Call of Duty 4: Modern Warfare

Review | 15 november 2007 - De Call of Duty franchise loopt inmiddels al aardig wat jaartjes mee in gameland. De voorgaande delen speelden zich allemaal af in het tijdperk van de tweede wereld oorlog. Ditmaal heeft Infinity Ward echter gekozen voor een moderne setting met Russische terroristen. Een goede keuze, of hadden ze zich moeten houden aan het oude spreekwoord: “Never change a winning team�?
Je leest het in de Gaming Only review.

Four Horseman of Apocalypse
Zoals gezegd spelen Russische terroristen een belangrijke rol in Call of Duty 4: Modern Warfare. Deze terroristen hebben zich verenigd in een groep die zich de Four Horseman of Apocalypse noemt. Zakhaev, de leider van deze groep, voert een oorlog in het Midden-Oosten. Aan jou de taak om Zhakaev en zijn gevolg te stoppen. Al gauw blijkt dat niets is wat het lijkt en dat de Four Horsemen of Apocalypse de oorlog in het Midden-Oosten gebruiken om de aandacht af te leiden van hun werkelijke doel; een staatsgreep in het onstabiele Rusland. Als de Britse SAS lucht krijgt van de snode plannen van Zhakaev verlegt het haar prioriteiten en zal het jou erop af sturen.

Oorlog was nog nooit zo mooi
Call of Duty 4 is grafisch gezien absoluut een van de mooiere spellen op de Xbox 360. Je kunt duidelijk zien dat Infinity Ward veel aandacht heeft besteed aan de textures van de gebouwen en omgeving. Daarnaast zien de gezichten van je tegenstanders er levensecht uit waardoor je bijna het angstzweet van hun gezicht ziet druipen als je ze trakteert op een kogel. Als je tegenstander dan ter aarde stort valt meteen op dat de animaties van een ongekend niveau zijn. In veel shooters vallen je tegenstanders gewoon op de grond, maar in deze game ziet dat er levensecht uit. Tijdens het vallen schieten de meeste tegenstanders nog even wild in het rond.



Een van de dingen waar de vorige Call of Duty games al om geroemd werden is het effect van vuur en rook. Waren deze in de eerdere delen al levensecht, deel 4 gooit daar nog eens enkele scheppen bovenop. Soms is het gewoon de moeite waard om alle kogels om je heen even te vergeten en gewoon een tijdje te staren naar een brandend gebouw.