F.E.A.R. 2: Project Origin

Review | 11 februari 2009 - Ik weet nog dat het eerste deel van F.E.A.R. insloeg als een bom, de Japanse horror, de bloederige en gewelddadige omgevingen en de slow motion tijdens de gevechten waren een lust voor het oog. Vooral de schrikeffecten die in het spel voorkwamen veroorzaakten bij menig gamer een lichte hartverzakking. De bloeddorstige Alma die alles en iedereen verwoestte die ze op haar pad tegenkwam was een ware nachtmerrie en zorgde ervoor dat sommige gamers het spel gewoon niet meer durfden uit te spelen. En nu is er dus F.E.A.R. 2: Project Origin waarin je het wederom tegen Alma zult moeten opnemen. Gelukkig heeft ontwikkelaar Monolith nu wel maatregelen getroffen want voor gamers die niet verder durven te spelen is er een speciale hotline opgezet.

Het verhaal
Het verhaal van Project Origin speelt zich af vlak voor het einde van deel één en deze keer speel je met Michael Becket die lid is van de Delta Squad. Je speelt dus niet zoals in het vorige deel met de Point Man. De Point Man uit het vorige deel bleek de eerstgeborene van Alma te zijn en werd ook omschreven als Project Origin's "first prototype”.

Ditmaal speel je dus met Michael Becket die 30 minuten voor Alma’s alles verwoestende meltdown de opdracht heeft gekregen om Genevieve Aristide in haar penthouse te arresteren. Genevieve Aristide is de directrice van Armacham en is degene die opdracht heeft gegeven in deel één om de geheime Origin faciliteit te heropenen. Toen ze inzag dat ze fout zat probeerde ze de faciliteit te vernietigen en alle sporen uit te wissen. Op dat moment stuurde ze ook de Point Man de faciliteit in om hem te testen en uiteindelijk aan het einde van het spel laat ze weten dat de test met de Point Man een volledig succes was. Er zitten dus zeker verwijzingen in naar het vorige deel, het speelt zich ook in die tijdspanne af, maar gelukkig is het niet zo dat gamers die het origineel niet gespeeld hebben aan een onbegrijpelijk avontuur beginnen. Gedurende het hele spel liggen her en der dossiers verspreid met informatie die je kunt verzamelen en bekijken zodat er steeds meer duidelijk wordt wat er precies is gebeurd.

Alma
De rode draad in het verhaal is natuurlijk Alma die lijkt weggelopen uit de film The Ring en die overal waar ze verschijnt dood en verderf zaait. Door middel van een soort verschijningen word je als speler de stuipen op het lijf gejaagd wanneer ze opeens vlak voor je uit het niets opduikt. Die schrikeffecten komen helemaal goed uit de verf door de muziek en de geluidseffecten die echt verschrikkelijk goed zijn. De muziek zwelt aan wanneer Alma in aantocht is en je krijgt meteen dat beklemmende gevoel dat er iets gaat gebeuren alleen weet je niet op welk moment. Dat is toch echt het sterke punt van de game want tijdens het spelen van het spel blijft dat gevoel je in de greep houden.

Gek loopje
Waar ik me in het begin heel erg aan irriteerde was het loopje dat je hoofdpersonage heeft. Het klinkt misschien heel stom en flauw maar ik irriteerde me er in het begin heel erg aan. Het is meer lopen op een sukkeldrafje dan een stoere macho tred die ze denk ik in gedachten hadden. Gaandeweg het spel word je zo in de actie gezogen dat je er niet meer zo’n erg in hebt maar vooral in het begin van het spel wanneer er wat meer rust in de levels zit zat ik me er echt aan te irriteren.

De moeilijkheidsgraad van het spel is tijdens het spelen bij te stellen wat op zich een handige feature is. Er zijn drie verschillende moeilijkheidsgradaties maar het wordt in de expert mode nooit echt moeilijk. Zeker in de eerste drie levels had ik zoiets van is dit het nou, als je vier keer achter elkaar een medkit tegenkomt en elke keer de melding krijgt dat je health nog vol is heb je niet het idee dat je op een soort van Call Of Duty veteran niveau zit. Maar vanaf het vierde level begint het wel wat zwaarder en lastiger te worden, het wordt dus keurig opgebouwd en zo kun je er lekker inkomen.