Watchmen: The End is Nigh

Review | 7 maart 2009 - Tegenwoordig horen bij populaire strips ook films en het is al een tijdje het geval dat grote films een spel krijgen. Dit is ook het geval bij Watchmen, alleen heeft Warner Bros. Interactive Entertainment een andere aanpak bedacht. Namelijk een downloadbare beat ‘em up waarvan ook een tweede deel zal verschijnen. Vandaag bekijken we het eerste deel: Watchmen: The End is Nigh.

Wij presenteren u
Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen; Watchmen ziet er voor een downloadbare titel echt fantastisch uit. De graphics, de cutscenes, de lichteffecten en de sfeer zitten helemaal goed. Het is alleen jammer dat de animaties van de karakters het af en toe laten afweten, want verder valt er weinig te klagen.

Over het geluid valt ook niet veel te klagen. De stemacteurs van de film doen de stemmen in het spel en de muziek en geluidseffecten tijdens het vechten passen prima bij de hele sfeer van het spel. Qua presentatie hoort Watchmen: The End is Nigh bij de top van de downloadbare spellen.

Proloog
Watchmen: The End is Nigh is een proloog op de stripboeken en verkent het, in de stripboeken genoemde, partnerschap tussen Rorschach en Nite Owl. Het begint allemaal met problemen in de gevangenis. Er is een rel aan de gang en Rorschach en Nite Owl besluiten, met tegenzin van de gevangenisbewaarder, op onderzoek uit te gaan. Achter de rel blijkt echter nog veel meer te zitten en in de loop van het spel probeer jij uit te zoeken wat er precies gebeurd is. Het is alleen jammer dat je daar niet achterkomt, maar dat was natuurlijk te verwachten aangezien een tweede deel eerder al was aangekondigd. Het hele verhaal is hierdoor niet echt goed uitgewerkt.

Finish him!
In The End is Nigh kun je kiezen of je het verhaal met Rorschach of Nite Owl speelt. Beide hebben hun eigen vechtstijl; Rorschach is een echte straatvechter terwijl Nite Owl een goed getrainde vechter is. De twee verschillen behoorlijk, maar je zult het spel er niet echt anders door gaan spelen. Beide hebben ook een eigen speciale aanval. Rorschach heeft een ‘Rage’ aanval waarmee hij op tegenstanders kan afstormen en ze zonder enige twijfel opzij smijt. Hij kan er echter ook voor kiezen tijdelijk sterker te worden en iedereen een nog harder pak rammel te geven. Nite Owl heeft een ‘Grenade’ aanval waarmee hij tegenstanders in zijn buurt opzij kan gooien. Ook hij heeft een tweede mogelijkheid, hij kan namelijk met behulp van zijn speciale pak mensen om zich heen heel kort onder stroom zetten. Een vechtspel is natuurlijk niets zonder een manier van verdedigen en counteren. Daar is in Watchmen uiteraard ook aan gedacht. Er is een redelijk simpel systeem in het spel te vinden. Met een druk op de knop ontwijk of blokkeer je een aanval en met een goed getimede druk op een andere knop voer je een counter uit.

Het spel bevat ook nog een aantal zeer coole ‘finishing moves’. Als je een vijand hard en vaak genoeg op zijn bek geslagen of geschopt hebt, verschijnt een knop boven zijn hoofd. Als je deze knop in zijn buurt indrukt krijg je een erg coole finishing move te zien. Het is dan alleen weer jammer dat er zo weinig zijn, want je ziet constant dezelfde voorbij komen. Het meest vreemde is nog wel de finishing move van het mes die precies hetzelfde is als de move voor de wapenstok van de politie. Wat we dus zien is dat Rorschach (alleen hij kan wapens dragen) zijn tegenstander met het mes slaat in plaats van deze diep in het lichaam van zijn onfortuinlijke ‘vriend’ te planten.

Alweer?
Het gaat bij Watchmen helaas op het belangrijkste punt fout en dat is de gameplay. Het vechten op zich, als je de zwakke AI over het hoofd ziet, is best leuk, maar niet als je om de drie meter die je loopt 15 man in elkaar moet slaan. Veel vijanden is leuk, maar overdrijven is ook een kunst. Ook de omgevingen hebben last van deze eentonigheid. In één level zul je regelmatig stukken tegenkomen waarbij je een flink déjà vu gevoel krijgt, al zal het met die overvloed aan vijanden niet altijd opvallen.




Het spel bevat zes hoofdstukken waarvan de eerste vijf op hetzelfde neer komen. Vanaf het eerste level loop je een paar meter, versla je een (behoorlijk) aantal tegenstanders en open je samen met je partner een deur (of ga je ieder voor een minuut of twee alleen verder). Herhaal dit zo’n vier á vijf keer per level en dat vijf hoofdstukken lang en je bereikt hoofdstuk zes dat een iets andere aanpak vereist omdat in dat level de enige boss battle van het spel te vinden is.

Gelukkig ook samen
Na het uitspelen van het spel, wat maximaal drie en heel misschien vier uur zal innemen valt er weinig meer te doen. Je kunt natuurlijk altijd met het andere karakter de levels nog een keer uitspelen, maar echt leuk zal dit meteen na de eerste keer uitspelen niet zijn. Gelukkig is er nog een mode dat de speelduur kan rekken; de co-op. Bij velen zal er nu een klein glimlachje verschijnen, want co-op is nu eenmaal populair. Houd er wel rekening mee dat het hier om offline co-op gaat. Je zult niet met iemand ergens anders op de wereld aan de slag kunnen in deze mode. Als je eenmaal ook deze mode hebt gespeeld valt er weinig meer te doen. Misschien is het leuk om eens een keer een hoofdstukje te herspelen als je je verveelt, maar veel meer zul je met deze game niet doen.