WWE Smackdown! VS Raw 2008

Review | 28 november 2007 - De worstelsport wordt door velen afgeschilderd als een grappige bezigheid voor oude, slecht acterende fitnessbompa’s die zichzelf graag in strakke, veel te kleine en felgekleurde slipjes hijsen en zich onderdompelen in gladde lotion-crème om hun reeds vergane spiermassa extra in de verf te zetten. Toch is het soms een ware lust voor het oog om sommige worstelsterren stoere acrobatische toeren te zien uithalen om nadien de pijnlijke blik door de foute afloop van hun kunstjes van hun gezicht af te lezen. WWE Smackdown VS Raw 2008 is THQ’s poging om die taferelen virtueel over te brengen op de Xbox 360.

Bloed, zweet en tranen
Het eerste wat opvalt wanneer je SVR ’08 opstart, is het grote aantal worstelaars dat je ter beschikking krijgt gesteld. Maar liefst om en bij de vijftig maffe vechters, waaronder een klein percentage vrouwelijke (!), die in de realiteit zowel aan de WWE-, Smackdown-, Raw- én ECW-kampioenschappen deelnamen. In tegenstelling tot de verschrikkelijk lelijke gozers in de game, valt het vechtende vrouwvolk best te pruimen, ook al lijken sommigen zo uit een pornofilm geplukt te zijn geweest. Niet dat ik daar zoveel van af weet, maar...uhm... veel make-up, mompel, grote...ogen enzo....ok... ahum, terug naar het spel. Als speler kan je kiezen uit verschillende opties in het hoofdmenu.

Zo heb je de ECW Extreme Rules Match-mode, waar je aan een toernooi kan deelnemen waar alles mag en niets moet. Wapens als houten stokken met prikkeldraad rondom, stoelen, tafels en zelfs heuse gitaren zorgen voor bloederige taferelen waarin zwetende papzakken met moeite hun tranen in bedwang kunnen houden door de pijn. Niet voor gevoelige zieltjes dus. Die wapens kan je trouwens her en der in het level (lees: onder, boven en rond de worstelring) terugvinden. Kruip even onder de worstelring door en wie weet vind je wel een ijzeren staaf of ga even langs je fans en gebruik hun fanbord om je tegenstander de kop in te beuken. Pret gegarandeerd, zeker in multiplayer.

We gotta fight, for our right...
Het vechten verloopt vrij vloeiend, ook al is het wennen aan het ingewikkelde controleschema. Het geteste reviewexemplaar had geen handleiding, dus was het even zoeken naar grabmoves, de renknop (ik beken, ik liep met staart tussen de poten eventjes weg van m’n tegenstander...) en de knop om op de hoeken van de worstelring te klimmen en een meedogenloze sprong te maken op m’n rivaal. Spektakel verzekerd, want deze moves zijn werkelijk om vingers en tenen bij af te likken, zeker wanneer het spel ze random even in slowmotion-modus plaatst.

Met de rechter-joystick is het mogelijk om grabmoves te maken, terwijl je met de X-knop nog even kan naslaan. Een leuke bijkomstigheid aan de game is het gebruik van stijlen. Elke fighter beschikt over twee vechtstijlen, die vertaald worden in verschillende bewegingen, de ene al wat heftiger dan de andere. Zo heb je de Showtime-stijl, waarbij je character nekbrekende stunts uithaalt zoals een backflip om zo op je neerliggende tegenstander te landen. De Dirty-stijl kon me enigszins ook wel bekoren. Eén van de “moves� die deze stijl je toelaat, is om de veiligheidskussentjes in de hoeken van de worstelring te verwijderen. Wanneer je dan je rivaal die hoek in duwt of slaat, zal het hem of haar veel meer schade berokkenen.