Lost Odyssey

Review | 27 februari 2008 - Al een tijdje verwen ik mijn oren met de mystieke en schitterende creaties van Nobuo Uematsu, componist van de muziek voor de eerste delen van Final Fantasy. Nu is hij echter aan het werk voor Mistwalker waar hij samenwerkt met geestelijk vader van die zelfde bekende RPG franchise; Hironobu Sakaguchi. Lost Odyssey zat er al even aan te komen en is inmiddels weer een goede drie maanden uit in Japan. Wat wij Westerlingen van deze Oosterse creatie vinden, lees je in deze review.

De enige zekerheid in het leven
Ooit, lang geleden heb ik op school geleerd dat de enige zekerheid in het leven ironisch genoeg de dood is. Als een kind geboren wordt zal het voor een hoop keuzes komen te staan die het verdere verloop van zijn of haar leven zullen beïnvloeden. Uiteindelijk leidt alles echter tot één ding: de dood. In Lost Odyssey wordt ook deze zekerheid weggenomen bij een aantal mensen, waaronder hoofdrolspeler Kaim Argonar; een man die al duizend jaar leeft en de meest verschrikkelijke dingen heeft meegemaakt. Een haast ondraaglijk probleem voor hem is dat hij het grootste gedeelte van zijn geheugen kwijt is en af en toe dromen krijgt van onder andere een meisje dat voor zijn ogen haar dood tegemoet springt vanaf een hoge rots. Het enige wat Kaim kan doen is machteloos toekijken en het uitschreeuwen van verdriet.

Emoties
Deze dromen lopen als een rode draad door het eigenlijke verhaal heen. Tijdens een oorlog tussen Uhra en Gohtza stort er namelijk een meteoor neer op het slagveld. Kaim is één van de handvol overlevenden en krijgt de opdracht mee om dit te onderzoeken. Allereerst moet hij naar een mysterieuze constructie genaamd Grand Staff, een bouwwerk dat meer magische energie moet winnen voor Uhra om zo meer veiligheid en welvaart te bieden. Sinds de uitvinding van Magic Energy is er erg veel veranderd en is er een soort industriële revolutie (the magic-industrial revolution) ontstaan. De kracht van dit goedje lijkt oneindig en vandaar dat men de bouw van deze erg opvallende constructie, die dient voor de winning van Magic Energy, verdenkt voor zo’n opzienbarende ramp. Bovendien is de communicatie met het bouwterrein van Grand Staff al een tijdje niet helemaal in orde en wordt Gongora, de man die de leiding heeft over het project, uit de counsil van de republiek van Uhra gegooid en huisarrest gegeven.



Op een bijzonder goede wijze worden deze twee verschillende verhalen in elkaar gewoven tot één geheel. Als extraatje krijg je van tijd tot tijd een aantal dreams voorgeschoteld. Dit zijn er 31 in totaal en vormen kleine verhaaltjes uit het verleden van Kaim. Deze zijn op een haast poëtische manier geschreven en vergezeld van muziek en sfeerbeelden is deze feature één van de grote pluspunten aan Lost Odyssey. Het biedt een kijkje in het vroegere leven van Kaim en het helpt een geweldige character neer te zetten waar je jezelf goed in kunt verplaatsen, hoe onrealistisch en absurd zijn ervaringen ook zijn. Moest ik de dreams met één woord omschrijven, waar ik het eigenlijk te kort mee zou doen, zou ik kiezen voor: ontroerend.