Superstars V8 Racing

Review | 30 juni 2009 - Dat bekende producten verkopen, is een feit. Daarom pakken de meeste uitgevers dan ook de grote licenties als het gaat om sporttitels. Denk aan Fifa, Madden NFL, de Formula One of de Moto GP. Black Bean doet dit jaar echter iets gewaagdst en brengt Superstars V8 uit. Superwie? Dat dacht ik dus eerst ook. Superstars V8 is een hier volstrekt onbekende Italiaanse raceklasse. Nu zal het mij niet boeien of ik de raceklasse ken en op de televisie kan zien, als die game maar goed speelt. En met die instelling startte ik Superstars V8 dan ook op…

Veel mogelijkheden, slechte aankleding
Dat deze game van dezelfde makers afkomstig is als SBK 09, is duidelijk. Wat een strontvervelend menu met nog vervelendere schijtmuziek! Nog een euvel waar SBK 09 ook al aan leed, zijn de irritante autosave en –load features die, voor mijn gevoel althans, volstrekt onnodig zijn. Zodra je iets opstart moet er gesaved, geladen en weer gesaved worden en zeker wanneer je een compleet championship doet (twee trainigssessies, één kwalificatie en één race, oftewel 4x3=12 keer een laad/save dingetje in beeld voor één echte race) zijn echt zeer a-relaxed. En dat is alleen maar in het menu, dit zijn nog niet eens de laadtijden die de game heeft als je daadwerkelijk racet! Goed, laat ik de game op de menustructuur niet meteen vergruizen. Uit het menu blijkt namelijk wel meteen dat dit een typische licentiegame is zoals de oude Formula One-games of recenter MotoGP en SBK ook zijn. Je kunt alles doen. Van gewoon even simpel en snel een rondje scheuren tot aan een compleet championship compleet met zoals gezegd met trainingen en kwalificaties. Kijk, dat is nou iets waar ik wél van hou

Complete licentiegame
In het championship doorloop je het complete seizoen van Superstars V8. Je komt langs diverse circuits waarvan je een aantal wel zult kennen uit andere racegames, zoals Monza, Mugello en Vallelunga. Andere circuits zullen je misschien minder bekend voorkomen. Je kiest één van de coureurs uit de Superstars V8 en hoewel je die waarschijnlijk niet kent, ken je wel de bolides waarin zij scheuren, zoals de BMW M5, BMW 550, Audi R8, Jaguar S-type en vele anderen. Aan deze auto’s kun je nog enigszins sleutelen door een beetje te tweaken aan de remmen, gearbox, gewichtsverdeling, etc. Vrij standaard allemaal en leuk voor de fans, maar je kunt natuurlijk ook gewoon meteen flink scheuren. Eerst wat trainen in de twee trainigssessies, dan de kwalificatie en dan… dé race. Persoonlijk hou ik wel van dit soort games. Eerst even op je gemakje oefenen, dan een hoge positie zien te claimen en dan de race zien te winnen. Heb je echter geen behoefte aan trainigsessies en dergelijk, kun je die gewoon skippen. Wie geen zin heeft in alle rompslomp die een compleet championship met zich meebrengt, kun je natuurlijk ook gewoon een quick race beginnen en dan rij je gewoon meteen weg met de bolide van jouw keuze op een circuit van jouw keuze.

Arcade of realistisch?
Tijdens het racen rijst echter één vraag boven; is dit nu een arcaderacer of een realistische racer? Ik ben er nog steeds niet over uit. Licentieracegames pretenderen altijd wel realistisch te zijn, zo ook Superstars V8, maar toch zitten er wat onrealistische dingen in. Aanvankelijk lijkt het een realistische game. Je kunt je wagen niet in Need for Speed-style met 220 de bocht door beuken. Even op het rempedaal stampen is dan bittere noodzaak, anders vlieg je de grindbak in en mag je weer ergens achteraan aansluiten. De grindbak is genadeloos en je zult echt flink terugvallen in het klassement. Voor de flauwe bochten volstaat gas loslaten en op de rechte stukken is het gewoon gassen geblazen. ’t Is alsof je echt rijdt… denk je dan, tot je op wat onrealistische dingen stuit.



Jelle kaartte een paar twijfelpunten al aan in de preview en helaas is er in de uiteindelijke winkelversie die ik speelde niets veranderd. Je kunt nog steeds belachelijk laat remmen in de bochten (en zo letterlijk een stuk of 10 auto’s inhalen die wél al vroeg beginnen met remmen) en bij onder- of overstuur glijdt je wagen van de baan af, anders dan dat ‘ie echt slipt. Gevolg is dat je de controle over je wagen volledig verliest en al snel in de grindbak of in ieder geval met twee wielen in de grasstrook belandt. Aquaplaning is leuk, maar bij droog weer heb je wel iets meer grip dan in deze game.

De ideale lijn
Waar ik me echter het meest aan kon irriteren, was de AI en de gevolgen die botsinkjes hebben. De AI is er érg van overtuigd dat de ideale lijn echt ideaal is, met als gevolg dat ze er álles aan doen om hierop te rijden. Ze beuken jou rustig aan de kant en jij kunt vrij weinig terug doen. Raakt een andere auto jou, hoe miniem de botsing ook is, dan meteen lijkt het weer alsof je wagen op ijs staat en tolt ‘ie rustig met 360 graden prachtig de grindbak in. En achteraan aansluiten kun je weer… Goed, het motiveert je tot perfect rijden, maar de AI zelf rijdt dusdanig hinderlijk op de ideale lijn dat je vaak gewoon weinig kans maakt recht door te kunnen rijden. De drang tot rijden op de ideale lijn resulteert ook in een lange, uitgestrekte sliert AI-wagens die elkaar allemaal niet echt in kunnen halen, omdat ze allemaal geen centimeter willen wijken van die ideale lijn. Duels onderling zijn er dus maar weinig bij en het lijkt alsof jij de enige bent die echt dolgraag eerste wil worden. Enkel in de top 5 verwisselen auto’s soms wat van positie.

Neemt niet weg dat Superstars V8 prima rijdt, maar het is gewoon niet zo realistisch als Race Pro, Gran Turismo of Forza, maar ook weer geen arcaderacer als Burnout of Need for Speed. De game valt een beetje tussen wal en het schip en daardoor weet je als speler ook niet echt goed wat je kunt verwachten.

Grafisch maar mèh..
Tot slot iets wat bij racegames dankzij Gran Turismo en Forza steeds beter is geworden; de graphics. De wagens van Superstars V8 zien er mooi en scherp uit en de spiegeling van laagstaande zon op gedetailleerd asfalt dat onder je vandaan schiet, ziet er fraai uit. Helaas zijn de heren en dames van Milestone blijkbaar volledig vergeten dat ook de dingen búiten het circuit zichtbaar zijn. De bomen zijn letterlijk 2D, low-res boompjes die zo uit een PSOne game zijn gehaald. De lucht is niet meer dan een, eveneens 2D, tekening en in Monza zie je zelfs gewoon dat de lucht niets meer dan een doos rondom het circuit is. Je ziet daar letterlijk een randje van waar de ene (platte) kant de andere (platte) kant raakt. Ook op het circuit zie je dikwijls zwarte strepen van waar twee losse stukjes circuit elkaar raken. Erg slordig en iets wat ik eigenlijk sinds de next-gen consoles niet meer heb gezien. Beetje jammer.