Need for Speed: Undercover

Review | 26 november 2008 - Need for Speed kent een lange historie, waarin de serie vele veranderingen heeft ondergaan. In 1994 verscheen het allereerste deel, waarin ook toen supersnelle bolides al de hoofdrol speelden. In de vele jaren hierna konden we genieten van succesvolle opvolgers als Hot Pursuit en richtte men zich op streetracing door Underground te gaan. Vorig jaar verscheen Need for Speed: ProStreet, maar helaas kon deze game de hoge verwachtingen uiteindelijk niet waarmaken, waardoor ook de verkopen achterbleven. Daarom doet EA dit jaar gewoon weer een nieuwe poging, waarbij het roer wederom wordt omgegooid.

Need for Speed: Undercover is namelijk weer compleet anders dan ProStreet, en is binnen de serie het best te vergelijken met Most Wanted, een Need for Speed game die dateert uit 2005. Net als in Most Wanted biedt Undercover een open wereld, waardoor je vrij bent om in eigen tempo een grote stad te verkennen. Dat zoiets leuk uit kan pakken hebben we al in eerdere racegames kunnen zien, maar helaas is de uitwerking van deze open wereld in Need for Speed: Undercover niet om over naar huis te schrijven.

Free-roaming game zonder beleving
Om een free-roaming game boeiend te houden is het belangrijk dat een stad levendig is, en dat er vooral voldoende te beleven valt. Daar ligt dan ook direct het eerste probleem; de (overigens wel behoorlijk uitgestrekte) stad is vrij saai, en hoewel je natuurlijk wel aan allerlei races kunt deelnemen is er verder vrij weinig te doen. In het begin valt dat nog niet zo op, Tri-City (zoals de stad heet) ziet er best goed uit en het is altijd leuk om even de omgeving te verkennen. Maar al gauw heb je het allemaal wel een beetje gezien, waardoor het cruisen en het ontsnappen aan de politie gaat vervelen en je het gevoel krijgt dat wat je doet een beetje nutteloos is.

Het vreemde is namelijk dat je niet eens naar activiteiten hoeft te zoeken om hieraan deel te nemen. Wanneer je door de stad rijdt wordt automatisch de dichtstbijzijnde race gezocht, die je door middel van één druk op de knop kunt starten. Als je zelfs daar geen zin in hebt, dan is het ook nog eens mogelijk om een race direct vanaf de map te beginnen. Dat is echter nog niet alles. Wanneer je een race begint is het in zo’n open wereld normaal gesproken de bedoeling om zelf een route uit te pluizen die je het snelst naar de finish leidt. Zo niet in Need for Speed: Undercover; de game mag dan een open wereld bieden, tijdens het racen zit je opeens weer opgesloten in vaste racetracks waarbij de route al voor je is afgebakend en waarop bovendien (bijna) geen ander wegverkeer meer te bekennen is. Vreemde keuzes, die mij doen afvragen waarom ze dan eigenlijk nog voor een open wereld gekozen hebben?

Instabiele framerate
De open wereld is dus niet echt een succes, dan ga je hopen dat EA dat gecompenseerd heeft met een geweldige race-ervaring die je toch nog op het puntje van je stoel krijgt. Helaas ga je ook op dit punt weer een teleurstelling tegemoet. Er zijn weliswaar tien verschillende gamemodi aanwezig, deze zijn allemaal vrij gemakkelijk en bieden de gemiddelde ervaren gamer weinig tot zeer weinig uitdaging. Het probleem is echter dat de framerate je af en toe in de steek laat. Het lijkt er dan ook op dat EA deze Need for Speed game per sé voor de feestdagen in de winkels hebben liggen, wat helaas ten koste is gegaan van de kwaliteit.

Soms toch nog wel een beetje leuk
Gelukkig zijn er wel een paar positieve dingen over de game op te merken, zo is de stad goed vormgegeven en de auto’s zien er behoorlijk vet uit. Alleen is het dan weer jammer dat de game een vrij simpel visueel schademodel bevat, en dat het voor je rij-ervaring al helemaal niets uitmaakt of je nu wel of niet met 250 kilometer per uur tegen een betonnen muur knalt. Even in zijn achteruit, en je rijdt vrolijk weer verder.

Tussen het racen door heb je de mogelijkheid om nieuwe auto’s aan te schaffen door middel van geld. Om deze auto’s te kunnen kopen heb je echter wel eerst een bepaald driver level nodig, dat je kunt behalen door driver points te verdienen. Dit doe je niet alleen door races te winnen, maar ook door op de weg rare capriolen uit te halen zoals het afsnijden van medeweggebruikers en het maken van drifts. Een beetje zoals in Burnout dus. Ook kun je als hulp gebruik maken van turbo en slow-motion, maar het voegt allemaal weinig aan de totale ervaring toe.



Wel leuk zijn verder de korte filmpjes die je tussendoor te zien krijgt, zodat je toch het gevoel hebt dat er een soort van verhaallijn in de game zit. Helaas zijn deze filmpjes écht kort en stellen ze inhoudelijk vaak niet al teveel voor, maar het is toch leuk voor de afwisseling.

Verschillende gamemodes
Om nog even terug te komen op de gamemodes, één van de weinige pluspunten van de game. Met tien verschillende modes is er in ieder geval wat variatie in het racen aangebracht. Deze modes variëren van een standaard circuitrace, tot Highway Battles (je moet op de snelweg een bepaalde afstand voorliggen op je tegenstander, Cost to State (veroorzaak zoveel mogelijk schade), Escape (de politie van je afschudden) en Mission (een gestolen auto terug naar de garage brengen). Helaas wordt het racen wel vrij gauw saai, doordat de tracks niet echt veel van elkaar verschillen en vooral doordat je races gewoon veel te makkelijk kunt winnen.

Naast de standaard circuit race zijn twee van de modes alleen online te spelen, namelijk Cops and Robbers (speel als overvaller om de politie kwijt te raken, of vang de boef als politie zijnde) en The Heist. Even leuk zijn deze gamemodes online met vrienden wel, maar de mogelijkheden zijn vrij beperkt en het is vreemd dat de open wereld van Undercover online totaal geen rol speelt.