Midnight Club: Los Angeles

Review | 29 oktober 2008 - Vette bakken, racen in nagemaakte wereldsteden en arcade actie. Dat is de formule van de Midnight Club serie. Na een paar jaar van afwezigheid is de game dan eindelijk weer terug op de consoles en, als Midnight Club fanboy, kan ik zeggen dat ik er meer dan ooit naar uitgekeken heb.

Even naar de E3
Eén van de eerste dingen die je op zal vallen aan Midnight Club: Los Angeles is de stad. Zoals de titel al doet vermoeden speelt de game zich volledig af in LA, en de stad is enorm goed nagemaakt. Alle belangrijke stadsdelen zitten erin, van Downtown, tot Hollywood, en van Beverly Hills tot Santa Monica. Ook de gebouwen die je in de stad zult terug vinden zijn vaak gelijk aan de gebouwen die je in LA vindt. Zo kun je even naar de E3 door langs het LA Convention Center te rijden, of een sportwedstrijd bijwonen in het Staples Center. Ook een hotelletje pakken in Downtown kan, hotels als de Wilshire Grand zijn terug te vinden in de game. Ben je meer het type dat liever flaneert in zijn dure auto? De Santa Monica boulevard en pier zijn ideale plekken om de inwoners van Los Angeles even te laten zien hoe stoer jouw auto wel niet is.

Jawel, de stad is gevuld met mensen. De mensen die nu hopen op Carmageddon moet ik helaas teleurstellen, dat GTA een geweldadige serie is, betekent niet dat dit voor alle Rockstar games geldt. De voetgangers springen namelijk verschrikt op als je ze aan probeert te rijden. Samen met het verkeer en de echte gebouwen en gebieden uit Los Angeles krijg je het gevoel dat je jezelf in een levende stad bevind. Tof detail is dat je niet alleen maar auto’s zonder merk ziet rondrijden in het verkeer, onder andere GMC en Cadillac hebben echte modellen in de game. Dat is voor het eerst dat ik zoiets ben tegengekomen in een game als Midnight Club, erg tof.

Vette bakken
Dat er in het stadsverkeer GMC’s en Cadillacs rondrijden is natuurlijk tof, maar daar gaat het in Midnight Club: Los Angeles niet om. Waar het dan wel om draait? Vette bakken en die zijn volop aanwezig in deze game. Zoals altijd begin je als nobody die het wil maken in Los Angeles en uiteindelijk uitgroeit tot de beruchtste racer van de stad. Bij deze weg van niks naar alles horen natuurlijk auto’s die steeds een stukje vetter en sneller worden.

De game telt in totaal 45 auto’s en motoren die gaan van een VW Golf GTI uit 1983, tot een Ford Cobra Concept en Saleen S7. De fabrikanten die vertegenwoordigd zijn lopen uiteen van Lamborghini tot Mitsubishi en van Ford tot Mercedes. Tof is dat sommige auto’s ook een DUB versie hebben en al is de Mercedes S600 Dub Edition een verkrachte bak, de Lamborghini Murcielago DUB Edition is een plaatje. Wil je zelf de mannen van DUB nadoen, dan kan dit. Zoals je mag verwachten van een straat race game, zit er een uitgebreide mogelijkheid om auto’s te tunen in de game. Gelukkig is dit niet meer zo enorm flashy en goedkoop als ten tijde van Juiced, Midnight Club 3 en Need for Speed: Underground. Natuurlijk kun je een roze auto maken met felblauwe tribals, maar over het algemeen heeft het tunen een stuk meer klasse gekregen.

AGRO en EMP
Wanneer je een vette bak hebt uitgekocht en er het nodige aan hebt opgeleukt is het tijd de straat op te gaan om respect te verdienen. Respect is waar het allemaal om draait, verdien je genoeg respect, dan stijg je in de achting van andere racers, waardoor je toegang krijgt tot races met meer prijzengeld en nieuwere auto’s.
Respect verdien je natuurlijk door races te winnen en die races zijn, in de meeste gevallen, niet op vaste plekken te vinden, maar worden gepresenteerd in de vorm van voorbijrijdende racers, waar je met je lichten naar moet knipperen.

De racestijl van Midnight Club heeft zich altijd al op een bepaalde manier onderscheiden van andere arcade race games zoals Need for Speed. Waar je in NFS binnen no-time 200km/u rijdt, gaat dat in Midnight Club iets geleidelijker. Bochten nemen remt je daadwerkelijk af en boem is ook echt ho. Realistisch is het allemaal absoluut niet, maar het racen voelt wel echt heerlijk aan, zeker in de cockpit view is rondscheuren in Los Angeles een genot.

Win je een race, dan krijg je de centjes en het respect en als je maar genoeg verdient kun je eindelijk die nieuwe auto kopen. Dit gaat allemaal vrij langzaam, wat aan de ene kant prettig is, want het voelt echt alsof je wat gepresteerd hebt wanneer je genoeg geld hebt voor een nieuwe auto. Aan de andere kant maakt het de game op de lange duur wat eentonig, aangezien je lang bezig bent de top te halen en racen blijft racen. Gelukkig zijn er nog wel een paar dingen om het interessanter te maken. Net zoals in de vorige delen krijg je op een bepaald ogenblik speciale vaardigheden. Met de EMP vaardigheid kun je auto tijdelijk andere auto’s stilleggen, je kunt tijdelijk extra sterk worden, waardoor je geen last van botsingen hebt en je krijgt de mogelijkheid je toeter te veranderen in een blast die andere auto’s aan de kant schuift. Het gebruik van deze vaardigheden is beperkt, maar in nijpende situaties is het vaak een uitkomst en het geeft de game een extra twist.



De AI cheat
Als er wel iets is wat ik haat aan een andere race serie, de Burnout games, is het de catch-up. Zodra je voor ligt houd de AI je met speels gemak bij, zelfs al is je auto sneller. Lig je achter, dan ben je zo weer terug aan de kop. Helaas komt dit ook terug in Midnight Club: Los Angeles. De game ontneemt je hiermee de mogelijkheid om puur op skill te winnen en dat is echt een doodzonde voor een racer. Tel daarbij op dat de AI nooit crasht, tenzij jij ze tegen een paal of muur dwingt, en je kunt al een beetje voorspellen wat ik nu ga zeggen. Die takke-tyfus-kut game is af en toe belachelijk frustrerend! Zo, dat is eruit. Wat ik er eigenlijk mee wil zeggen is dat races vaak op de laatste bocht aan komen en als je de hele race geweldig rijdt, een aardige voorsprong opbouwt en de laatste bocht iets verkeerd aansnijdt, er drie man om je heen schieten en je gewoon keihard verliest. Te frustrerend en vaak ook te oneerlijk. Misschien klink ik nu als iemand die eigenlijk gewoon heel slecht is in Midnight Club en daardoor gefrustreerd raakt, maar de laatste drie jaar heb ik zo ongeveer alle race games, van simulatie tot arcade, op de hoogste moeilijkheidsgraad uitgespeeld en dit is me nog niet gebeurd.

Multiplayer
Een onderdeel waar de vorige Midnight Club game ook al in uitblonk was de multiplayer en ook hier is het een belangrijk onderdeel van de game. De klassieke modes zijn vertegenwoordigt, je kunt lekker cruisen met wat vrienden en ook modes als capture the flag maken weer hun opwachting. Een nieuw onderdeel is het raten van auto’s. Je kunt je eigen bakken online zetten, waarna anderen ze kunnen beoordelen en kopen, of je kunt de auto’s van andere beoordelen. Een leuke nieuwe feature, zeker omdat je op deze manier kant-en-klaar getunede auto’s kunt kopen, voor de minder creatieve geesten een uitkomst.
De multiplayer van Midnight Club: Los Angeles zit uitstekend in elkaar en staat weer garant voor vele uren fun.