het spel uit te spelen. De speelduur is ook niet vrij lang ik schat zo ongeveer een uurtje of vijf maar om nu drie keer deze ergernis te moeten doorstaan dat wens je echt niemand toe.