Universe at War: Earth Assault

Review | 2 mei 2008 - Real Time Strategy (RTS) games zijn al jaren een success op de PC. Onlangs verschenen de eerste RTS games op de console in de vorm van Lord of The Rings: battle for Middle Earth en Command and Conquer: Tiberium Wars, beide uit de stal van Electronic Arts. Beide games wisten het complexe besturingsysteem op een unieke wijze aan te passen aan de Xbox 360 controller. Ontwikkelaar Petroglyph moet gedacht hebben: “ Wat zij kunnen, kunnen wij ook!” Het resultaat: Universe at War: Earth Assault.

Verhaal
Universe at War: Earth Assault, in tegenstelling tot wat je zou verwachten na het horen van de titel is dit geen episch gevecht met als strijdveld het universum, maar een spel dat zich afspeelt op onze kleine water planeet, Aarde. Een machtig buitenaards ras genaamd de Hierarchy besluit planeet Aarde binnen te vallen. Dapper probeert de mensheid stand te houden, maar zoals te verwachten valt zijn ze niet op gewassen tegen de grote alles vernietigende aliens. Net als de laatste troepen op het punt staan vernietigd te worden komen de troepen van Novus aan op Aarde. Novus stuurt een klein legertje om zo de Hierarchy uit verdrijven en Aarde terug te nemen. Tegelijker tijd werd er door de aankomst van de Hierarchy een noodbaken geactiveerd op Aarde. De Masari, een eeuwen oud ras wat heel lang geleden de Hierarchy redde en hun technologie gaf, komt uit hun millennia durende winterslaap om tot de ontdekking te komen dat hun rustplaats een slachtveld is geworden. De Masari besluiten om maar gewoon mee te gaan doen in het gevecht en kiezen geen kant, maar slopen alles wat ze tegen komen, Hierarchy, Novus en zelfs mensen. De 3 facties gaan het dus lekker uitvechten op ons lapje grond.

Gameplay
Universe at War is een vrij directe poort van de pc game, alleen speel je dit keer niet met het toetsenbord en de muis, maar met je Xbox 360 controller. Universe at War werd hierin vooraf gegaan door games als The Lord of The Rings Battle for Middle Earth en Command & Conquer Tiberium Wars. Ontwikkelaar SEGA heeft dus goed kunnen kijken hoe andere bedrijven erin slaagden om de besturing aan te passen voor de consoles. Toch is de besturing iets anders dan in de eerder genoemde RTS games.

SEGA heeft namelijk een vrij simpele maar goed uitgedachte besturing bedacht. Door middel van de bumpers en triggers worden de verschillende menu’s al snel en makkelijk bereikbaar. Met een druk op de knop heb je de bouwschema’s van gebouwen of de onderzoekstabellen van jouw fractie geopend en kun je deze gebruiken naar hartelust. Het rond kijken over de map doe je met behulp van je linker thumbstick en met een druk op de linker trigger kun je de minimap vergroten en kun je razend snel je beeld verplaatsen naar de gewenste locatie op het slachtveld met de rechter thumbstick. Eindelijk een goed en simpele oplossing voor het immer zo trage scrollen over een slachtveld. Als je niet aan het scrollen bent is je cursor gewoon gefocusd in het midden van je scherm en kun je vrij gemakkelijk je gebouwen plaatsen en wat simpele camera trucjes uitvoeren om alles netjes in zicht te houden.

Ondanks het feit dat je alles om je heen vergemakkelijkt tot je beschikking hebt, gaat het belangrijkste gedeelte van de game, namelijk het besturen van je manschappen, gigantisch mis. Elke eenheid die je maakt kan je individueel selecteren. Niks kleine groepen zoals in bijna alle recente RTS games, maar individuele eenheden. Het probleem hiermee is dat deze zo klein zijn dat je ze bijna niet kunt aan klikken. Als oplossing hiervoor heb je een soort kwast die je krijgt als je de selectie knop lang genoeg ingedrukt houdt, helaas is deze zo groot dat je bijna al je manschappen in één keer selecteert. Je wilt toch zeker de individuele eenheden gebruiken om je best mogelijke tactieken uit te voeren? Nou dit valt dus vies tegen. Het is zelfs zo erg dat je op de cruciale momenten niet eens de geschikte unit uit je groepje kan selecteren om deze in te zetten, aangezien het inzoomen (waardoor het selecteren enigszins beter gaat) en selecteren zo lang duurt dat deze waarschijnlijk al dood zijn.



Een andere belangrijke functie is de fracties waar mee je kunt spelen. De 3 fracties; Novus, Hierarchy en de Masari zijn in theorie goed uitgewerkt. Ze zien helemaal anders uit en spelen erg gevarieerd. De Hierarchy heeft geen basis, maar grote rondlopende gevaartes die dienen zowel als uitvalsbasis en als eenheid. De Novus is een machine ras dat bestaat uit zeer geavanceerde robots. Naast hun guerilla tactieken hebben zij het voordeel dat ze via een nabij gelegen flow-network zichzelf kunnen uploaden om zo hypersnel van punt naar punt te reizen. Het derde, en tevens laatste ras, Masari hebben volgens het verhaal zo’n zware verliezen in de vorige oorlog geleden dat ze maar weinig manschappen hebben. Hun legers zijn klein van suk maar dit wordt gecompenseerd door hun kracht. Ze kunnen wisselen tussen hun light en dark modi, in de één zijn ze sterker terwijl ze in de ander modi weer meer kunnen incasseren. Zij vergaren verder gewoon geld uit de lucht, door het opvangen van energie in de atmosfeer. De rassen zijn divers en zouden geweldige tactische voordelen bieden tegen over elkaar, mits ze goed bespeelbaar waren.

Dit zijn ze echter niet omdat de gameplay veel te traag is. Doordat het selecteren van units veel problemen met zich meebrengt zal je computer gestuurde tegenstander vele malen snellen zijn dan jij. Alle units bewegen zich traag voort en gevechten duren lang, maar de dingen die de uitkomst van een gevecht bepalen, zoals het gebruik van goede unit abilities (die snelheid ver eisen) worden door de computer binnen enkele tellen uitgevoerd, terwijl jij eerst door de abilities tab moet scrollen om daarna de goede ability te vinden en deze te gebruiken. Daar boven op komt nog eens ht feit dat de abilities worden weer gegeven als kleine plaatjes zonder tekst, het duurt enkele seconden voordat er een uitleg verschijnt bij de ability. Dit kost zoveel tijd dat het gewoon frustrerend word, vooral aangezien de plaatjes vaak niet eens duidelijk zijn en veel op elkaar lijken. Al deze kleine dingetjes maken de game niet echt fijn om te spelen, sterker nog dit is wat een RTS de das om doet. Hierdoor worden ook de tactische voordelen van de verschillende rassen gewoon onbruikbaar.