Battlefield: Bad Company

Review | 25 juni 2008 - Battlefield is sinds de introductie in 2002 een begrip voor de PC gamer. De franchise kenmerkt zich door de epische multiplayer gevechten die je met maar liefst 64 man online kan uitvechten. Nadat EA Dice kocht was het wel duidelijk dat de franchise ook naar de consoles zou komen. De eerste poging van EA werd aardig goed ontvangen, maar maakte ook duidelijk dat een één-op-één overzetting van PC naar de console niet ideaal is. Dat hebben de mannen van DICE zich ook gerealiseerd en voor Battlefield: Bad Company is er dan ook een heuse single player bijgekomen.

Achter het goud aan
In de nieuwe Battlefield speel je als Preston Marlow, de rookie in B Company, of eigenlijk Bad Company. Dat je in slecht gezelschap bent wordt al snel duidelijk. Je squad maten, Sarge, Sweetwater en Haggard zijn de mislukkelingen van het leger en daarom in B Company gedropt. Dat het leger weinig op heeft met de mannen van Bad Company wordt al snel duidelijk. Je wordt gebruikt voor de klote klusjes in een oorlog in een fictief Oostblok land, zodra je denkt dat je klaar bent moet je toch nog even een dorpje uitkammen en als dingen de verkeerde kant uitgaan kent het leger je niet eens meer. Dit is dan ook de aanleiding voor een stevige wending in de verhaallijn. Van redelijke brave militairen zijn jij en je kameraden ineens deserteurs en kun je lekker achter het goud van een stel mercenaries aan. Als je de film Three Kings hebt gekeken zal dit je bekend in de oren klinken. Het verhaal lijkt daar dan ook aardig op

Goed de verhaallijn heeft weinig om het lijf, maar de karakters maken veel goed. Het zijn stuk voor stuk droogkloten met een goed gevoel voor humor. Je zult je strijdmakkers dan ook te pas en te onpas lullige opmerkingen over elkaar en de vijand horen maken. Hierbij hebben ze gelukkig iets meer variatie in hun zinnen dan de heren in Haze.

Weinig spanning
Het enige minpunt aan de humoristische toon van Battlefield: Bad Company is dat het je op sommige momenten uit de game haalt. De actie is heftig en intens en DICE snijdt een aantal serieuze onderwerpen aan in de game. Dit wordt echter wat teniet gedaan door de hoeveelheid humor in de game. Helaas spelen hierbij ook andere zaken een rol. Zo word je, als je dood gaat, terug gezet tot je laatste save punt. Dit leidt er vaak toe dat je twee minuten aan het lopen bent voordat je weer in de actie komt. Tel hierbij op dat alle schade die je daarvoor gedaan hebt er nog steeds is en de spanning is een beetje weg uit de single player. Want of je nu geen of vijf keer dood gaat voordat je een tank opblaast, het maakt uiteindelijk geen zak uit.

Explosies!
Is DICE dan gezakt voor het examen ‘single player game maken’? Absoluut niet, want de single player van Battlefield Bad Company doet een aantal dingen die je nog nooit hebt gezien in een game. Natuurlijk heb ik het dan over de destructieve omgevingen, waar er in het begin geroepen werd dat ‘alles kapot zou kunnen’ werd dat later terug geschroefd naar 90%. Nog steeds een aardig hoog percentage en dit maakt men dan ook zeker waar. Het enige wat niet kapot kan zijn funderingen en steunpilaren van gebouwen, daken, vloeren en trappen. Als je werkelijk hele huizen met de grond gelijk kon maken zou het op sommige punten lastig worden om je objectives te halen, aangezien die zich nog wel eens op de eerste verdieping van een huis bevinden.

Er blijft echter nog genoeg te knallen over, muren, hekjes, zandzakken, bomen en voertuigen, het kan allemaal naar de klote en goed ook. Niks lekkerder dan met je granaatwerper, die bijna standaard op ieder geweer zit, een muur aan gort te knallen en vervolgens een paar gasten neer te maaien. Het destructie element wordt echter ook andersom toegepast, want de in de levels neergezette raketwerpers en tanks worden naar hartenlust gebruikt door de vijand. Het zal dan ook regelmatig gebeuren dat je vanachter een muurtje de vijand bestookt om na een flinke ontploffing te concluderen dat het muurtje verdwenen is.
Het geluid dat gepaard gaat met het opblazen van alles wat beweegt klinkt erg lekker, de explosies vliegen links en rechts uit je speakers en als er een granaat vlakbij ontploft suizen je oren. Het enige minpunt is het geluid als je in een huis staat, als je schiet klinkt het net alsof je in een lege zeecontainer staat, zo hol is het geluid. In het begin niet zo erg, tegen het einde wordt het irritant.