Blue Dragon

Review | 23 augustus 2007 - Iedereen wordt in zijn leven gestalkt zonder dat de meeste mensen dat doorhebben. Waar wij in deze moderne cultuur nogal op onze privacy gericht zijn is het in Blue Dragon van levensbelang voor hoofdpersoon Shu en zijn vrienden. Zij krijgen namelijk hulp van degene die 24 uur per dag bij hun is, namelijk hun eigen schaduw. Of deze schaduw de hoofdpersonen Blue Dragon ook aan een goede score helpen lees je in deze review.

Film of game?
Toen Blue Dragon bij mij op de mat viel, ik de envelop ongeduldig openscheurde en het doosje wild van enthousiasme open maakte was het eerste dat me opviel de drie discs die eruit kwamen rollen. Ik was in mijn opwinding haast vergeten dat er zoveel discs inzaten. Na een keer goed slikken duwde ik de eerste disc in mijn Xbox 360 en dook er een maagdelijk wit scherm op met een mooi en kalmerend piano muziekje. De reden van de drie discs werd me al snel duidelijk toen ik de game begon te spelen en meteen vond ik het geen enkel probleem meer.

De vele filmpjes die Blue Dragon rijk is en ook nog in drie talen (Frans, Engels en Japans) aanwezig zijn, zorgen namelijk voor de benodigde drie DVD’s. Dit is ook meteen een sterk punt van het spel, want net als in de vader van alle RPG’s, Final Fantasy, zit het spel boordevol mooie filmpjes en goede voice-overs die de game erg opfleuren. Sterker nog, Blue Dragon begint meer als film dan als game, met af en toe wat interactie tussendoor. Dit zorgt voor een leuke introductie en bovendien duurt het niet te lang. Je kunt al snel volop aan het betere vechtwerk. Met de eerste disc ben je zo’n 15 uur zoet waardoor het ook niet storend is om de DVD’s te wisselen.

Het verhaal, …verhaal!
Het verhaal in Blue Dragon draait om te beginnen met een jaarlijks terugkerend evenement. In het dorpje van hoofdpersoon Shu, vriend Jiro en vriendin Kluke krijgt de hemel ieder jaar op een bepaald moment een violette kleur. De zogenaamde landshark duikt dan op om heel het dorp te verwoesten. Deze teistert het dorp nu al tien jaar en Shu, Jiro en Kluke vinden het genoeg geweest. Ze bedenken een plan om de landshark tegen te houden. Dit mislukt en het team wordt meegesleurd naar een grot waarin ze ontdekken dat de landshark niets meer is dan een grote machine. De man die hier achter zit is Nene, bijgestaan door een irritant wezentje genaamd Deathroy die alles, maar dan ook álles herhaalt wat Nene te vertellen heeft. Jij bent boos op Nene omdat hij verantwoordelijk is voor de dood van verschillende bekenden en samen met je schaduw die je overal zal volgen trek je ten strijde. In het begin is de achtergrond van de characters niet erg diep te noemen. Het verhaal moet de eerste paar uur nog op gang komen, maar na een uur of 10 begint de game goed op stoom te raken.



Herkenbaar
Blue Dragon is in verschillende dingen erg herkenbaar. Zo is de gameplay, waar we dadelijk aan toe komen, over het algemeen erg traditioneel en herkenbaar. De muziek is ook van een bekend persoon die al meerdere malen hoge ogen gooide met zijn werk. Final Fantasy componist Nobuo Uematsu heeft een mooie soundtrack voor Blue Dragon in elkaar geknutseld met de uitzondering van één enkele track, namelijk de irritante en steeds terugkerende rock bij iedere bossfight. Een ander aspect dat bij de meesten wel een lichtje zal doen laten branden is het design van de characters. Niemand minder dan Akira Toriyama, ook wel bekend van de Dragonball series, heeft deze taak op zich genomen. De stijl is erg kleurrijk en de characters en dorpjes zien er mooi uit. Kom je echter in buitenlevels met open stukken land is de vormgeving wat simpel en weinig aangekleed. Hoewel de stijl en de graphics netjes zijn, valt dit soms dus wat tegen. Bovendien heeft Blue Dragon van tijd tot tijd last van framedrops. In het grootste deel van de game zie je ze niet, maar het komt toch te vaak voor waardoor het soms storend is.