Guitar Hero: World Tour

Review | 26 november 2008 - Toen Activision een tijd terug RedOctane kocht, kon je er donder op zeggen dat de serie behoorlijk uitgebreid zou worden. Eerder dit jaar kwam Guitar Hero: Aerosmith al uit en begin volgend jaar volgt een Metallica editie, er is inmiddels een DS versie van de game en de DJ spin-off is officieus al een aantal keer bevestigd. Gelukkig hoeven we ons niet alleen tevreden te stellen met uitbreidingspakketten of handheld versies, met Guitar Hero World Tour is er weer een ‘full blown’ Guitar Hero op de markt.

Band gezocht!
De eerste en belangrijkste verandering in Guitar Hero World Tour is de grootte van de doos waar het hele spul in zit. Bij de vorige delen was je met een gitaar en game klaar, nu zit er iets meer in de doos. Naast de gitaar en game zul je in de bandkit ook een drumstel en microfoon aantreffen. De hele discussie of Guitar Hero hiermee Rock Band nadoet of dat het een natuurlijk evolutie is van de game laat ik maar achterwege. Het is nou eenmaal zo, dus laten we er goed gebruik van maken!

Het drumstel van World Tour bestaat uit drie drumpads, twee bekkenpads en een voetpedaal, een prima opstelling. De pads zijn relatief stil en door een rubberen onderlaag in de drumpads veert deze ook goed terug, zo voelt het helemaal alsof je aan het drummen bent. Natuurlijk is het drumstel niet helemaal stil, dat is erg lastig bij een instrument dat normaal bedoelt is om zoveel mogelijk lawaai te produceren en als je er last van hebt, moet je gewoon de TV wat harder zetten.
Het drumstel kent ook genoeg punten die Activision hopelijk voor de volgende edities verbeterd. Zo mis je een stang om het voetpedaal op vast te zetten, hierdoor wil deze er nog wel eens vandoor gaan en moet je halverwege het nummer op zoek naar je voetpedaal. Er zitten wel antislipstrips onder het pedaal, maar dat is niet genoeg om het ding op zijn plek te houden. Het drumstel zelf is ook wat wankel en zeker als je er lekker op los aan het rammen bent staat het drumstel behoorlijk te schudden, een simpele kruisverbinding tussen de twee poten had dit grotendeels op kunnen lossen. Tevens is de hele kit relatief klein, waardoor het lastig is om, als een echte drummer, kruislings te drummen. Je zult vaak de linkerbekken en linkertrom moeten gebruiken en die zitten gewoon te dicht op elkaar, wanneer je kruislings drumt zit je continue met je armen in de knoop, jammer. Het activeren van Star Power op de drums valt ook niet mee, dit doe je door op beide bekkens tegelijk te slaan. Sla je net niet helemaal tegelijk dan registreert de game het niet en is je note streak verloren. Dit werkt erg frustrerend, want je bent soms wel vier keer bezig voordat je eindelijk Star Power hebt geactiveerd.
Zoals ik in de preview al schreef heeft de drumkit van de PS3 versie last van lag, dit valt gedeeltelijk op te lossen met kalibreren en zal de minder ervaren drummer niet opvallen. Op de hogere moeilijkheidsgraden zal het je echter wel gaan opvallen als de noten snel achter elkaar komen. In de music studio heeft ook de Xbox 360 last van enige lag. Zonde, want dit is nu juist één van de belangrijkste punten van een muziekgame, dat je accuraat op het ritme mee kunt doen.

De nieuwe gitaar is een enorme verbetering ten opzichte van de vorige versies. De gitaar is groter en zwaarder en voelt veel meer aan als een echte gitaar. Naast het formaat is de Whammy Bar verbeterd, de Strum Bar is breder geworden en voelt beter aan, je kunt de nek loshalen, zodat je de gitaar makkelijk mee kunt nemen en de faceplate is van de gitaar te halen en te vervangen. Met de toevoeging van de slider bar onder de knoppen van de gitaar probeert Neversoft het realisme van het gitaar spelen te verhogen. Je kunt nu in bepaalde stukken de slider bar gebruiken om noten te spelen. Hierbij hoef je alleen maar met je vinger over de juiste kleur te gaan. Het lastige is dat je van bovenaf geen aanduiding ziet van de kleuren en vooral op goed geluk speelt. Daarnaast maakt de slider bar het gitaar spelen een stuk makkelijk, als je maar snel genoeg heen en weer schuift over de slider bar haal je de noten in het stuk wel.
De microfoon is het enige instrument van Guitar Hero World Tour dat wel bedraad is. Volgens Activision is de reden hiervoor dat de kwaliteit van de zangregistratie hierdoor beter is, een gerechtvaardigde reden. De microfoon zelf is redelijk zwaar en ligt goed in de hand, voor het realisme gevoel had de microfoon nog wel iets langer mogen zijn. Jammer is wel dat de microfoon eigenlijk alleen toonhoogtes registreert, je kunt probleemloos mee neuriën en dan registreert de game gewoon dat je zingt.



Vier is beter dan twee
Dankzij de extra instrumenten kun je Guitar Hero nu met vier man tegelijk spelen, een ervaring die natuurlijk twee keer zo tof is als de twee man die in de vorige delen samen konden spelen. Het leukste is natuurlijk om in je eigen huiskamer met drie anderen je helemaal suf te rocken, maar dit zal voor veel mensen een te grote investering zijn. Gelukkig kun je alle modes die je offline kunt spelen ook online spelen. Of je nu met online de carrière wilt uitspelen in een band of een duel aan wilt gaan tegen een andere gitarist, drummer of zanger, de hele game is online te spelen. De band ervaring is, zowel offline als online, heel erg tof.

Same old, same old
De ruim tachtig nummers van World Tour zul je eerst vrij moeten spelen in de carrière mode. Helaas is de opzet van de carrière sinds de eerste Guitar Hero nauwelijks verandert en mis je hierdoor de prikkel om lang door te spelen. Je krijgt verschillende concerten voorgeschoteld, variërend in lengte van drie tot zeven nummers, die je de eerste keer volledig door zult moeten spelen. Aan het einde van ieder nummer krijg je, op basis van je prestaties, een geldbedrag en speel je nieuwe onderdelen vrij voor je gitaar, drumstel of rocker. Hier blijft het bij qua beloning en dat is toch wel erg magertjes, waarom niet leukere beloningen en iets van een verhaal? Een kleine band die langzaam aan steeds populairder wordt, waardoor je uitgenodigd wordt met de bekende rockers die in de game zitten op te treden? Waarom krijg je bij het doorspelen van een concert alleen applaus en een nieuwe body shape voor je gitaar? Hier had men wat creatiever mee om kunnen springen. Nu is de enige uitdaging in het uitspelen van de carrière het vrijspelen van de nummers voor Quick Play. Zeker bij de concerten met nummers die je niet aanspreken moet je jezelf echt door de nummers heen worstelen.