Divinity II: Ego Draconis

Review | 19 oktober 2009 - Draken zijn zo’n beetje hét monster bij uitstek voor RPG’s. Er is bijna geen fantasy game te bedenken waar deze geschubde vuurspuwers niet in voorkomen. Deze gigantische wezens zijn echter bijna altijd jou vijand en zullen dus alles proberen om jou te roosteren. Zo ook in Divinity II: Ego Draconis, zou je denken. Draken komen in deze game ook voor, maar dan net iets anders. De latijn sprekenden onder ons hebben het waarschijnlijk al begrepen. Ego Draconis vertaalt namelijk naar Ik, van de Draken. Je zult in deze game zelf ook kunnen rondvliegen als een draak, maar betekent dat meteen dat Divinity II een goede game is?

Divinity II is een action-rpg en het vervolg op Divine Divinity, een relatief onbekende Diablo-achtige game. Het verhaal uit deze game heeft veel te maken met die van de eerste en omdat ik die nooit gespeeld heb, begreep ik in het begin niet veel van het achtergrondverhaal. Dit wordt in de loop van de game wel duidelijk gemaakt door een paar belangrijke NPC’s waarmee je kunt praten en boeken die je kunt lezen.

Rivellon
Divinity 2 speelt zich af in Rivellon, een wereld die al eeuwen geteisterd wordt door draken en Dragon Knights, ridders die kunnen transformeren in draken. Om deze dreigingen te stoppen, zijn de Dragon Slayers opgericht. De Dragon Slayer hebben hun werk goed verricht, want er is nog maar één levende Dragon Knight in deze wereld. Jij bent als beginnende Slayer je test goed doorlopen, maar het initiatierite moet even wachten, want Tilana, de overgebleven Dragon Knight, is ergens in de Broken Valley gespot en daar moet eerst mee afgerekend worden. Omdat je het initiatierite gemist heb, ben je erg kwetsbaar voor de invloed van draken. Tijdens je missie loop je een stervende Tilana tegen het lijf en geeft ze haar krachten door aan jou. Hierdoor krijg je een visioen van de echte bedreiging van Rivellon, Damian, The Damned One.

Personage
Jouw personage is qua uiterlijk weinig aan te passen. De mannelijke variant heeft ontzettend weinig keuze en de vrouwelijke heeft iets meer keuzes qua haarstijl en gezicht. Je begint de game tijdens de test, waar je te maken krijgt met zo’n beetje alle bijzondere elementen die Divinity II te bieden heeft. Er worden drakenherinneringen in jouw hersenen gepropt, zodat je de vijand beter kunt begrijpen en dus bestrijden. Daarna krijg je de mogelijkheid om de gedachtes van anderen te lezen. Dat is erg soms erg handig bij het oplossen van een quest of om achter verborgen voorwerpen te komen. Zo krijg je te weten dat de lokale koopman er alles aan doet om zo veel mogelijk geld uit je zakken te kloppen. Hiermee confronteer je hem, waarna hij zijn prijzen voor jouw omlaag gooit. Dit soort kleine dingetjes zijn wel handig om te hebben, maar de prijs van het mindreaden is redelijk hoog. Je moet namelijk met experience points betalen. Wanneer je dus van zo’n drie man de gedachtes hebt gelezen, ben je één quest aan ervaringspunten kwijt. De kans is groot dat je tijdens het lezen van die gedachtes alleen te horen krijgt dat ze honger hebben of iets even onbelangrijks, dus je moet zuinig zijn met je mind read.

Ook kies je tijdens je training een klasse. Je hebt de keuze uit de archetypes Ranger, Warrior en Mage. Je kan ze allemaal even uitproberen in de arena voor je je keuze definitief maakt. Het kiezen van een klasse is niet heel erg belangrijk, terwijl je dat misschien wel denkt. Het kiezen van een klasse geeft je namelijk slechts een beginners wapen van die klasse, één vaardigheid uit de skilltree en een aantal statpoints die goed passen bij die klasse. Je kan, wanneer je een level omhoog gaat tijdens het spel, in elke skilltree punten gooien. Er zijn zelfs meer skill trees dan dat er klassen zijn. Ze zijn er voor Priest, Battle Mage, Warrior, Ranger en Dragon Slayer. Het is dus mogelijk (en ook aan te raden) om een hybride personage te maken. Wil je een boogschutter die ook vuurballen rond kan slingeren of een krijger die zichzelf kan healen en geesten kan oproepen? Dan kan dat. De verschillende combinaties maken de game interessanter.



Draak & moeilijkheidsgraad
Het rondvliegen als een draak is het speerpunt van de game en ik moet zeggen dat het heel vet is. Door een simpele druk op de knop verander je in een draak en kun je rondvliegen. Wanneer je dit doet verschijnen er vliegende vijanden en komen de defensiesystemen van de dorpjes online. De draak heeft zijn eigen vaardigheden en stats. Hij is dus een totaal eigen personage en staat los van je menselijke vorm. Wat wel jammer is, is het feit dat de grondvijanden verdwijnen wanneer jij als een draak rondfladdert. Het is dus niet mogelijk om even lekker die skeletten, goblins en bandieten die jouw zo veel problemen bezorgden te roosteren. En geloof mij, die vijanden geven jou problemen.

Het is een tijd geleden dat ik een RPG heb gespeeld waar je niet in een stuk door het verhaal kunt doorlopen. De vele hedendaagse RPG’s laten de vijanden altijd even sterk zijn als jij of zorgen ervoor dat je wanneer je de hoofdverhaallijn volgt, je altijd het goede level bent. Niets van dat zit in deze game en dat maakt hem dus echt pittig. Wanneer je Tilana tegenkomt en je misschien twee sidequests hebt gedaan, ben je rond leveltje vier. Je kan echter niet meteen in een draak veranderen en je wordt verteld om naar de toren in het midden van de vallei te gaan. Ik wou graag snel door de game heen om hem zo goed mogelijk te kunnen reviewen, dus ik besloot om meteen door te gaan naar deze toren. Mooi niet dus. Er lopen skeletten rond die het dubbele level van jou zijn en je dus met twee á drie pijlen kunnen neermaaien. Sidequests zijn dus écht nodig om ergens te komen in deze game. De moeilijkheidsgraad ligt erg hoog wanneer je niet de tijd neemt om alles de doorzoeken.

Presentatie
Grafisch gezien is de game best oké. De omgevingen zien er allemaal wel goed uit, maar kan niet tippen aan grotere titels. De personages zien er minder mooi uit en sommige animaties komen een beetje vreemd over. De audio is een klasse apart. Bij het begin dacht ik bij het horen van een bepaald nummer dat het wel een leuk deuntje was, maar hoe meer ik hem hoorde, hoe meer ik hem begon te haten. Toch zijn er bepaalde stukken muziek die wel heel goed zijn en goed bij de sfeer passen.