Halo 3: ODST

Review | 25 september 2009 - Ik weet nog goed dat de eerste Xbox uitkwam. Mijn broer had ‘m destijds al vroeg besteld, zodat hij ‘m op 14 maart 2002 meteen kon kopen. De game die hij erbij bestelde? Project Gotham Racing… PGR!? Dude! Je had natuurlijk Halo moeten pre-orderen, mafkees! Gelukkig vraagt mijn broer mij tegenwoordig mijn advies als het om games gaat, wat hij destijds helaas niet had gedaan. Maar wat zou ik hem dan adviseren als we het over Halo 3: ODST hebben?

ODST
Halo 3: ODST… een titel waarvan je eerst zult denken: wtf? ODST staat voor Orbital Drop Shock Trooper, iets dat eigenlijk garant staat voor een verstuikte tong als je het vijf keer achter elkaar probeert uit te spreken. Daarom hou ik het bij ODST. Je speelt, logischerwijs, in dit deel met zo’n ODST-dude. Inderdaad, geen Master Chief meer. Master Chief zit ten tijde van Halo 3: ODST namelijk stennis te schoppen op Halo: Delta en High Charity, het avontuur dat we in Halo 2 hebben mogen spelen. De ODST proberen tijdens die periode de stad New Mombasa weer onder menselijke controle te krijgen en jij wordt, als kersverse rookie, samen met je teamgenoten naar Aarde geschoten… maar dan breekt de pleuris uit.

De Prophet of Regret slaat op het moment dat jij in je pod orbitaal gedropt wordt, op de vlucht voor Chief en vlucht via slipspace. Die actie veroorzaakt echter een ware elektromagnetische puls en alle electronica, inclusief jouw pod, valt uit. Je wordt een aantal uur na de drop wakker in het nachtelijke New Mombasa en gaat op zoek naar je squad.

Hiermee komen we gelijk aan bij de ietwat vreemde doch originele opzet van Halo 3: ODST’s verhaal. Niet langer speel je, zoals bij de meeste shooters, gewoon missie na missie. New Mombasa moet je zien als een soort sandbox, zoals we kennen van GTA, of een soort centrale hub vanuit waar je je missies opstart. Je kunt vrij door New Mombasa lopen en gaat op zoek naar clues naar waar je teamgenoten zijn. Zo vind je bijvoorbeeld een sniperrifle die volledig verbogen is, zie je een groot gebouw in de fik staan of je vind een kapotte helm van één van je teamgenoten. Op het moment dat je zo’n item vindt, speel je als een soort flashback het verhaal van één van de ándere ODST’s. Dit maakt het verhaal wat verwarrend in het begin, maar na een tijdje valt alles op zijn plek. Je speelt dus hoofdzakelijk met Rookie, een naamloze ODST, maar switcht vervolgens naar Buck, Dutch (mét oranje armor!!), Romeo en Mickey en kom je ook captain Dare meerdere malen tegen. Het door New Mombasa struinen met Rookie is heel erg on-Halo. Het is rustig en verlaten op de straten. Je treft af en toe een groep Covenant, maar die kun je ook omzeilen. De muziek op de achtergrond is heel rustig en soms hoor je echte hele mooie orkestmuziek. Niet precies wat je van Halo verwacht en misschien ook niet iets waar je op zit te wachten, maar ik kon het wel waarderen. Je kunt in de stad ook nog audiofiles vinden die wat extra achtergrondinfo onthullen, voor de echte fan. De missies die je met de andere ODST’s speelt, liggen dichter bij de oude Halo’s. Harde, ruwe actie, compleet met warthog-ritjes of vliegen met Banshee’s.

The best of the best, maar geen Chief
De ODST’s zijn stuk voor stuk elitesoldaten, zoals rangers of delta’s dat tegenwoordig zijn. Jouw team is een typisch, ietwat clichématig squad waarbij iedereen zijn specialiteit heeft. Je hebt de macho Dutch met zijn Spartan Laser, de wat voorzichtige Romeo met zijn sniper, de ietwat klungelige maar als het er op aankomt bekwame Mickey met rocket launcher en explosieven, en all-round squadleader Buck. Het zijn zeker geen watjes en kunnen tegen een stootje. Het zijn echter geen SPARTAN’s, compleet met MJOLNIR-armor. Je bent als ODST kleiner, zwakker en kwetsbaarder dan je gewend bent van Chief. Een Brute is ineens een ware reus. Een grunt sla je niet met één mep dood en kogels zullen je meer pijn doen. Volledig realistisch is ODST echter niet. Je ligt niet na twee kogels om en da’s maar goed ook. In plaats van een schild zoals Chief dat heeft, heb je ‘stamina’. Het scherm kleurt rood wanneer je geraakt wordt en beter zoek je dan wat dekking. Word je nog steeds beschoten, dan gaat er wat van je health af. Eigenlijk is dit het systeem dat in Halo: Combat Evolved werd gehanteerd, maar dan met andere visuele effecten waardoor je er even aan moet wennen.



Ook grappig is dat je vijanden duidelijk minder ontzag voor jou hebben; je bent immers maar een zwak, miezerig mensje. Grunts renden als ze Chief zagen altijd al meteen bang weg en schreeuwden ‘The Demon! Aaaaah’. Grunts vallen de ODST’s echter gewoon aan. Weg is je respect! Schiet je echter vakkundig een Brute door z’n kop, dán hebben ze ineens wél ontzag voor je en rennen ze ook in blinde paniek voor je weg. Je zult je in het begin wat klein en nietig voelen (niet in de laatste plaats door de torenhoge wolkenkrabbers waar je langs loopt) en je moet dus even leren spelen als ODST, maar als je het onder de knie hebt, hoef je zeker niet onder te doen voor de Chief.

Metal Gear Halo
Tenminste, als je het juist aanpakt. Halo 3: ODST maakt meer gebruik van stealth dan de voorgaande Halo’s. Waarom zou Chief zich ook verschuilen? Die 2,5 meter lange dude rent er gewoon op af en beukt alles dood! Een ODST is echter uitgerust met gedempte wapens en kan vijanden ook prima omzeilen. Een beetje vanaf een afstandje Grunts door de kop schieten, een Brute van achter besluipen en meteen dood slaan, het kan hier in Halo 3: ODST. De AI is ook niet meer volledig op jou gefixeerd. Vroeger, ook al bestormde je met een hele batterij Marines een groepje Covenants, dan nog pikten ze eigenlijk altijd jou er uit. In ODST is dat niet het geval. Zitten er aan de andere kant zichtbare Marines of ODST-troepen, dan schiet de Covenant op hun. Pas als jij je blootstelt en je ermee gaat bemoeien, geven ze ook jou de volle laag. Ook deze speelstijl moet je even onder de knie krijgen, maar heb je het spelletje helemaal door, dan is het heerlijk Brutes assassinaten geblazen!