Brothers in Arms: Hell's Highway

Sterk design…
De omgevingen die je tegenkomt in de game zijn allemaal erg realistisch en dit heeft alles te maken met het uitstekende design van de game. Op de persdag hoorde ik wat redacteurs van andere sites mekkeren over de ‘te kleurige graphics’ in sommige levels. Flagrante onzin, op 17 september 1944 was het nou eenmaal schitterend weer, waren de velden groen en de bloempjes geel. Nou moet ik wel toegeven dat het wat raar aanvoelde, maar al snel zul je meer levels ’s avonds spelen en in mindere weersomstandigheden. Hier wordt Brothers in Arms echt een donkere oorlogsgame.
Of je nu met de zon op je bol of in de stortregen speelt, de game kent een heel sterk design. De omgevingen zijn goed uitgewerkt, er is veel aandacht besteed aan details, de uniformen, wapens en huizen zijn zoveel mogelijk authentiek. Kortom, je hebt echt het idee dat je de Tweede Wereldoorlog door de ogen van Matt Baker ziet.

…maar zwakke techniek
Helaas wordt het sterke design niet vergezeld door een even sterke techniek. De game zou origineel eind 2006 al uitkomen en de vele vertragingen hebben duidelijk zijn tol geëist op meerdere punten. De AI, animaties en graphics zijn helaas niet van het niveau dat je bij een blockbuster als Brothers in Arms zou verwachten.

De Duitsers zijn niet veel slimmer geworden sinds de vorige Brothers in Arms games en door de sterk gescripte events merk je gewoon dat de AI niet heel vrij kan denken. Zo zullen de Duitsers je vaak pas heel laat opmerken, steken ze achter cover telkens op dezelfde plek hun hoofd omhoog en wanneer ze zich terugtrekken zijn het meer levende schietschijven dan soldaten. Ook het offensieve deel van de AI voldoet niet. Gearbox heeft heel veel nadruk gelegd op de toevoeging van vernietigbare cover, maar uiteindelijk is dit meer een gimmick dan een echte toevoeging. Jouw vijanden zullen er namelijk totaal geen gebruik van maken. Als je zelf achter een hekje schuilt, dan zul je daar niet zo snel weg hoeven, de Duitsers maken gewoon geen gebruik van de destructible cover. Daarnaast is het enige wat ze doen, zichzelf ingraven achter cover en daar blijven zitten, ze zullen nooit enige poging wagen je aan te vallen of terug te dringen. Ja, ze proberen het in twee levels, maar dat is omdat de game ze opdracht geeft om een punt terug te veroveren, zelf bedenken ze het niet.
De AI van je strijdmakkers laat ook nog wel eens wat te wensen over, zo rennen ze soms dwars door vijandelijk gebied om naar een plek te komen waar jij ze wilt hebben. Ze kennen duidelijk alleen de snelste routes en niet de veiligste en ze negeren soms je bevelen om iets kapot te knallen.

Matige animaties
Zie je vijf Duitse soldaten rondlopen? Dikke kans dat ze in precies dezelfde animatie lopen, zeker als ze jouw opmerken, hetzelfde geldt voor jouw soldaten. Animaties van het schieten vanachter cover door de Duitsers? Allemaal precies hetzelfde. Erg zonde, want het haalt veel weg van de realistische feel van de game, je beseft je met een schok weer dat je gewoon een game speelt en geen oorlog aan het voeren bent.

Naast de AI en de animaties zijn ook de graphics niet meer ‘top of the bill’. Schaduwen op gezichten zien er heel korrelig uit, ronde fietspadborden zijn niet helemaal rond en je komt regelmatig texture pop-ins tegen. De grafische prestaties van de game vallen eigenlijk over de hele linie tegen, al was dat natuurlijk wel te verwachten en werd het ook wel duidelijk uit de filmpjes. Dood zonde, maar wel logisch, gezien het vele uitstel.