Race Driver: GRID

Een arcadegame waarin je moet remmen
Als je tegenwoordig het woord ‘arcade’ gebruikt in combinatie met ‘race game’, zullen de meeste fans van race games je met een vies gezicht aankijken. Arcade staat namelijk gelijk aan Need for Speed en dat is inderdaad een vies woord.
Gelukkig zijn de controls van GRID alles behalve vies, sterker nog, ik ben nog nooit zo vrolijk geworden van arcade controls als in GRID. Je zult in het begin moeten wennen aan de stijl van de game en het zal de eerste paar races een beetje aanvoelen als ijsdansen, maar zodra je gewend bent wil je niet meer anders. GRID biedt je de optimale controle over je voertuig en geeft je de mogelijkheid om de strakste bochten te rijden waar je ooit over gedroomd hebt. Ik kan eigenlijk al wel een beetje voorspellen dat er mensen sceptisch op deze constatering gaan reageren, maar geef het wat tijd en je zult merken dat arcade games niet altijd een slechte handling hebben.

Naast de handling heeft Codemasters ook het race gevoel prima voor elkaar. Zo zijn de 45 bolides stuk voor stuk racemonsters. Of je nou met een Aston Martin, Spyker of Dodge over een circuit scheurt, je hebt altijd het gevoel dat je bloedje snel gaat en dat je tegenstanders precies hetzelfde doen.
Ook de entourage om de race is in GRID redelijk in orde, het publiek is talrijk en ze zullen juichen bij een goede inhaalmanoeuvre en verschrikt roepen als er een coureur spint of ergens tegenaan knalt. Het commentaar van je teambaas en teamgenoot tijdens de race is leuk bedacht, maar ze kennen helaas niet meer dan tien zinnetjes, waardoor het al snel irritant wordt. Mijn Amerikaanse teamgenoot vond het ook nodig om iedere zin vooraf te laten gaan door wow, dude of bro en ik wilde hem al snel weer dumpen. Het enige dat me weerhield was het feit dat hij vaak als tweede eindigde en dus lekker wat sponsor geld binnen harkte.

Rook, vliegende brokstukken en boetseerklei
Visueel is GRID op sommige punten zeer indrukwekkend. Zo zien alle circuits er piekfijn uit, vooral de races in de Amerikaanse steden zijn indrukwekkend en de Japanse neonverlichte steden zijn niet minder spectaculair.
Ook de auto’s zien er erg goed uit, het zijn allemaal echt bestaande wagens en je kunt ze zonder problemen herkennen. Het enige minpuntje aan de auto visuals zijn de textures aan de achterkant van de wagen. Hoe gek het ook klinkt, dit ziet er niet altijd even scherp uit, zo lijken sommige achterlichten meer massief dan doorzichtig en zien sommige auto’s er wat ‘getekend’ uit. Gelukkig is dit beperkt tot een aantal wagens en zijn de visuals voor het overgrote deel meer dan in orde.

Een spectaculair effect in GRID zijn de rookeffecten. Raakte iedereen ten tijde van Call of Duty 2 helemaal in vervoering van de rookeffecten, dat is nu over, rook zal nooit meer hetzelfde zijn. Van het wegrijden bij de start, tot de crashes, tot het slippend door bochten heen scheuren, de rookeffecten zijn erg goed uitgevoerd en zien er heel vet uit.

Een bekend gezegde luidt ‘waar rook is, is vuur’. In dit geval is dat meer ‘waar rook is, zijn brokstukken’. Spinnende concurrenten en crashes het leidt allemaal tot flinke rookontwikkeling en vliegende brokstukken. Soms ligt de baan bezaait met bumpers, spoilers en motorkappen. Je bent echter niet altijd direct je bumper kwijt. Bij een lichtere botsing zullen de geraakte delen alleen maar vervormen, logisch zou je zeggen, maar het gebeurt op een nogal vreemde manier. Zo lijkt je auto af en toe wel van boetseerklei en krijg je hele vreemde vervormingen. Neuzen van Formule 3 auto’s die compleet omgebogen zijn of bumpers die in elkaar gepropt zijn. Het ziet er soms behoorlijk lachwekkend uit.