Unreal Tournament III

Review | 3 juli 2008 - Eind vorig jaar verscheen Unreal Tournament III op de PC, een aantal maanden daarna op de PlayStation 3. En nu, weer een aantal maanden later, is het tijd voor de Xbox 360-versie van Unreal Tournament 3. Mede omdat ik geen PC-gamer ben, heb ik nog nooit een deel van de Unreal Tournament-serie gespeeld (shame on me!). Ik kan nu dus wel een heel verhaal op gaan hangen over de Unreal Tournament-serie, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik er te weinig vanaf weet. Natuurlijk heb ik wel eens gameplaybeelden van UT bekeken. Wat ik ervan gezien heb, vond ik erg tof, maar ik ben er dus nooit aan toegekomen een UT-game te spelen. Maar nu was het eindelijk zover: ik ging voor het eerst een game uit de Unreal Tournament-serie spelen. Nu vraag je je natuurlijk af wat ik ervan vond. Nou, lees dan vooral verder!

Ff wachten, nog ff wachten, pizza koud!
Dat de game op 27 juni 14.00 uur op de mat lag, herinner ik me nog als de dag van gisteren (ook al was dat op het moment van schrijven pas drie dagen geleden). Ver voor de release had ik de game dus in huis. Ik kon niet wachten om de game te gaan spelen, aangezien ik er erg benieuwd naar was. Onmiddellijk propte ik de game in mijn Xbox 360. Ik dacht: laat ik maar beginnen met de singleplayer campaign; er speelt toch nog niemand de multiplayer, omdat de game pas over een week uitkomt. Toen ik met de eerste missie startte, kwam ik vrijwel meteen in een waar sci-fi slagveld terecht. Vele vijanden die ik allemaal neer moest schieten, tientallen kogels die op me afkwamen, mooi vormgegeven omgevingen en characters en een snelle gameplay. Het geheel zorgde ervoor dat ik direct onder de indruk was van deze game.

Na mijn eerste potje zat ik volgepompt met adrenaline en met zweethandjes op de bank. Ik wilde gelijk beginnen aan de volgende missie. Toen ook deze missie succesvol was afgerond, kon ik niet wachten om door te gaan met de volgende, en zo ging het wel even door. Om 18.00 uur riep mijn moeder: “Maikel, kom nou eens van die Xbox af! Je moet eten!” “Ja mam, nog heel even, ik ben bijna klaar”, antwoordde ik. Om 19.00 uur zat ik nog altijd achter mijn geliefde Xbox 360 en was mijn eten koud. Jammer, want het was ook nog eens mijn lievelingseten, pizza (“wat boeit ons als Gaming Only bezoeker nou wat jouw lievelingseten is?!”). Kortom, ik was dus meteen verslaafd aan de toffe gameplay die Unreal Tournament III je biedt. Ik was nog nooit sneller geboeid/verslaafd aan een game geraakt dan bij UT III. Toch stopte ik uiteindelijk maar met gamen voor die dag, zodat ik er de volgende dag weer fris tegenaan kon gaan.

Een dag later vond ik de gameplay van UT III nog steeds erg tof, maar begon de singleplayer me toch wat te vervelen. De singleplayer is eigenlijk een soort multiplayer, maar dan tegen computergestuurde vijanden. Je hebt bij de singleplayer ook dezelfde modes als bij de multiplayer: zo moet je soms aan de slag met Capture the Flag en later met Team Deathmatch. Zoals ik hierboven al aangaf, vind ik het erg jammer dat de singleplayer geen goed verhaal bezit en slecht wordt verteld. Zo biedt de singleplayer soms wat te weinig uitdaging. Ik zou de singeplayer op deze plek dan ook willen omschrijven als ‘warming-up voor de multiplayer’.