Wolfenstein 3D

Review | 30 juni 2009 - Het first-person shootergenre is inmiddels uitgegroeid tot een waar fenomeen binnen de gameswereld. Waar vroeger genres als platformers en RPG’s bovenaan stonden, staat nu het FPS genre eenzaam aan de top. Natuurlijk kan dit niet zomaar in een oogwenk gebeurd zijn. Aan deze stijging hebben enkele games hun bijdrage geleverd. Met name id Software heeft veel indruk achtergelaten met games als Doom en Quake, waarin je een space marine speelt die meer dan een handjevol monsters en aliens neerknalt. Een tijd voor deze titels bracht id Software echter nog een andere shooter uit. Die game heette Wolfenstein 3D en deze was op meerdere vlakken een echte doorbraak binnen het genre. Inmiddels is het spel maar liefst 17 jaar oud en een hele stapel aan ports rijker. Er is haast geen platform waar deze game niet op is verschenen. Van de PC tot de SNES tot de iPhone. Het is een denderend succes met een goed werkende formule. Zeventien jaar na dato wordt deze shooter weer opgepoetst en opnieuw uitgebracht voor de digitale winkelschappen. Maar heeft deze haast antieke game zijn status omhoog weten te houden of kun je deze beter links laten liggen?

Achtung!
In Wolfenstein 3D speel je de Amerikaan William B.J. Blazkowicz, de naam valt te verklaren omdat deze risicovolle Amerikaan van Poolse afkomst is. In het spel begint Blazkowicz in een gevangeniscel in het beruchte Castle Wolfensten, dit gebouw is in de tijd van de game in handen van de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog en het is ook nog eens zeer zwaar bewaakt door bewakers, waakhonden en andere lieden die je ’s avonds liever niet in een donker steegje tegen wilt komen. Enfin, je begint het spel dus met een dode bewaker voor je op de grond en een zwaar gepixelde blaffer in je handen. Na enig denkwerk weet je dus wel dat Blazkowicz deze bewaker onschadelijk gemaakt heeft. Nu is het jouw taak als toegewijde gamer om deze vriendelijke Amerikaan naar de uitgang van dit gruwelijke kasteel te brengen. Maar oplettendheid is van groot belang omdat om elke hoek iets op de loer kan liggen. Of het nou om een waakhond gaat die keihard blaft, of een Duitser die loeihard ACHTUNG! in jouw richting schreeuwt, je moet altijd op je hoede zijn. Het spel is in ieder geval lekker uitgebreid.

Wolfenstein 3D kent zes opeenvolgende hoofdstukken. Deze heten Escape from Wolfenstein, Operation: Eisenfaust, Die, Führer, Die, A Dark Secret, Trail of the Madman en Confrontation. Deze verschillen van elkaar op het gebied van moeilijkheidsgraad en de plek waar het zich afspeelt. Elk hoofdstuk kent tien missies en aan het eind van elk hoofdstuk moet je het opnemen tegen de meest memorabele vijanden die ooit in een videogame hebben mogen optreden. Hitler was blijkbaar een creatief man, want de ene keer wandelt hij rond met twee miniguns, in een gigantisch robotpak of zelfs als magiër. De eindbazen zijn een goede uitdaging en hebben een perfecte balans. Er zijn veel dingen die je kunt nastreven in Wolfenstein 3D. In elk level kun je zoeken naar alle secrets zoals geheime deuren die items bevatten en deze items kun je verzamelen. En ook kun je pogen om alle vijanden in een level te elimineren. Dit verhoogt de replaywaarde natuurlijk aanzienlijk en je betrapt jezelf er ook op dat je verscheidene levels gewoon meerdere malen speelt. Ook krijg je bij het behalen van bepaalde dingen Achievements of Trophies.

Alte Kühe aus den Graben holen
Wolfenstein 3D is grafisch natuurlijk achterhaald. Dit is logisch aangezien het al een tamelijk oud spel is. Nou zou je natuurlijk denken dat deze game, tussen al die moderne en grafisch hoogstaande shooters van tegenwoordig, niet echt meer opvalt. Niets is minder waar want Wolfenstein 3D straalt een ongelooflijke sfeer uit. De pixelbrei op het scherm spreekt erg aan, vooral als je een doorgewinterde fan van de game bent, en op een HD scherm is het nog eens even iets oogstrelender dan op zo’n koelkasttelevisie. De muziek en geluidseffecten zijn ook gewoon heerlijk om naar te luisteren. Elke kogel die je afvuurt zul je horen nagalmen, al helemaal als je bedenkt dat munitie van groot belang is in de game en het nogal schaars kan zijn op sommige momenten. De uitspraken van de Duitse soldaten zijn ook geweldig en als ze doodgaan schreeuwen ze het uit van de pijn of roepen ze soms ook Duitse woorden, iets wat best lacherig kan inwerken op de ietwat meer sadistische gamers onder ons, waaronder ik mijzelf ook mag rekenen.



Wolfenstein 3D bevat naast de singleplayer niks om je op te verheugen. Er is geen multiplayer aanwezig maar dat is toch ook wel logisch aangezien multiplayer binnen het genre in die tijd nog niet van toepassing was. De makers hebben alles gewoon gelaten zoals het was en de formule is en blijft nog steeds ijzersterk. Ook is het een leuk extraatje dat je geld krijgt bij het behalen van levels. Dit geld kun je vervolgens in de nieuwe Wolfenstein game uitgeven aan wapens en dergelijke.