Mirror's Edge

Review | 14 november 2008 - Hoe vaak zie je dat een ontwikkelaar een radicale ommezwaai maakt in het genre games dat ze maken? Niet erg vaak. Toch waagde EA DICE de sprong. De mannen uit Scandinavië zijn groot geworden met de FPS reeks Battlefield en switchen voor Mirror’s Edge naar een free-run game. Met het first person perspectief als enige overeenkomst kunnen de tegenstellingen tussen Battlefield en Mirror’s Edge niet groter zijn.

Faith
Waar Battlefield vooral draait om dikke guns, voertuigen, grote maps en veel spelers, ben je in Mirror’s Edge helemaal op jezelf aangewezen. Je speelt als Faith, een runner in een stad die onder volledige overheidscontrole staat. Alle communicatiemiddelen worden in de gaten gehouden en dus is de enige manier waarop de mensen die tegen het regime zijn kunnen communiceren het doorgeven van boodschappen. Dit is een gevaarlijke job, want het grootste deel van de bevolking heeft zich neergelegd bij de overheidscontrole, ze leiden immers wel een welvarend leven. De runners moeten het hogerop zoeken en rennen over de daken van de wolkenkrabbers in de stad om elkaar de boodschappen door te geven.

Als Faith neem je orders aan van Merc, de leider van de runners, in de eerste missie lijkt alles nog koek en ei, maar al snel is de spreekwoordelijke stront aan de knikker. Je zus wordt verdacht van de moord op een populaire burgemeesterskandidaat en wordt gevangen genomen. Dit kun je natuurlijk niet over je kant laten gaan en vanaf dit moment draait de hele game om het vrij krijgen van je zus en het vinden van de echte dader. Hier verzandt het verhaal ook een beetje, het is allemaal verschrikkelijk standaard en waar DICE met een sprankelend concept komt is het verhaal behoorlijk stoffig. Been there, done that, dat idee.

Free runnen in een afgesloten wereld
Dat rennen en springen het hoofdbestanddeel is van Mirror’s Edge zul je inmiddels wel begrepen hebben. Of het ook werkt is een tweede vraag, een vraag die ik niet met volle overtuiging met ‘ja’ kan beantwoorden. Aan de ene kant is de gameplay verrassend simpel gehouden, de LB zorgen voor een actie omhoog, de LT zorgen voor een actie omlaag. Dit zijn, met de linkerstick die je gebruikt om te bewegen, de belangrijkste buttons en zorgen dat de controls niet onnodig moeilijk worden. De leercurve in het eerste half uur van de game voelt aan als een verschrikkelijk stijle berg, maar zodra je alles eenmaal onder de knie hebt ren je moeiteloos door de levels heen.

Het gevoel dat je werkelijk de controle hebt over je personage is heerlijk en maakt de gameplay bij vlagen geniaal. Dat het negen levels lang hetzelfde principe is, maakt me echt niks uit, al waren er nog negen levels met dezelfde gameplay geweest, het speelt gewoon heel erg lekker.

Minpuntje is wel de hint button, doordat sommige omgevingen redelijk complex zijn en je vaak opgejaagd wordt door SWAT agenten met mitrailleurs moet je snel reageren en je weg vinden. Op de daken is dit geen probleem, door een druk op de knop kijkt Faith in de richting waar je naar toe moet en dan kun je simpel zelf je weg vinden. In de gebouwen werkt dit systeem echter voor geen meter, je ziet maar half waar je nou eigenlijk naar toe moet en vaak kijk je naar een blinde muur of dwars door de grond heen. Het is dan een kwestie van hetzelfde stuk tien keer proberen, om uiteindelijk erachter te komen dat er in een achteraf bezemkast een richel zit die naar een ventilatiegat leidt, waardoor je via de ventilatieschacht achter die blinde muur komt.

Dat je bepaalde stukken tien keer opnieuw moet proberen komt niet alleen in de binnenomgevingen voor. Sommige delen van de game zullen je tot wanhoop drijven, voordat je eindelijk de juiste route vindt. De stukken waar je het op moet nemen tegen vijanden zijn ook niet altijd even prettig en zul je vaak meerdere keren moeten proberen. Het irritante hieraan is niet dat je het zelf verkloot, maar dat het vaak gewoon op trial en error is gebaseerd. Net zolang proberen tot het goed gaat. De onvergeeflijkheid van de game en de controls dragen hier ook aan bij. Door de knop voor actie omhoog (springen, vaulten, etc) onder de LB te plaatsen kiest EA DICE ervoor om de minst responsieve knop van de Xbox 360 controller te gebruiken. Het gebeurde me geregeld dat ik Faith richting de rand van een dak stuurde om vervolgens alleen maar naar beneden te vallen.
Mis springen is eveneens een doodzonde in Mirror’s Edge, erg logisch, maar de ontwikkelaar is hier wel heel erg onvergeeflijk geweest. Vaak is een centimeter te veel naar links of rechts al genoeg om je je dood tegemoet te laten springen. Natuurlijk moet je de juiste richting te pakken hebben, maar dit is gewoon enorm hinderlijk.