Tom Clancy's EndWar

Review | 9 november 2008 - Op een kredietcrisis en een failliete bank hier en daar is de wereld momenteel vrij rustig. We hebben een nieuwe president in de Verenigde Staten die wat minder op oorlog uit lijkt te zijn dan meneer Bush en verder zijn er weinig politieke spanningen te vinden. Over acht jaar zullen we echter allemaal flink de sjaak zijn. Dan zal er een nucleaire oorlog uitbreken tussen Iran en Saudie Arabië en wordt een groot deel van de wereldolievoorraad vernietigd. De prijzen van olie schieten door het dak en de verschillende Europese landen zijn gedwongen de krachten te bundelen tot de European Federation. De Verenigde Staten voelen zich dan bedreigd door de nieuwe, Europese wereldmacht. Bovendien beleeft Rusland een gigantische economische én militaire groei mee, omdat zij als enige in de wereld nog goed in de olie en gas zitten. Met drie van dit soort wereldmachten die zich allemaal als nummer één beschouwen en de anderen als bedreiging, kun je er natuurlijk donder op zeggen dat dit een keer flink fout moet gaan…

EndWar
Met deze gegevens begint EndWar, de nieuwste game onder het succesvolle label van Tom Clancy. EndWar is, in tegenstelling tot alle andere games die de naam Tom Clancy dragen, een Real Time Strategy-game. Vergeet dus het moderne oorlogvoeren in Ghost Recon en Rainbow Six, of het rondsluipen van Splinter Cell. We kijken nu van bovenaf op het slagveld en moeten als een ware kolonel onze troepen over het veld bewegen en de vijand verslaan.

EndWar begint vlak voordat de Derde Wereldoorlog zal uitbreken, de zogenoemde EndWar (De Laatste der Oorlogen). In deze Laatste der Oorlogen vinden we geen nucleaire wapens, aangezien Amerika en Europa een rakettenschild hebben gebouwd in de ruimte boven hun grondgebied. In EndWar maken we gebruik van een heel nieuw, nog nooit eerder gezien wapen… je stem!

Je stem als ultieme wapen
EndWar is namelijk in principe volledig met je stem te besturen. Voice Command is natuurlijk eigenlijk niets nieuws. Socom maakte jaren geleden op de PlayStation 2 al gebruik van prima functionerende voice commands en ook de oudere Rainbow Six-games op de PlayStation 2 en Xbox maakte er al gebruik van. Dat je de hele game speelt met je stem, is echter nog niet eerder vertoond.

Deze voice commands zijn erg simpel en zeker de mensen die Socom hebben gespeeld, dirigeren binnen no-time als een volleerd generaal hun troepen over het slagveld. Net als bij Socom bestaan de basiscommando’s uit drie hele simpele elementen: wie, wat en waar. Met die formule kun je bijna elk commando maken. ‘Wie’ is welk unit je wilt aanspreken. ‘Wat’ is de actie, bijvoorbeeld ‘attack’, ‘secure’ of heel simpel ‘move to’. ‘Waar’ is tot slot je doel. Dit kan een vijand (hostile) zijn in geval van een aanval of een basis/uplink (alpha tot en met zulu) in geval van veiligstellen of ergens heengaan. Naast deze basiscommando’s die uit wie-wat-waar bestaan, zijn er nog enkele andere commando’s, zoals WMD (een soort allesvernietigende laserstraal), SitRep (satellietbeelden) of Deploy [eenheid] om versterking in te roepen. Wees echter niet bang dat je een compleet boekwerk uit je kop moet leren met commando’s. De commando’s zijn allemaal erg simpel, voor zichzelf sprekend en bovendien krijg je alle mogelijke commando’s netjes op je scherm wanneer je de rechtertrigger indrukt om ‘voice command’ te activeren. Iedereen kan het leren.

Een heikel punt bij iets als voice command is natuurlijk in hoeverre het geregistreerd wordt. Bij Socom had ik er zelf nooit moeite mee, maar bij Rainbow Six daarentegen deden mijn teamgenoten zelden tot nooit wat ik ze vroeg, waardoor ik al snel teruggreep naar gewone commando’s met de knoppen. Bij EndWar heeft Ubisoft het hele voice-gebeuren in ieder geval goed voor elkaar. Tuurlijk, het werkt niet altijd en het kan soms érg frustrerend zijn wanneer je ‘Unit 5, Move to Delta’ roept en Unit 5 doodleuk basis Bravo gaat bestormen, waar het juist stikt van de vijandige tanks. Over het algemeen registreert de game echter goed wat je zegt en zullen je troepen precies doen wat jij ze opdraagt.

Naast dat het toffer voelt om wat commando’s naar je mannen te schreeuwen, dan gewoon wat knoppen in te drukken, voelt het ook realistischer. Na een paar keer spelen voelde ik me echt een leidinggevende die veilig thuis zit, terwijl ‘mijn mannen’ hun leven wagen aan de frontlinie. Door dit realisme wil je echter ook winnen en voelt het niet goed wanneer je hoort dat je gunships zijn neergehaald. Op dat soort momenten voelde ik me echt zoals Major Garrison uit Black Hawk Down, die met zijn handen in zijn haar liep te ijsberen door zijn kamertje, te piekeren over hoe hij in vredesnaam in deze chaos zijn mannen levend uit deze situatie kon leiden. Wanneer je daarentegen ziet dat je vijand zich probeert terug te trekken en jij met een hele lading tanks, infanterie en gunships de vijand insluit, zal de voldoening erg groot zijn en is een grijns op je smoelwerk onvermijdelijk.

Enige probleem ligt eigenlijk bij het tegelijkertijd pluspunt zijnde feit dat de voice commands zo intuïtief en simpel zijn. Het zijn er namelijk niet zoveel en al na een paar potjes heb je eigenlijk ieder commando wel uitgedeeld. Hierdoor is het nieuwe er al snel af. Het wordt niet zozeer ‘saai’, het is niet saaier dan simpelweg knopjes indrukken, maar uniek is het na een potje of drie, vier al niet meer.